Alweer de laatste dag van de vakantie! Voor de laatste keer de koffers inpakken en alles in de auto proberen te krijgen. Dat ging gelukkig vrij makkelijk, aangezien we een stuk minder aan etenswaren mee terug hoeven te nemen. Omdat we ook iets langer hadden geslapen gingen we pas rond half 11 richting de binnenstad om de laatste paar toeristische plaatsen te bekijken. Dus niet richting de Seine, maar naar het noorden van de stad: De Moulin Rouge. Zo veel is er niet te zien (van buiten dan), zeker niet in de ochtend. Een rode molen op een rood gebouw, gewoon midden in een rij gebouwen en niet op een hoek zoals in de meeste films.
Het gebouw aan de overkant was interessanter: Een Starbucks. "Gaan jullie daar maar even zitten, dan gaan wij 'even' in die winkeltjes aan de overkant kijken". Drie kwartier later liepen we de heuvel op richting de Sacre Coeur. Niet vanaf de voorkant, maar over zijweggetjes. Als je bijna boven bent op Montmartre, waarop de basiliek staat, kom je bij een pleintje waar een aantal tekenaars portretten zit te tekenen. Ik had het allemaal iets groter en opener voorgesteld, een beetje zoals het Piazza Navona in Rome, maar het was allemaal vrij klein. Iets verder, vanaf het pleintje voor de basiliek, heb je wel weer een mooi uitzicht over Parijs. Helaas is de Eiffeltoren niet (goed) te zien. De Sacre Coeur is mooi, zowel van buiten als van binnen, en is iets rijker versierd dan de andere kerken die we hebben gezien op deze reis. Dat komt doordat hij pas in het begin van de 20e eeuw is gebouwd.
Na een tijdje had ik het wel gezien, en toen zijn we opgesplitst: Ik wilde nog naar La Defense, het moderne business district aan de westkant van de stad, maar Diana wilde nog even rondscharrelen op de Montmartre. Omdat bij La Defense ook een grote (bijna Amerikaanse) shopping mall is ging Cayley met mij en Harry mee. Aangekomen bij La Defense vonden we inderdaad de hele grote shopping mall, die gewoon vast zit aan het station, lieten Cay daar binnen haar gang gaan en liepen naar buiten (In het begin slaat 'wij' dus op Harry, Cayley en mij, aan het eind van de zin hoort Cayley daar niet meer bij. Wakker blijven!). De blikvanger op La Defense het grote witte kantoorgebouw met een gat in het midden, dat (het gebouw dus, niet het gat) prima als windtunnel zou kunnen functioneren. Als je onder dat gebouw staat zie je in de verte in een rechte lijn tussen de kantoren dor de Arc de Triomf staan; een mooi gezicht.
Een uurtje of twee later wilde Diana ook deze kant op komen. We gaven simpele instructies: Ga naar de metrohalte waar we vanochtend zijn aangekomen, neem de metro 2 haltes terug, stap daar over op de metro richting La Defense, stap uit op het eindstation en neem 1 van de 5 roltrappen aan de linkerkant van het perron naar boven. Toen Diana eenmaal was uitgestapt kreeg ik een berichtje: "Ben op het eindstation, maar zie geen roltrap". Euh, ze staan er toch echt. Ben je wel echt op het eindstation? Nee, dus. Ze was een halte te vroeg uitgestapt. Je kunt toch merken dat het niet het eindstation is als er mensen blijven zitten, en als het niet het laatste station is op het bord... Nou ja, gelukkig kwam de volgende metro al weer een minuut later, dus zo veel maakte het niet uit.
Om vijf uur was het tijd om langzaam maar zeker aan de reis naar huis te beginnen. Na nog een laatste keer koffie bij de Starbucks gingen we voor de laatste keer met de metro terug naar het hotel. We hadden nog even moeite omweg te komen, aangezien de toegangscode voor de garage opeens gewijzigd was. Om zes uur reden we Parijs uit. Wat een chaos! Gewoon een twee/driebaansweg, maar je kan natuurlijk gewoon parkeren op de rechter baan, en als je er zin in hebt ook op de middelste baan. Als je rechtsaf moet kan je ook links voorsorteren en de ander afsnijden. Pas na een half uur waren we bij de tolpoort aan de rand van Parijs, waar een flinke rij stond. Een stuk verder, tegen Lille aan, was al dat verkeer weg. Even eten bij McDonalds en weer verder. Omdat de ring van Antwerpen helemaal stilstond, zijn we via de westkant van die stad gereden, dwars door de haven heen. Google maps had geen idee van zijn eigen route en stuurde ons nog een keer doodleuk de snelweg af en weer op. Een levensgevaarlijke afslag later waren we weer in Nederland. Om kwart over 12 waren we eindelijk thuis.
Dat was het al weer, de trip door Frankrijk. We hebben 'slechts' 2600 km gereden, inclusief de heen- en terugreis. We hebben weer heel wat moois gezien, hoewel 'mooi' bij sommige plaatsen niet het juiste woord is. Ondanks dat we het iets rustiger aan hebben gedaan is de conclusie toch weer hetzelfde als vorig jaar: Na deze reis zijn we nodig toe aan vakantie...
Thursday, August 23, 2018
Wednesday, August 22, 2018
16 Augustus: Louvre & Boottocht over de Seine
Ondanks de lange dag van gisteren moesten we vandaag weer vroeg op zodat we voor de meute bij het Louvre waren. Gelukkig hadden we niet te veel spierpijn van de lange wandeltocht van gisteren. In de metro was het wel wat drukker dan gisteren, wat overigens niet veel uitmaakte. Om half 10 stonden we in de rij voor de security. Een lange rij, maar die ging heel snel. In Parijs is overal security, maar dat doen ze wel een beetje met de Franse slag. Zodra je ook maar aanstalten maakt om je tas te openen mag je al doorlopen. Het is klaarblijkelijk meer het beeld van de beveiligers en een aantal troepen dat aanslagen moet voorkomen.
Ik zeg wel de hele tijd 'we', maar feitelijk gingen alleen Cayley en ik naar binnen. Harry en Diana zijn in een ver verleden al eens in het Louvre geweest en gingen lekker buiten rondlopen. Toen we, Cayley en ik dus, binnen waren gingen we meteen naar de rij voor de kassa. Omdat we onder de 26 zijn en in de EU wonen, mogen we gratis naar binnen. Dat klopt ook, vertelde de mevrouw aan de kassa, maar dan hoef je dus ook geen kaartje te hebben. Fijn, had dat verteld voordat we in de rij gingen staan. Bij de ingang bleek het gelukkig wel te kloppen: De geboortedatum op mijn rijbewijs was genoeg om binnen te komen, en bij Cayley hebben ze niet eens gekeken. 1 nadeel: Bij je tickets krijg je ook een kaart van het museum, en die hadden wij nu dus niet. Gelukkig hingen overal bordjes naar de hoofdattractie van het museum: De Mona Lisa.
Het was nog een eindje lopen, trappen op, trappen af, maar daar was hij (zij?) dan. Eerlijk gezegd hadden we er ook zonder bordjes wel kunnen komen; gewoon achter de meute aanlopen. Daar hangt hij (zij?) dan: De Mona Lisa. Euh... is dat het? Het was nog kleiner dan ik dacht (hoewel dat ook kan komen doordat er een grote groep japanners voor ons stond). Natuurlijk weet ik dat de Mona Lisa alleen zo bekend is geworden omdat hij begin 20e eeuw is gestolen door een Italiaan, maar eigenlijk is het gewoon een doorsnee schilderij. Dus liepen Cayley en ik weer terug naar de expositie op de benedenverdieping: Islamitische kunst. Het had ook de potjes- en pannetjesafdeling van de Ikea kunnen zijn, want dat is het enige wat er stond. Hoogtepunt was de metalen theepot in de vorm van een haan en nog een pot in de vorm van een draak-paard-hond-tijger-monster.
Om de hele expositie in het Louvre te zien moet je ruim 17 km lopen, zo is ons verteld. Ik snap wel waarom: Overal zijn doodlopende gangen en kamers, en de U-vorm van het gebouw zorgt ervoor dat je steeds heen en weer moet. Op de eerste verdieping kwamen we bij de griekse en romeinse kunst. Allemaal standbeelden en bustes; het Madame Tussauds van de klassieke oudheid. Ik wilde graag op de foto met Seneca (vanwege mijn Latijn eindexamen een paar jaar geleden), maar die hadden ze niet. We hebben wel plezier gehad binnen. Zo heb ik Cayley bijvoorbeeld in de maling genomen door haar op een rooster te laten staan waar koude lucht uit kwam. Ze had een rokje aan, maar dat had ze even niet door, dus je begrijpt wel wat er gebeurde. Toen we midden in het museum een kaart vroegen in het Nederlands, Engels of Duits, kregen we een Russische kaart aangereikt. 'Dat is toch Duits'? Pff... niet alleen Amerikanen zijn dus blind voor de buitenwereld.
Toen we ook de klassieke schilderijen gehad hadden wilde ik nog even helemaal naar boven, naar de Noord-Europese kunst. Slechts een beperkt deel van het museum heeft een tweede verdieping, en dat deel zat natuurlijk helemaal aan de andere kant. Om daar te komen moest je pas echt door een doolhof heen. Trappen af om omhoog tegaan, rechtsaf zodat je uiteindelijk linksaf kon gaan en ja hoor, midden in een andere expositieruimte zat de trap naar boven. Wat opviel was hoe grouw en grijs de Nederlands kunst eigenlijk is. Dat grijs komt echter ook doordat een deel van de doeken misste, waardoor er gangen waren volgehangen met (mooie) lege lijsten. Na ruim 2 uur stonden we weer buiten. Nog even wat foto's maken bij de piramide en dan op zoek naar Harry en Diana. Die zaten ergens 'in de tuin, vanaf de piramide richting het reuzenrad, en we kunnen de namaakversie van de Arc de triomf zien'. Lekkere beschrijving; dat geeft ons een gebied met een omtrek van ongeveer 2 vierkante kilometer. We zijn ze dan ook 3 keer voorbij gelopen. Nadat we even hadden uitgerust liepen we naar bestemming 2: Het winkelcentrum La Fayette.
Eerst lunch. Er was een soort van buffet; een beetje Ikea-achtig. De rest van het centrum was dat zeker niet. Het is eerder 1 grote winkel, uitgespreid over een gebouw van 6 en een gebouw van 4 verdiepingen, waarin alle grote (dure) kledingmerken een eigen deel hebben. Hoe sommige van deze kledingmerken zo groot zijn geworden weet ik niet. Eentje verkoopt onder andere een pak met een net overhemd en een net pak, met daaronder een broek die je verwacht op een kinderfeestje met piraten-thema. Een andere had overal paarse en rode bollen wol opgehangen. Kortom, er viel niet echt te shoppen. Dan maar weer richting Les Halles, maar je kunt niet zomaar voorbij de Starbucks lopen. De koffie bij gewone cafetjes is niet te drinken, maar de Starbucks is gewoon een vertrouwde smaak, wordt mij verteld.
Weer shoppen in Les Halles. Leuk hoor, maar niet voor Harry en mij. Wij zijn nog even langs Centre Pompidou gelopen. Dat was vast bijzonder, 20 jaar geleden, maar we gaan geen 9 euro betalen om met de roltrap omhoog te gaan. In La Fayette hadden we al genoeg roltrappen gehad, en tevens een mooi uitzicht vanaf het dak over de stad. Dus zijn wij nog even een hele grote boekenwinkel/platenzaak/... ingelopen. Daar hadden ze een hoop muziek! Zelfs nog stapels met LP's. En een heleboel boeken, helaas bijna allemaal in het Frans. Om 7 uur gingen we richting de laatste activiteit: Een boottocht over de Seine. Helaas ging de metro dit keer niet als een trein. De lijn langs de Seine die we wilde nemen was gesloten (ondanks dat in de Franse versie van 9292 stond dat de metro gewoon reed), dus moesten we helemaal via de zuidpunt van de binnenstad om naar de Eifeltoren te komen, waar onze boot vertrok. We bleven even express staan zodat we helemaal vooraan in de boot zouden kunnen zitten. Om 9 uur gingen de trossen los.
Harry en ik hadden al een flink deel van de route (Eiffeltoren - Notre dame en weer terug) gelopen, dus we wisten ongeveer wat we gingen zien. Nu onder de bruggen door was wel een ander beeld, en een stuk minder vermoeiend. Het was heel leuk dat het gaandeweg de vaart donker werd. Op de heenweg waren alle gebouwen gewoon te zien, maar op de terugweg was alles prachtig verlicht. Ook op de Eiffeltoren stonden spots, en die scheen ook een schijnwerper over de stad heen. Toch had hij nog een toetje in petto: Toen we op het punt stonden om aan te meren begonnen er allemaal witte lampjes op de toren te knipperen. Wat een prachtig gezicht, en een mooie afsluiter voor de laatste avond van de reis!
Natuurlijk hebben we nog even rondgelopen bij de toren, en nog een Starbucks ging er wel in. Pas net voor 12en waren we terug in het hotel. Morgen een beetje uitslapen, nog even Parijs in en dan al weer naar huis...
Ik zeg wel de hele tijd 'we', maar feitelijk gingen alleen Cayley en ik naar binnen. Harry en Diana zijn in een ver verleden al eens in het Louvre geweest en gingen lekker buiten rondlopen. Toen we, Cayley en ik dus, binnen waren gingen we meteen naar de rij voor de kassa. Omdat we onder de 26 zijn en in de EU wonen, mogen we gratis naar binnen. Dat klopt ook, vertelde de mevrouw aan de kassa, maar dan hoef je dus ook geen kaartje te hebben. Fijn, had dat verteld voordat we in de rij gingen staan. Bij de ingang bleek het gelukkig wel te kloppen: De geboortedatum op mijn rijbewijs was genoeg om binnen te komen, en bij Cayley hebben ze niet eens gekeken. 1 nadeel: Bij je tickets krijg je ook een kaart van het museum, en die hadden wij nu dus niet. Gelukkig hingen overal bordjes naar de hoofdattractie van het museum: De Mona Lisa.
Het was nog een eindje lopen, trappen op, trappen af, maar daar was hij (zij?) dan. Eerlijk gezegd hadden we er ook zonder bordjes wel kunnen komen; gewoon achter de meute aanlopen. Daar hangt hij (zij?) dan: De Mona Lisa. Euh... is dat het? Het was nog kleiner dan ik dacht (hoewel dat ook kan komen doordat er een grote groep japanners voor ons stond). Natuurlijk weet ik dat de Mona Lisa alleen zo bekend is geworden omdat hij begin 20e eeuw is gestolen door een Italiaan, maar eigenlijk is het gewoon een doorsnee schilderij. Dus liepen Cayley en ik weer terug naar de expositie op de benedenverdieping: Islamitische kunst. Het had ook de potjes- en pannetjesafdeling van de Ikea kunnen zijn, want dat is het enige wat er stond. Hoogtepunt was de metalen theepot in de vorm van een haan en nog een pot in de vorm van een draak-paard-hond-tijger-monster.
Om de hele expositie in het Louvre te zien moet je ruim 17 km lopen, zo is ons verteld. Ik snap wel waarom: Overal zijn doodlopende gangen en kamers, en de U-vorm van het gebouw zorgt ervoor dat je steeds heen en weer moet. Op de eerste verdieping kwamen we bij de griekse en romeinse kunst. Allemaal standbeelden en bustes; het Madame Tussauds van de klassieke oudheid. Ik wilde graag op de foto met Seneca (vanwege mijn Latijn eindexamen een paar jaar geleden), maar die hadden ze niet. We hebben wel plezier gehad binnen. Zo heb ik Cayley bijvoorbeeld in de maling genomen door haar op een rooster te laten staan waar koude lucht uit kwam. Ze had een rokje aan, maar dat had ze even niet door, dus je begrijpt wel wat er gebeurde. Toen we midden in het museum een kaart vroegen in het Nederlands, Engels of Duits, kregen we een Russische kaart aangereikt. 'Dat is toch Duits'? Pff... niet alleen Amerikanen zijn dus blind voor de buitenwereld.
Toen we ook de klassieke schilderijen gehad hadden wilde ik nog even helemaal naar boven, naar de Noord-Europese kunst. Slechts een beperkt deel van het museum heeft een tweede verdieping, en dat deel zat natuurlijk helemaal aan de andere kant. Om daar te komen moest je pas echt door een doolhof heen. Trappen af om omhoog tegaan, rechtsaf zodat je uiteindelijk linksaf kon gaan en ja hoor, midden in een andere expositieruimte zat de trap naar boven. Wat opviel was hoe grouw en grijs de Nederlands kunst eigenlijk is. Dat grijs komt echter ook doordat een deel van de doeken misste, waardoor er gangen waren volgehangen met (mooie) lege lijsten. Na ruim 2 uur stonden we weer buiten. Nog even wat foto's maken bij de piramide en dan op zoek naar Harry en Diana. Die zaten ergens 'in de tuin, vanaf de piramide richting het reuzenrad, en we kunnen de namaakversie van de Arc de triomf zien'. Lekkere beschrijving; dat geeft ons een gebied met een omtrek van ongeveer 2 vierkante kilometer. We zijn ze dan ook 3 keer voorbij gelopen. Nadat we even hadden uitgerust liepen we naar bestemming 2: Het winkelcentrum La Fayette.
Eerst lunch. Er was een soort van buffet; een beetje Ikea-achtig. De rest van het centrum was dat zeker niet. Het is eerder 1 grote winkel, uitgespreid over een gebouw van 6 en een gebouw van 4 verdiepingen, waarin alle grote (dure) kledingmerken een eigen deel hebben. Hoe sommige van deze kledingmerken zo groot zijn geworden weet ik niet. Eentje verkoopt onder andere een pak met een net overhemd en een net pak, met daaronder een broek die je verwacht op een kinderfeestje met piraten-thema. Een andere had overal paarse en rode bollen wol opgehangen. Kortom, er viel niet echt te shoppen. Dan maar weer richting Les Halles, maar je kunt niet zomaar voorbij de Starbucks lopen. De koffie bij gewone cafetjes is niet te drinken, maar de Starbucks is gewoon een vertrouwde smaak, wordt mij verteld.
Weer shoppen in Les Halles. Leuk hoor, maar niet voor Harry en mij. Wij zijn nog even langs Centre Pompidou gelopen. Dat was vast bijzonder, 20 jaar geleden, maar we gaan geen 9 euro betalen om met de roltrap omhoog te gaan. In La Fayette hadden we al genoeg roltrappen gehad, en tevens een mooi uitzicht vanaf het dak over de stad. Dus zijn wij nog even een hele grote boekenwinkel/platenzaak/... ingelopen. Daar hadden ze een hoop muziek! Zelfs nog stapels met LP's. En een heleboel boeken, helaas bijna allemaal in het Frans. Om 7 uur gingen we richting de laatste activiteit: Een boottocht over de Seine. Helaas ging de metro dit keer niet als een trein. De lijn langs de Seine die we wilde nemen was gesloten (ondanks dat in de Franse versie van 9292 stond dat de metro gewoon reed), dus moesten we helemaal via de zuidpunt van de binnenstad om naar de Eifeltoren te komen, waar onze boot vertrok. We bleven even express staan zodat we helemaal vooraan in de boot zouden kunnen zitten. Om 9 uur gingen de trossen los.
Harry en ik hadden al een flink deel van de route (Eiffeltoren - Notre dame en weer terug) gelopen, dus we wisten ongeveer wat we gingen zien. Nu onder de bruggen door was wel een ander beeld, en een stuk minder vermoeiend. Het was heel leuk dat het gaandeweg de vaart donker werd. Op de heenweg waren alle gebouwen gewoon te zien, maar op de terugweg was alles prachtig verlicht. Ook op de Eiffeltoren stonden spots, en die scheen ook een schijnwerper over de stad heen. Toch had hij nog een toetje in petto: Toen we op het punt stonden om aan te meren begonnen er allemaal witte lampjes op de toren te knipperen. Wat een prachtig gezicht, en een mooie afsluiter voor de laatste avond van de reis!
Natuurlijk hebben we nog even rondgelopen bij de toren, en nog een Starbucks ging er wel in. Pas net voor 12en waren we terug in het hotel. Morgen een beetje uitslapen, nog even Parijs in en dan al weer naar huis...
Tuesday, August 21, 2018
15 Augustus: Eiffeltoren & Arc de Triomf
Parijs! Daar is het heel normaal heel druk. Deze ochtend is echter ietsje anders, aangezien er een of andere feestdag is. Wij waren wel vroeg op en met de metro, waarin we ondanks de spits gewoon konden zitten, waren we om kwart voor 9 bij de Eiffeltoren. We kwamen aan bij de zuidkant, en daar was bijna niemand. Geen lange rijen, geen drommen mensen. Wel veel hekken en natuurlijk ook security, al voor je überhaupt een kaartje kan kopen. Een rijtje, zou 15 minuten hebben geduurd, maar vlak voor ons ging een nieuwe poort open dus waren we in 5 minuten binnen. Diana werd vanwege haar platte metalen flesje nog wel bijna opgepakt voor het smokkelen van alcohol (er zat gewoon water in hoor), maar gelukkig mochten we allemaal door.
De Eiffeltoren heeft 4 poten, dus ook 4 ingangen. Je kan kiezen hoe je naar de tweede verdieping wil komen: Met de lift of met de trap. Wij kozen voor de trap, dan krijg je namelijk een stuk meer mee. Dat was wel even klimmen, want we moesten naar een hoogte van 120 meter klimmen. Dat betekende heel veel treden. Denk even heel veel treden... je snapt het vast wel. Om heel eerlijk te zijn was het niet heel vermoeiend. De sensatie van de gebouwen en mensen rondom de Eiffeltoren die steeds kleiner lijken te worden en de steeds grotere diepte onder je helpt daar wel bij. Op de eerste verdieping (op ca.76 meter hoogte) heb je al een mooi uitzicht over Parijs. Op de tweede verdieping, nog eens 50 meter hoger, is dat uitzicht nog mooier. Maar daarna gingen we pas echt omhoog.
Gelukkig mocht de laatste 150 meter wel met de lift. Dat is nog echt een ouderwets ding, met in de lift een bestuurder. Gelukkig hebben we geen last van claustrofobie. Het uitzicht van boven is mooi; je kan best ver kijken, maar het is een beetje hetzelfde probleem als op Mont-Saint-Michel: Als je op de Eiffeltoren staat, kan je de Eiffeltoren niet zien. Wel krijg je een goed beeld van de enorme omvang van de stad. Klaarblijkelijk staat de Eiffeltoren op een hele bijzondere plek, want volgens de borden in de toren die het hoogste gebouw van enkele steden weergeven ligt Rotterdam bijna 100 km verder van de Eiffeltoren dan Den Haag. Vooral die laatste stad is een beetje te dichtbij ingeschat, want over 282 km doen wij geen 5 uur.
Met de lift gingen we terug naar de tweede verdieping. Het gekke is dat de sensatie van de hoogte bijna volledig weg is. Je bent immers al 150 meter dichter bij de grond. Nadat we een verdieping verder naar beneden nog een 0-euro biljet hadden gekocht voor 3 euro (goede deal) liepen we terug naar beneden. Nog even wat foto's genomen vanuit het naastgelegen parkje, en daarna tijd voor koffie! Of modder, dat kan ook. Daarna liepen we door naar de overkant van de Seine, waar een paar enorme spuitfonteinen zorgen voor een soort miezerbui. Dat is vast best lekker bij 30 graden, maar bij 18 graden is het gewoon koud. Cayley had een sjaal om haar schouders heen geknoopt en ik was blij dat ik een redelijk lange korte broek had aangetrokken. Een flinke baguette later kwamen we eindelijk bij de tweede bezienswaardigheid van de dag: De Arc de Triomf.
Nou ja, vlak bij dan. Er ligt nog een soort superrotonde tussen. Zelfs op deze relatief rustige dag was het bij tijd en wijlen chaos. Gelukkig is er een voetgangerstunnel naar de boog. Die is mooi, maar we hebben vorig jaar (resten van) mooiere gezien. Aan de binnenkant staan de steden die Napoleon allemaal heeft veroverd en onder de boog ligt het graf van de onbekende soldaat uit de eerste wereldoorlog. Leuk, kan ook weer van het lijstje af. Het volgende item: Wandelen over de Champs-Elys ... Hee, een H&M! O, nee. Er moet natuurlijk geshopt worden. Harry en ik zijn wel even binnen geweest, maar daar gaan we niet op wachten natuurlijk. Dus besloten we om te splitsen: Cayley en Diana shoppen, Harry en ik een eind lopen. Rond etenstijd zouden we elkaar weer zien in een restaurantje.
Wat er bij de dames verder is gebeurd weet ik niet heel goed. Ze zijn nog wat hele dure winkels ingelopen op de Champs-Elysee, en zijn daarna naar Les Halles gegaan. Dat is een groot winkelcentrum met kleding en snuisterijen die ze volgens mij ook in Nederland hebben die je kunt kopen in winkels die volgens mij bijna allemaal ook in Nederland zitten. Ze hadden het erover dat ze een flink stuk gelopen hadden, maar dat is lang niet zo veel als wij hebben gelopen: Richting de obelisk, net daarvoor Port Alexandre over (toevallig naast een kantoor van Air France), volgende brug weer terug naar de obelisk, langs de Tuileries en het Louvre, over Port Neuf (de oudste brug van Parijs) naar het eilandje in de seine met daarop de Notre dame, daarlangs richting het pantheon en vervolgens naar de tuinen van Luxemburg. Pff, een kilometer of 10 gelopen. De conclusie van die tocht is dat de binnenstad van Parijs mooi en goed onderhouden is, met mooie bezienswaardigheden. De Notre dame stelt echter niet heel veel voor (van buiten iig, vanwege de extreem lange rij zijn we niet naar binnen geweest), die van Rouen is een stuk groter en mooier.
Wij waren in de wijk waar we hadden afgesproken, maar Diana en Cayley waren nog altijd in Les Halles. Hallo, komen jullie nog eten? Ja, nog even...... Wij hebben wel honger (het was al 7 uur geweest). Uiteindelijk kwamen ze om 8 uur aan bij ons. Met de metro, wel te verstaan, want lopen had nog een uur of 2 geduurd. We zaten in een leuk restaurant, met een ober die ook voor cliniclown had kunnen doorgaan. We hebben flink gelachen, en toen we hem vroegen een foto van ons te maken maakte hij eerste een selfie en zette hij daarna wat andere (Amerikaanse) gasten van het restaurant op de foto. Daar hebben we nog even mee zitten praten (Nee, Holland is niet de hoofdstad van Denemarken) en daarna gingen we met de metro terug naar het hotel. O ja, het eten was best lekker (apart, zalm met kerriesaus), maar het was maar goed dat we zo laat aten want de porties waren te klein om de maag volledig te vullen. Ruim 14 uur onderweg geweest. Snel slapen, morgen nog zo'n dag.
De Eiffeltoren heeft 4 poten, dus ook 4 ingangen. Je kan kiezen hoe je naar de tweede verdieping wil komen: Met de lift of met de trap. Wij kozen voor de trap, dan krijg je namelijk een stuk meer mee. Dat was wel even klimmen, want we moesten naar een hoogte van 120 meter klimmen. Dat betekende heel veel treden. Denk even heel veel treden... je snapt het vast wel. Om heel eerlijk te zijn was het niet heel vermoeiend. De sensatie van de gebouwen en mensen rondom de Eiffeltoren die steeds kleiner lijken te worden en de steeds grotere diepte onder je helpt daar wel bij. Op de eerste verdieping (op ca.76 meter hoogte) heb je al een mooi uitzicht over Parijs. Op de tweede verdieping, nog eens 50 meter hoger, is dat uitzicht nog mooier. Maar daarna gingen we pas echt omhoog.
Gelukkig mocht de laatste 150 meter wel met de lift. Dat is nog echt een ouderwets ding, met in de lift een bestuurder. Gelukkig hebben we geen last van claustrofobie. Het uitzicht van boven is mooi; je kan best ver kijken, maar het is een beetje hetzelfde probleem als op Mont-Saint-Michel: Als je op de Eiffeltoren staat, kan je de Eiffeltoren niet zien. Wel krijg je een goed beeld van de enorme omvang van de stad. Klaarblijkelijk staat de Eiffeltoren op een hele bijzondere plek, want volgens de borden in de toren die het hoogste gebouw van enkele steden weergeven ligt Rotterdam bijna 100 km verder van de Eiffeltoren dan Den Haag. Vooral die laatste stad is een beetje te dichtbij ingeschat, want over 282 km doen wij geen 5 uur.
Met de lift gingen we terug naar de tweede verdieping. Het gekke is dat de sensatie van de hoogte bijna volledig weg is. Je bent immers al 150 meter dichter bij de grond. Nadat we een verdieping verder naar beneden nog een 0-euro biljet hadden gekocht voor 3 euro (goede deal) liepen we terug naar beneden. Nog even wat foto's genomen vanuit het naastgelegen parkje, en daarna tijd voor koffie! Of modder, dat kan ook. Daarna liepen we door naar de overkant van de Seine, waar een paar enorme spuitfonteinen zorgen voor een soort miezerbui. Dat is vast best lekker bij 30 graden, maar bij 18 graden is het gewoon koud. Cayley had een sjaal om haar schouders heen geknoopt en ik was blij dat ik een redelijk lange korte broek had aangetrokken. Een flinke baguette later kwamen we eindelijk bij de tweede bezienswaardigheid van de dag: De Arc de Triomf.
Nou ja, vlak bij dan. Er ligt nog een soort superrotonde tussen. Zelfs op deze relatief rustige dag was het bij tijd en wijlen chaos. Gelukkig is er een voetgangerstunnel naar de boog. Die is mooi, maar we hebben vorig jaar (resten van) mooiere gezien. Aan de binnenkant staan de steden die Napoleon allemaal heeft veroverd en onder de boog ligt het graf van de onbekende soldaat uit de eerste wereldoorlog. Leuk, kan ook weer van het lijstje af. Het volgende item: Wandelen over de Champs-Elys ... Hee, een H&M! O, nee. Er moet natuurlijk geshopt worden. Harry en ik zijn wel even binnen geweest, maar daar gaan we niet op wachten natuurlijk. Dus besloten we om te splitsen: Cayley en Diana shoppen, Harry en ik een eind lopen. Rond etenstijd zouden we elkaar weer zien in een restaurantje.
Wat er bij de dames verder is gebeurd weet ik niet heel goed. Ze zijn nog wat hele dure winkels ingelopen op de Champs-Elysee, en zijn daarna naar Les Halles gegaan. Dat is een groot winkelcentrum met kleding en snuisterijen die ze volgens mij ook in Nederland hebben die je kunt kopen in winkels die volgens mij bijna allemaal ook in Nederland zitten. Ze hadden het erover dat ze een flink stuk gelopen hadden, maar dat is lang niet zo veel als wij hebben gelopen: Richting de obelisk, net daarvoor Port Alexandre over (toevallig naast een kantoor van Air France), volgende brug weer terug naar de obelisk, langs de Tuileries en het Louvre, over Port Neuf (de oudste brug van Parijs) naar het eilandje in de seine met daarop de Notre dame, daarlangs richting het pantheon en vervolgens naar de tuinen van Luxemburg. Pff, een kilometer of 10 gelopen. De conclusie van die tocht is dat de binnenstad van Parijs mooi en goed onderhouden is, met mooie bezienswaardigheden. De Notre dame stelt echter niet heel veel voor (van buiten iig, vanwege de extreem lange rij zijn we niet naar binnen geweest), die van Rouen is een stuk groter en mooier.
Wij waren in de wijk waar we hadden afgesproken, maar Diana en Cayley waren nog altijd in Les Halles. Hallo, komen jullie nog eten? Ja, nog even...... Wij hebben wel honger (het was al 7 uur geweest). Uiteindelijk kwamen ze om 8 uur aan bij ons. Met de metro, wel te verstaan, want lopen had nog een uur of 2 geduurd. We zaten in een leuk restaurant, met een ober die ook voor cliniclown had kunnen doorgaan. We hebben flink gelachen, en toen we hem vroegen een foto van ons te maken maakte hij eerste een selfie en zette hij daarna wat andere (Amerikaanse) gasten van het restaurant op de foto. Daar hebben we nog even mee zitten praten (Nee, Holland is niet de hoofdstad van Denemarken) en daarna gingen we met de metro terug naar het hotel. O ja, het eten was best lekker (apart, zalm met kerriesaus), maar het was maar goed dat we zo laat aten want de porties waren te klein om de maag volledig te vullen. Ruim 14 uur onderweg geweest. Snel slapen, morgen nog zo'n dag.
Wednesday, August 15, 2018
14 Augustus: Etables-sur-Mer - Versailles - Parijs
Na 2 dagen rustig aan gedaan te hebben was het vandaag weer redelijk haasie reppie. Dat betekende redelijk vroeg opstaan, redelijk snel ontbijten en redelijk snel de koffers inladen. Om kwart voor 10 kwam de moeder de eigenaar al de sleutels halen en de borg terugbrengen. Om iets over tien zat alles in de auto en reden we weg... Tot we 'Stop!! Les Clay' hoorden en Harry besefte dat hij de sleutels van het huis nog in zijn zak had. Oeps! Nu konden we echt richting Parijs, met Versailles als tussenstop.
450 km is best een eind. Gelukkig stuurde Google ons dit keer over de grote wegen, dus zo moeilijk rijden was het niet. Het ging allemaal best vlot, en met 2 tussenstops inclusief 1 bij de slechtst georganiseerde rustplaats van Frankrijk waren we al om half 4 in Versailles. Natuurlijk wilden we het paleis in, maar daarvoor stond een hele lange rij. Denk even een hele lange rij, doe dat keer 8 (hij slingerde 8 keer heen en weer) en dan heb je ongeveer de rij die daar stond. Volgens een beveiliger zou het minimaal 2 1/2 uur duren voor we het paleis in konden. Handig, als het om half 7 sluit (we zouden in het beste geval om 6 uur binnen zijn).
Gelukkig was er ook een andere optie: Een ticket kopen waarmee je alleen maar de tuinen in mag. Natuurlijk hadden we graag her paleis in gewild, zeker de spiegelzaal, maar dat lukt toch niet meer en aangezien het half in de steigers staat is het ook niet zo mooi als normaal. De tuinen zijn ook mooi, maar niet zo mooi als de tuinen die we vorig jaar in Florence en Tivoli hebben gezien. Van boven heb je een aardig uitzicht over de brede paden en grote vijvers rondom het paleis. Van daaruit liepen we naar de orangerie, waar allemaal verschillende soorten planten allemaal in hun eigen bak staan. Ik vond plant nummer 0062, een welriekende (hoe zeg je dat in nieuw-nederlands?) roos, het mooist. Helaas was het tuincentrum gesloten en nadat we een stukje doorgelopen waren hoorden we het deuntje van het Eurovisie songfestival (🎶 ta, ta, tatata, ta, taaaaaaaa, ta🎶).
We hadden al eerder muziek gehoord, en dat gaf wel een beetje een Efteling gevoel. Alleen de rode paddestoelen misten nog. Maar nu waren we aangekomen bij een van de moderne kunststukken uit de tuin: Dansende fonteinen. In een show van 10 minuten danst het water op verschillende klassieke muziekstukken. Eerlijk gezegd was het best mooi gedaan, maar het Efteling gevoel werd er mede door de gekozen deuntjes niet minder om. De tuin is mooi, zeker het stuk vanwaar je over het water tussen de heggen door naar het paleis kijkt, maar het had een stuk beter gekund. Veel fonteinen stonden uit of hadden helemaal geen water. De in vormpjes geknipte heggen hadden allemaal uitstekende takken en het gras was bruin en verdord. Ook Diana zei dat ze het zich mooier herinnerde.
Na Versailles was het tijd om te gaan eten. Aangezien het al laat was gingen we voor een Mcdonalds op de route. Op de route? Dat is midden in Parijs. Doe dan maar eentje in een buitenwijk, dan kunnen we tenminste bij de Mcdonalds zelf parkeren in plaats van ergens in een steeg. Toen we even later eindelijk bij het hotel waren en geparkeerd hadden in de garage hadden we nog maar 1 probleem: De lift deed het niet. Hij gaat alleen naar de begane grond. Fijn, met al je koffers. Bij die andere mensen werkt het wel. Te zwaar zeker? Nee, je moet je pasje in de lift steken, dan eruit halen en dan je verdieping selecteren. We hebben 2 piepkleine kamertjes, maar het is goed genoeg. Morgen gaan we al immers vroeg Parijs in. Tenminste, redelijk vroeg...
450 km is best een eind. Gelukkig stuurde Google ons dit keer over de grote wegen, dus zo moeilijk rijden was het niet. Het ging allemaal best vlot, en met 2 tussenstops inclusief 1 bij de slechtst georganiseerde rustplaats van Frankrijk waren we al om half 4 in Versailles. Natuurlijk wilden we het paleis in, maar daarvoor stond een hele lange rij. Denk even een hele lange rij, doe dat keer 8 (hij slingerde 8 keer heen en weer) en dan heb je ongeveer de rij die daar stond. Volgens een beveiliger zou het minimaal 2 1/2 uur duren voor we het paleis in konden. Handig, als het om half 7 sluit (we zouden in het beste geval om 6 uur binnen zijn).
Gelukkig was er ook een andere optie: Een ticket kopen waarmee je alleen maar de tuinen in mag. Natuurlijk hadden we graag her paleis in gewild, zeker de spiegelzaal, maar dat lukt toch niet meer en aangezien het half in de steigers staat is het ook niet zo mooi als normaal. De tuinen zijn ook mooi, maar niet zo mooi als de tuinen die we vorig jaar in Florence en Tivoli hebben gezien. Van boven heb je een aardig uitzicht over de brede paden en grote vijvers rondom het paleis. Van daaruit liepen we naar de orangerie, waar allemaal verschillende soorten planten allemaal in hun eigen bak staan. Ik vond plant nummer 0062, een welriekende (hoe zeg je dat in nieuw-nederlands?) roos, het mooist. Helaas was het tuincentrum gesloten en nadat we een stukje doorgelopen waren hoorden we het deuntje van het Eurovisie songfestival (🎶 ta, ta, tatata, ta, taaaaaaaa, ta🎶).
We hadden al eerder muziek gehoord, en dat gaf wel een beetje een Efteling gevoel. Alleen de rode paddestoelen misten nog. Maar nu waren we aangekomen bij een van de moderne kunststukken uit de tuin: Dansende fonteinen. In een show van 10 minuten danst het water op verschillende klassieke muziekstukken. Eerlijk gezegd was het best mooi gedaan, maar het Efteling gevoel werd er mede door de gekozen deuntjes niet minder om. De tuin is mooi, zeker het stuk vanwaar je over het water tussen de heggen door naar het paleis kijkt, maar het had een stuk beter gekund. Veel fonteinen stonden uit of hadden helemaal geen water. De in vormpjes geknipte heggen hadden allemaal uitstekende takken en het gras was bruin en verdord. Ook Diana zei dat ze het zich mooier herinnerde.
Na Versailles was het tijd om te gaan eten. Aangezien het al laat was gingen we voor een Mcdonalds op de route. Op de route? Dat is midden in Parijs. Doe dan maar eentje in een buitenwijk, dan kunnen we tenminste bij de Mcdonalds zelf parkeren in plaats van ergens in een steeg. Toen we even later eindelijk bij het hotel waren en geparkeerd hadden in de garage hadden we nog maar 1 probleem: De lift deed het niet. Hij gaat alleen naar de begane grond. Fijn, met al je koffers. Bij die andere mensen werkt het wel. Te zwaar zeker? Nee, je moet je pasje in de lift steken, dan eruit halen en dan je verdieping selecteren. We hebben 2 piepkleine kamertjes, maar het is goed genoeg. Morgen gaan we al immers vroeg Parijs in. Tenminste, redelijk vroeg...
Tuesday, August 14, 2018
13 Augustus: Etables-sur-Mer
Lekker hoor, uitslapen. De regen was gelukkig opgehouden, maar daarmee is ook alles gezegd. Het is nog steeds slechts 23 graden, en de zon zien we maar mondjesmaat. Niet zo fijn als je twee volle dagen op het strand had gepland, maar 's middags gingen we daar toch maar naar toe.
Aangezien het laag water was was het strand heel breed. Dus: kleedje neerleggen en naar de zee lopen. Pff, wat een eind; zeker wel 400 meter. Aangekomen bij zee bleek dat zwemmen niet echt fijn was. Het had wat weg van een pan vol zuurkool (of boerenkool, maar geen bloemkool); zo veel zeewier dreef in de zee. Door het troebele water kon je ook niet meer dan een halve meter onder het wateroppervlak kijken, dus we waren er heel snel weer uit. Dan maar proberen een beetje te zonnen. Ook dat lukte niet echt. Niet alleen door het gebrek aan zon (of het teveel aan wolken) en het koude windje, maar omdat ook hier weer het hele dorp had besloten om achter ons aan te komen.
Al die mensen kwamen echter niet om te zonnen, maar om hun maaltijd bij elkaar te scharrelen. Vanwege het lage water kon je een flink stuk de zee in lopen, helemaal naar de zandbanken een kilometer verderop, en daar leven klaarblijkelijk een hoop kokkels en mossels. Leuk om te zien, maar wij houden niet zo van 'fruit de mer' dus bleven we lekker liggen. Tenminste, tot besloten werd om een stukje te gaan lopen over het strand. We zitten natuurlijk nog steeds aan de noordkant van Bretagne, dus het grootste deel van de kust is rotskust. Hier lagen ook veel rotsen, en daar wilde Cayley op klimmen (mijn tablet geeft na het woord 'Cayley' inmiddels de suggesties: 'foto's', 'foto's nemen', en 'foto's maken', maar dat terzijde). Dan moet ik natuurlijk mee doen met klimmen en kan Diana foto's maken. Na het klimmen gingen we weer richting huis.
Nadat we hadden gegeten (wij hadden wel bloemkool) waren we toch benieuwd tot waar het water zou staan als het vloed is. Daarom zijn we nog even teruggegaan naar de zee en tot onze verbazing was het hele strand weg! Niks zandbanken, de golven sloegen gewoon hardstikke hard tegen de kademuur aan. Een torentje dat op de rotsen op het strand was gebouwd diende nu alleen nog als platform. Al met al is het water ongeveer 7 meter gestegen in de paar uur dat wij weg waren.
Morgen inpakken en wegwezen richting Parijs! Dat is ongeveer 500 kilometer rijden, en we willen onderweg ook nog in Versailles rondkijken. Hè bah, gaat de wekker weer vroeg...
Aangezien het laag water was was het strand heel breed. Dus: kleedje neerleggen en naar de zee lopen. Pff, wat een eind; zeker wel 400 meter. Aangekomen bij zee bleek dat zwemmen niet echt fijn was. Het had wat weg van een pan vol zuurkool (of boerenkool, maar geen bloemkool); zo veel zeewier dreef in de zee. Door het troebele water kon je ook niet meer dan een halve meter onder het wateroppervlak kijken, dus we waren er heel snel weer uit. Dan maar proberen een beetje te zonnen. Ook dat lukte niet echt. Niet alleen door het gebrek aan zon (of het teveel aan wolken) en het koude windje, maar omdat ook hier weer het hele dorp had besloten om achter ons aan te komen.
Al die mensen kwamen echter niet om te zonnen, maar om hun maaltijd bij elkaar te scharrelen. Vanwege het lage water kon je een flink stuk de zee in lopen, helemaal naar de zandbanken een kilometer verderop, en daar leven klaarblijkelijk een hoop kokkels en mossels. Leuk om te zien, maar wij houden niet zo van 'fruit de mer' dus bleven we lekker liggen. Tenminste, tot besloten werd om een stukje te gaan lopen over het strand. We zitten natuurlijk nog steeds aan de noordkant van Bretagne, dus het grootste deel van de kust is rotskust. Hier lagen ook veel rotsen, en daar wilde Cayley op klimmen (mijn tablet geeft na het woord 'Cayley' inmiddels de suggesties: 'foto's', 'foto's nemen', en 'foto's maken', maar dat terzijde). Dan moet ik natuurlijk mee doen met klimmen en kan Diana foto's maken. Na het klimmen gingen we weer richting huis.
Nadat we hadden gegeten (wij hadden wel bloemkool) waren we toch benieuwd tot waar het water zou staan als het vloed is. Daarom zijn we nog even teruggegaan naar de zee en tot onze verbazing was het hele strand weg! Niks zandbanken, de golven sloegen gewoon hardstikke hard tegen de kademuur aan. Een torentje dat op de rotsen op het strand was gebouwd diende nu alleen nog als platform. Al met al is het water ongeveer 7 meter gestegen in de paar uur dat wij weg waren.
Morgen inpakken en wegwezen richting Parijs! Dat is ongeveer 500 kilometer rijden, en we willen onderweg ook nog in Versailles rondkijken. Hè bah, gaat de wekker weer vroeg...
Monday, August 13, 2018
12 Augustus: Etables-sur-mer
Het regent! En niet zuinig ook. Ben je in Frankrijk, krijg je echt Hollands weer... Gelukkig staat er voor vandaag helemaal niks op het programma, dus kunnen we lekker binnen blijven. Dus lekker uitslapen, beetje youtube/Netflix/... kijken, puzzeltje maken, dat soort dingen. Omdat we hier een wasmachine hebben werd ook meteen een groot deel van de vieze kledinghoop weggewassen. Het leek wel alsof we gewoon thuis waren...
Rond een uur of 2 (met nog steeds harde regen) besloten we om wat te gaan doen. Er is hier een zwembad, niet geweldig groot maar je moet toch wat als je bedacht had om lekker aan het strand te gaan liggen. Daar aangekomen waren er nog weinig auto's op de parkeerplaats; het zwembad ging ook pas om 2 uur open. Binnen meteen de eerste verrassing: Je moet een badmuts op in het zwembad. Dus maar badmutsen kopen uit de automaat. Even passen; je lijkt wel een mislukte Calimero met zo'n ding op! En dan hoef ik nog niet al mijn haar eronder te proppen. Toen we eindelijk binnen waren kon de zwempret beginnen.
Op internet hadden we wat foto's opgezocht van het zwembad, en daarop leek het alsof er twee baden waren: Eén recreatiebad en een wedstrijdbad. Dat was echter niet het geval; het was gewoon een combinatie van die twee. Klaarblijkelijk had het halve dorp besloten om te gaan zwemmen, want toen wij eenmaal in het bad lagen bleef het maar drukker en drukker worden. De glijbanen stelden ook niet zo veel voor. Ik ga natuurlijk veel te hard op glijbanen, dus op de banen buiten, waar je met 4 naast elkaar steeds stijler en minder stijl naar beneden gaat, vloog ik 2 keer van de baan af. Niet fijn, maar al met al hebben we het wel naar ons zin gehad.
De avond was eigenlijk een herhaling van de ochtend: Lekker lui niks doen. Morgen staat precies hetzelfde op het programma, hoewel het dan hopelijk niet meer regent.
Rond een uur of 2 (met nog steeds harde regen) besloten we om wat te gaan doen. Er is hier een zwembad, niet geweldig groot maar je moet toch wat als je bedacht had om lekker aan het strand te gaan liggen. Daar aangekomen waren er nog weinig auto's op de parkeerplaats; het zwembad ging ook pas om 2 uur open. Binnen meteen de eerste verrassing: Je moet een badmuts op in het zwembad. Dus maar badmutsen kopen uit de automaat. Even passen; je lijkt wel een mislukte Calimero met zo'n ding op! En dan hoef ik nog niet al mijn haar eronder te proppen. Toen we eindelijk binnen waren kon de zwempret beginnen.
Op internet hadden we wat foto's opgezocht van het zwembad, en daarop leek het alsof er twee baden waren: Eén recreatiebad en een wedstrijdbad. Dat was echter niet het geval; het was gewoon een combinatie van die twee. Klaarblijkelijk had het halve dorp besloten om te gaan zwemmen, want toen wij eenmaal in het bad lagen bleef het maar drukker en drukker worden. De glijbanen stelden ook niet zo veel voor. Ik ga natuurlijk veel te hard op glijbanen, dus op de banen buiten, waar je met 4 naast elkaar steeds stijler en minder stijl naar beneden gaat, vloog ik 2 keer van de baan af. Niet fijn, maar al met al hebben we het wel naar ons zin gehad.
De avond was eigenlijk een herhaling van de ochtend: Lekker lui niks doen. Morgen staat precies hetzelfde op het programma, hoewel het dan hopelijk niet meer regent.
Sunday, August 12, 2018
11 Augustus: Fougères - Saint Malo - Etables-Sur-Mer
Dag nr. 10, met meteen een lastige keuze: Gaan we naar St. Malo, het oude havenstadje dat eigenlijk samen met Mont Saint Michel voor gisteren op de planning stond, of gaan we naar Cap frehèl, een mooi stukje kust een paar baaien verderop? We gingen proberen om allebei te doen, maar al vrij snel werd duidelijk dat dat niet ging lukken. Nadat alle tassen en koffers opnieuw waren ingepakt en met wat puzzelen in de auto waren gepropt konden we vertrekken. Bestemming: Saint Malo.
Klaarblijkelijk hadden meer mensen bedacht dat het leuk zou zijn om vandaag naar St. Malo te gaan, want het was flink druk toen we aan kwamen rijden. Het duurde even voor we bij de laatste parkeergarage een plekje vonden. Toen wij even later naar buiten liepen was hij vol, dus ik heb geen idee waar alle mensen die achter ons in de file stonden hun auto hebben gelaten. Wij stonden in ieder geval goed. Nadat we bij de toeristeninformatie geen kaartje van de stad hadden kunnen vinden liepen we door een oude stadspoort naar binnen. Het doel was om zo snel mogelijk op de oude stadsmuur te gaan lopen, aangezien je daar een mooi uitzicht hebt over de stad en de forten net uit de kust die alleen bij eb bereikbaar zijn. En hier zijn geen verhoogde bruggen gebouwd, dus als het water omhoog komt zit je 6 uur vast op je eiland.
Gelukkig (mwah, gewoon goed gepland) was het ook eb, dus besloten we na een tijdje over de muur gewandeld te hebben om naar zo'n eiland te lopen. Het eerste eiland lag vrij dichtbij de kust. Het was meer een begroeide rots dan een fort, met een trap omhoog die levensgevaarlijk was. Van boven weer een mooi uitzicht, zowel op de stad als op het fort een stuk verder de zee in. Ook daar moesten we heen natuurlijk, dus trap af en over de natte paadjes naar het volgende eiland. Hier was niet eens een trap omhoog. Gewoon een paar pijlen getekend op de rots; zie maar hoe je er komt. Dus: klimmen maar. Toen we boven kwamen stond er een mevrouw kaartjes te verkopen. Jammer, maar: Niets bewees dat ze in dienst was van de organisatie die die forten beheert. Ik had daar ook gewoon kunnen gaan staan. Even fotoshoppen, printen en voila, €2,50 graag. Wij zijn masr weer naar beneden geklommen. Overigens lagen die rotsen helemaal vol met mosselen, en liepen er veel mensen met schoentjes om kokkels te vangen.
Wij gingen gewoon weer voor crèpes natuurlijk. Diana bestelde salade en kreeg dat geserveerd in een soort hondenbak. Nee, daar maak je indruk mee als restaurant. We zijn nog een stukje de stad in gelopen en daarna gesplitst omdat er even in de toeristenstalletjes gekeken moest worden. Kwart voor 4 verzamelen bij de toeristeninformatie... Dan moet je wel een beetje de weg weten natuurlijk. Harry en ik stonden er gewoon op tijd, maar Cayley en Diana waren naar de stadspoort helemaal aan de andere kant van de stad gelopen. Uiteindelijk reden we rond kwart over 4 weg naar onze volgende slaapplaats: Villa Noes in Etables-Sur-Mer.
Onderweg was er wat file, maar om iets voor zessen waren we ter plaatse. Hallo, is daar iemand? De eigenaar had zijn moeder gestuurd om de sleutels af te leveren aangezien hij zelf op vakantie is. Zij kwam alleen een beetje laat aan. Heeft u €400 borg... cash? Nee, dus dat moest nog even bij de bank worden gehaald. Gelukkig zit alles ondanks dat we in een klein dorpje zitten redelijk dichtbij. Borg betaald, lekker eten (pasta) en daarna niks. We zitten in een mooi huis, met een redelijk dit zitgedeelte buiten. Hopelijk kunnen we daar morgen gebruik van maken, maar er staat flinke regen op het programma. We zijn toe aan een dagje niks...
Klaarblijkelijk hadden meer mensen bedacht dat het leuk zou zijn om vandaag naar St. Malo te gaan, want het was flink druk toen we aan kwamen rijden. Het duurde even voor we bij de laatste parkeergarage een plekje vonden. Toen wij even later naar buiten liepen was hij vol, dus ik heb geen idee waar alle mensen die achter ons in de file stonden hun auto hebben gelaten. Wij stonden in ieder geval goed. Nadat we bij de toeristeninformatie geen kaartje van de stad hadden kunnen vinden liepen we door een oude stadspoort naar binnen. Het doel was om zo snel mogelijk op de oude stadsmuur te gaan lopen, aangezien je daar een mooi uitzicht hebt over de stad en de forten net uit de kust die alleen bij eb bereikbaar zijn. En hier zijn geen verhoogde bruggen gebouwd, dus als het water omhoog komt zit je 6 uur vast op je eiland.
Gelukkig (mwah, gewoon goed gepland) was het ook eb, dus besloten we na een tijdje over de muur gewandeld te hebben om naar zo'n eiland te lopen. Het eerste eiland lag vrij dichtbij de kust. Het was meer een begroeide rots dan een fort, met een trap omhoog die levensgevaarlijk was. Van boven weer een mooi uitzicht, zowel op de stad als op het fort een stuk verder de zee in. Ook daar moesten we heen natuurlijk, dus trap af en over de natte paadjes naar het volgende eiland. Hier was niet eens een trap omhoog. Gewoon een paar pijlen getekend op de rots; zie maar hoe je er komt. Dus: klimmen maar. Toen we boven kwamen stond er een mevrouw kaartjes te verkopen. Jammer, maar: Niets bewees dat ze in dienst was van de organisatie die die forten beheert. Ik had daar ook gewoon kunnen gaan staan. Even fotoshoppen, printen en voila, €2,50 graag. Wij zijn masr weer naar beneden geklommen. Overigens lagen die rotsen helemaal vol met mosselen, en liepen er veel mensen met schoentjes om kokkels te vangen.
Wij gingen gewoon weer voor crèpes natuurlijk. Diana bestelde salade en kreeg dat geserveerd in een soort hondenbak. Nee, daar maak je indruk mee als restaurant. We zijn nog een stukje de stad in gelopen en daarna gesplitst omdat er even in de toeristenstalletjes gekeken moest worden. Kwart voor 4 verzamelen bij de toeristeninformatie... Dan moet je wel een beetje de weg weten natuurlijk. Harry en ik stonden er gewoon op tijd, maar Cayley en Diana waren naar de stadspoort helemaal aan de andere kant van de stad gelopen. Uiteindelijk reden we rond kwart over 4 weg naar onze volgende slaapplaats: Villa Noes in Etables-Sur-Mer.
Onderweg was er wat file, maar om iets voor zessen waren we ter plaatse. Hallo, is daar iemand? De eigenaar had zijn moeder gestuurd om de sleutels af te leveren aangezien hij zelf op vakantie is. Zij kwam alleen een beetje laat aan. Heeft u €400 borg... cash? Nee, dus dat moest nog even bij de bank worden gehaald. Gelukkig zit alles ondanks dat we in een klein dorpje zitten redelijk dichtbij. Borg betaald, lekker eten (pasta) en daarna niks. We zitten in een mooi huis, met een redelijk dit zitgedeelte buiten. Hopelijk kunnen we daar morgen gebruik van maken, maar er staat flinke regen op het programma. We zijn toe aan een dagje niks...
Saturday, August 11, 2018
10 Augustus: Mont Saint Michel
Vandaag een van de hoogtepunten van de reis: Mont Saint Michel. Dit kleine stadje op een rots net uit de kust was vroeger alleen bereikbaar bij eb. Nu ligt er een verhoogde brug zodat iedereen er altijd naar toe kan. Daar wordt goed gebruik van gemaakt: Jaarlijks wordt het eiland bezocht door ongeveer 3.5 miljoen toeristen. En nu dus nog 4 meer (of zitten wij ook in die statistiek?). Dat betekent vroeg opstaan, snel ontbijten en om kwart voor 9 al richting de kust.
Mont Saint Michel is al van best ver zichtbaar. En wat een prachtig gezicht is dat! Het lijkt wel een soort sprookjeskasteel. Even koffie drinken bij een tentje met dat prachtige uitzicht. Ik had chocomel besteld, maar kreeg warme melk en een blok pure chocola. Fijn. Het duurde even voor het gesmolten was en het was bijna net zo bitter als de chocomel vorig jaar in Italië. Nadat we nog even wat foto's hadden gemaakt in iemands uienveld reden we door naar de parkeerplaats. Een soort Disney-achtige situatie, maar dan wel met de Franse slag: Voordat je door de slagbomen bent staan er 4 parkeerwachters, eenmaal binnen mag je zelf je plek zoeken, met veel lege parkeerplekken tot gevolg. Ach, niet ons probleem.
Vanaf de parkeerplaats kan je kiezen: In de rij staan voor de gratis shuttlebus of naar het eiland toe lopen. Wij kozen voor dat laatste; het eiland was immers al best wel groot in de verte. Wel een mooie keuze, maar niet de makkelijkste. Na het grindpad moesten we over een hekje heen klimmen om bij de grote weg te komen. Je blijft lopen, maar echt dichterbij kom je niet. Of niet snel, want uiteindelijk liepen we over de grote brug naar het eiland. Eerst even het strand op. Het eerste stukje was dikke modder, waarop Cayley bijna uitgleed. Het gezicht van het eiland met daarop de grote abdij is prachtig, en daar hebben we dan ook een mooie foto met ons 4tjes (gemaakt door een groep Catalanen afkomstig uit Litouwen (?) waar wij dan weer een foto van hebben genomen).
Hierna was het tijd om onder de poort door naar binnen te gaan. Als je de hordes toeristen weg denkt kom je echt terecht in een middeleeuws stadje: hoge huizen met een iets bredere 1ste etage, straatjes en steegjes die gewoon maar ergens heen gaan en natuurlijk een stadsmuur, waar we eerst op gingen. Het uitzicht vanaf de muur is best mooi; je ziet een flink stuk van de baai en de wadden die bij eb bewandelbaar zijn, maar dit is ook een beetje het probleem van Mont Saint Michel: Het ziet er prachtig uit van buiten, maar van binnen zie je niet zo veel. Je merkt minder dat je op een grote rots staat, en hoewel een grote abdij boven op de rots nog steeds een mooi gezicht is is dat niet heel bijzonder (in Fougères is dat bijvoorbeeld ook). We zijn daardoor en vanwege de wachtrij dan ook niet in de abdij zelf geweest.
Nadat we een rondje hadden gelopen over de stadsmuur (waarbij Harry weer zij hoofd stootte tegen een iets te lage balk) was het tijd om te gaan eten. De crèpes zijn in deze streek echt lekker, dus daar gingen we voor. Langs de stadsmuur (dus met de ingang vanaf de muur) zaten allemaal restaurantjes. Of die je ook daadwerkelijk iets willen verkopen is een ander verhaal; bij de eerste kon het pas na 12 uur want tot die tijd serveren ze alleen ontbijt. Goed, gaan we een zaakje verder kijken. Uiteindelijk hebben we een plek gevonden waar we, weliswaar op de bovenverdieping, konden eten. Na het eten was het tijd voor de jacht souvenirs. Klaarblijkelijk zijn er 2 soorten souvenirwinkeltjes in Mont Michel: Hele dure en iets goedkopere. Die zitten gewoon kriskras door elkaar, in hetzelfde straatje. Ik heb een muismat gekocht (voor €6.50, kost €13.60 bij de dure winkels), Diana heeft een kettinkje gekregen van Cayley en zelf een grote snijplank gekocht. Mooi allemaal, hopelijk past het nog in de auto.
Toen we de meeste lagen van de stad wel gezien hadden was het tijd om op de wadden en stenen een rondje rond het eiland te lopen. Het is even klimmen, maar we hebben Mont Saint Michel in ieder geval van alle kanten gezien. Al met al is het best klein; als je op een normaal tempo er omheen zou kunnen lopen zou je hooguit 20 minuten bezig zijn. Daarna liepen we terug naar de auto. Pfoe, wat een eind! Het is minstens 4 kilometer lopen, maar als je al veel gelopen hebt (met veel trappen) dan lijkt het nog veel verder. Nog even plassen en Diana op dezelfde manier op dezelfde plek (naast een roze koe) op een foto laten staan als een collega van haar een week eerder en we konden weer richting Fougères,
Ja, op de planning stond vandaag ook Saint Malo, maar daar was het te laat voor en waren we eerlijk gezegd te moe voor. Google maps stuurde ons weer een fijne route, waardoor we linksaf moesten slaan... een snelweg op. Euh, wat? Uiteindelijk een gastje gevonden en in 1 keer rond de bocht. Gelukkig kwamen we veilig aan en nadat Diana en Cayley nog even tijd hadden gehad om te shoppen gingen we op zoek naar avondeten. 2 avonden Mcdonalds achter elkaar is namelijk wel iets te veel van het goede (al denkt Cayley daar anders over).
Ik had even gegoogeld en een leuk tentje gevonden in het centrum van Fougères. Daarom reden we weer richting het kasteel dat we gisteren bezochten en liepen we naar boven. Restaurant vol... Of nee toch niet! Nu zaten we echt in iemands huiskamer te eten. Het duurde heel lang voor het eten werd geserveerd, maar het was wel goed. Cayley had een grote pizza, ik een hele grote burger, Harry 4 soorten vlees (waarvan we nog steeds niet van alles weten wat het is) en Diana bestelde een entrecote van 200 gram maar kreeg een halve koe. Toen we om 11 uur in het donker terug liepen naar de auto is Cayley zich nog te pletter geschrokken van een grommende hond op een balkon dat vlak boven de stoep hing. Ja, dat staat op film. We hebben nog even gekaart en zijn daarna als een blok in slaap gevallen.
Morgen gaan we in plaats van naar Cap Frehel naar Saint Malo, en rijden we van daaruit naar ons volgende huis in Etables Sur Mer. Hopelijk blijft het droog...
Mont Saint Michel is al van best ver zichtbaar. En wat een prachtig gezicht is dat! Het lijkt wel een soort sprookjeskasteel. Even koffie drinken bij een tentje met dat prachtige uitzicht. Ik had chocomel besteld, maar kreeg warme melk en een blok pure chocola. Fijn. Het duurde even voor het gesmolten was en het was bijna net zo bitter als de chocomel vorig jaar in Italië. Nadat we nog even wat foto's hadden gemaakt in iemands uienveld reden we door naar de parkeerplaats. Een soort Disney-achtige situatie, maar dan wel met de Franse slag: Voordat je door de slagbomen bent staan er 4 parkeerwachters, eenmaal binnen mag je zelf je plek zoeken, met veel lege parkeerplekken tot gevolg. Ach, niet ons probleem.
Vanaf de parkeerplaats kan je kiezen: In de rij staan voor de gratis shuttlebus of naar het eiland toe lopen. Wij kozen voor dat laatste; het eiland was immers al best wel groot in de verte. Wel een mooie keuze, maar niet de makkelijkste. Na het grindpad moesten we over een hekje heen klimmen om bij de grote weg te komen. Je blijft lopen, maar echt dichterbij kom je niet. Of niet snel, want uiteindelijk liepen we over de grote brug naar het eiland. Eerst even het strand op. Het eerste stukje was dikke modder, waarop Cayley bijna uitgleed. Het gezicht van het eiland met daarop de grote abdij is prachtig, en daar hebben we dan ook een mooie foto met ons 4tjes (gemaakt door een groep Catalanen afkomstig uit Litouwen (?) waar wij dan weer een foto van hebben genomen).
Hierna was het tijd om onder de poort door naar binnen te gaan. Als je de hordes toeristen weg denkt kom je echt terecht in een middeleeuws stadje: hoge huizen met een iets bredere 1ste etage, straatjes en steegjes die gewoon maar ergens heen gaan en natuurlijk een stadsmuur, waar we eerst op gingen. Het uitzicht vanaf de muur is best mooi; je ziet een flink stuk van de baai en de wadden die bij eb bewandelbaar zijn, maar dit is ook een beetje het probleem van Mont Saint Michel: Het ziet er prachtig uit van buiten, maar van binnen zie je niet zo veel. Je merkt minder dat je op een grote rots staat, en hoewel een grote abdij boven op de rots nog steeds een mooi gezicht is is dat niet heel bijzonder (in Fougères is dat bijvoorbeeld ook). We zijn daardoor en vanwege de wachtrij dan ook niet in de abdij zelf geweest.
Nadat we een rondje hadden gelopen over de stadsmuur (waarbij Harry weer zij hoofd stootte tegen een iets te lage balk) was het tijd om te gaan eten. De crèpes zijn in deze streek echt lekker, dus daar gingen we voor. Langs de stadsmuur (dus met de ingang vanaf de muur) zaten allemaal restaurantjes. Of die je ook daadwerkelijk iets willen verkopen is een ander verhaal; bij de eerste kon het pas na 12 uur want tot die tijd serveren ze alleen ontbijt. Goed, gaan we een zaakje verder kijken. Uiteindelijk hebben we een plek gevonden waar we, weliswaar op de bovenverdieping, konden eten. Na het eten was het tijd voor de jacht souvenirs. Klaarblijkelijk zijn er 2 soorten souvenirwinkeltjes in Mont Michel: Hele dure en iets goedkopere. Die zitten gewoon kriskras door elkaar, in hetzelfde straatje. Ik heb een muismat gekocht (voor €6.50, kost €13.60 bij de dure winkels), Diana heeft een kettinkje gekregen van Cayley en zelf een grote snijplank gekocht. Mooi allemaal, hopelijk past het nog in de auto.
Toen we de meeste lagen van de stad wel gezien hadden was het tijd om op de wadden en stenen een rondje rond het eiland te lopen. Het is even klimmen, maar we hebben Mont Saint Michel in ieder geval van alle kanten gezien. Al met al is het best klein; als je op een normaal tempo er omheen zou kunnen lopen zou je hooguit 20 minuten bezig zijn. Daarna liepen we terug naar de auto. Pfoe, wat een eind! Het is minstens 4 kilometer lopen, maar als je al veel gelopen hebt (met veel trappen) dan lijkt het nog veel verder. Nog even plassen en Diana op dezelfde manier op dezelfde plek (naast een roze koe) op een foto laten staan als een collega van haar een week eerder en we konden weer richting Fougères,
Ja, op de planning stond vandaag ook Saint Malo, maar daar was het te laat voor en waren we eerlijk gezegd te moe voor. Google maps stuurde ons weer een fijne route, waardoor we linksaf moesten slaan... een snelweg op. Euh, wat? Uiteindelijk een gastje gevonden en in 1 keer rond de bocht. Gelukkig kwamen we veilig aan en nadat Diana en Cayley nog even tijd hadden gehad om te shoppen gingen we op zoek naar avondeten. 2 avonden Mcdonalds achter elkaar is namelijk wel iets te veel van het goede (al denkt Cayley daar anders over).
Ik had even gegoogeld en een leuk tentje gevonden in het centrum van Fougères. Daarom reden we weer richting het kasteel dat we gisteren bezochten en liepen we naar boven. Restaurant vol... Of nee toch niet! Nu zaten we echt in iemands huiskamer te eten. Het duurde heel lang voor het eten werd geserveerd, maar het was wel goed. Cayley had een grote pizza, ik een hele grote burger, Harry 4 soorten vlees (waarvan we nog steeds niet van alles weten wat het is) en Diana bestelde een entrecote van 200 gram maar kreeg een halve koe. Toen we om 11 uur in het donker terug liepen naar de auto is Cayley zich nog te pletter geschrokken van een grommende hond op een balkon dat vlak boven de stoep hing. Ja, dat staat op film. We hebben nog even gekaart en zijn daarna als een blok in slaap gevallen.
Morgen gaan we in plaats van naar Cap Frehel naar Saint Malo, en rijden we van daaruit naar ons volgende huis in Etables Sur Mer. Hopelijk blijft het droog...
Friday, August 10, 2018
9 Augusus: Port-en-Bessin-Huppain - Fougères
Het regent! En niet zo'n klein beetje ook. Gelukkig is het enige dat vandaag echt moet de rit vanuit ons huisje naar Fougeres, waar we de komende 2 nachten zitten. Omdat we vandaag voor het laatst deze reis een (binnen-)zwembad hebben zijn we daar nog even heen geweest. Koud buiten! Tijdens het inladen van de koffers zijn we ook best nat geworden. Wonder boven wonder past alles nog steeds in de auto (het lijkt wel of we steeds meer spullen erbij krijgen). Google Maps stuurde ons weer eens niet over de snelweg omdat hij had bedacht dat het leuker zou zijn om 60 km over binnenweggetjes te rijden. Ja, ze staan wel aangegeven als 'd' weg, maar als er een tegenligger komt moet je uitwijken de berm in. Door de hoosbuien heen kwamen we gelukkig bij de snelweg en om iets over 2 waren we bij ons hotel net buiten Fougeres, dat tussen een winkelcentrum en een drukke weg in ligt (het hotel dus hè).
In Fougeres staat een groot fort, dat ergens rond de 11e eeuw is gebouwd en tussen de oorlogen door een aantal keer is herbouwd en uitgebreid. Dit gingen wij 'ontdeeken', zoals de flyer het noemde (in diezelfde flyer stond ook een verwijzing naar Lawrence of Arababia. Waar ligt dat?). Bij binnenkomst hadden we meteen een mooi zicht op de 4 watermolens die in de slotgracht liggen. Door de poort heen haalden we een audiogids, en daarna was het een kwestie van trappetje op, trappetje af, trappetje op etc. Aangezien het mooiste uitzicht vanaf de muren en boven aan de verdedigingstorens te zien is hebben we flink wat treden gelopen. In de kamers van sommige torens werden op originele wijze allerlei verhalen verteld waar het kasteel rol in speelde, onder andere over de 100 jarige oorlog. Het was heel leuk, en gelukkig ook droog. Harry stootte nog wel keihard zijn hoofd tegen een iets te laag deurtje, wat klonk alsof de halve toren naar beneden viel.
Na het kasteel was er nog wat tijd over, dus moest er natuurlijk geshopt worden. Cayley heeft om precies te zijn 0 lange broeken bij zich, en 21 graden is natuurlijk heel koud vergeleken met de afgelopen maanden in Nederland. Helaas had géén één van de winkels hier precies de goede broek in precies de goede maat, dus helaas niks gekocht. Om 7 uur was het tijd om te gaan eten bij... Mcdonalds. Waarschijnlijk de enige Mcdonalds ter wereld waar ze geen milkshakes hebben. Diana nam hamburgers zonder burger, wat bij het personeel voor wat verwarring zorgde. Nadat we nog ge-mens-erger-je-niet hadden (ik heb dat ook eens een keer gewonnen!) in de vergaderruimte van het hotel was de dag al weer om. Morgen vroeg op en richting Mont Saint Michel.
In Fougeres staat een groot fort, dat ergens rond de 11e eeuw is gebouwd en tussen de oorlogen door een aantal keer is herbouwd en uitgebreid. Dit gingen wij 'ontdeeken', zoals de flyer het noemde (in diezelfde flyer stond ook een verwijzing naar Lawrence of Arababia. Waar ligt dat?). Bij binnenkomst hadden we meteen een mooi zicht op de 4 watermolens die in de slotgracht liggen. Door de poort heen haalden we een audiogids, en daarna was het een kwestie van trappetje op, trappetje af, trappetje op etc. Aangezien het mooiste uitzicht vanaf de muren en boven aan de verdedigingstorens te zien is hebben we flink wat treden gelopen. In de kamers van sommige torens werden op originele wijze allerlei verhalen verteld waar het kasteel rol in speelde, onder andere over de 100 jarige oorlog. Het was heel leuk, en gelukkig ook droog. Harry stootte nog wel keihard zijn hoofd tegen een iets te laag deurtje, wat klonk alsof de halve toren naar beneden viel.
Na het kasteel was er nog wat tijd over, dus moest er natuurlijk geshopt worden. Cayley heeft om precies te zijn 0 lange broeken bij zich, en 21 graden is natuurlijk heel koud vergeleken met de afgelopen maanden in Nederland. Helaas had géén één van de winkels hier precies de goede broek in precies de goede maat, dus helaas niks gekocht. Om 7 uur was het tijd om te gaan eten bij... Mcdonalds. Waarschijnlijk de enige Mcdonalds ter wereld waar ze geen milkshakes hebben. Diana nam hamburgers zonder burger, wat bij het personeel voor wat verwarring zorgde. Nadat we nog ge-mens-erger-je-niet hadden (ik heb dat ook eens een keer gewonnen!) in de vergaderruimte van het hotel was de dag al weer om. Morgen vroeg op en richting Mont Saint Michel.
Thursday, August 9, 2018
8 Augustus: Utah beach
Al weer de 7de dag in Frankrijk. Het tijdsbesef is tijdens zo'n vakantie helemaal weg: Aan de ene kant gaat het heel snel (bijna een week voorbij!) en aan de andere kant lijkt het wel een jaar geleden dat we in Rouen waren. Bij een temperatuur van 18 graden (koud! volgens Cayley) reden we richting Utah beach, wederom aangevoerd door Franse muziek (hoewel er 2 spelbrekers achterin zaten die liever hun eigen muziek luisterden).
Van Utah beach is iets meer een toeristische plek gemaakt dan van Omaha beach. Rechts van de parkeerplaats was een museum, maar aangezien we daar weer bijna hetzelfde verhaal te horen zouden krijgen als de afgelopen dagen hebben we dat links laten liggen. Buiten het museum staat onder andere een replica van een Higgins-boot, een boot met platte bodem waarmee de Amerikaanse, Engelse en Canadese troepen naar het strand werden gebracht tijdens de invasie. Ook staat er een Sherman tank en wat stalen kruisen die door de Duitsers waren neergezet op het strand zodat bij vloed de onderkant van boten beschadigd zou worden. De B-26, een vliegtuig dat door de geallieerden werd ingezet om strategische doelen te bombarderen, konden we nog zien door de ramen van het museum.
Op de duin stond nog een monument, maar vrij snel liepen we het strand op. Door de meer toeristische sfeer van de plek en het mooiere weer was het gevoel hier anders dan bij Omaha beach. Dit strand was ook een stuk minder breed. Er waren zelfs wat mensen kokkels aan het zoeken. Nadat we even een stukje hadden gewandeld en wat mooie foto's hadden genomen van de kustlijn en eilandjes in de verte reden we terug naar ons huisje voor een snelle lunch. Daarna door naar de laatste bezienswaardigheid (voor ons dan) rondom Port-en-Bessin-Huppain: De stellingen bij Longues-sur-mer.
Hier zijn 4 bunkers op een rij bewaard gebleven met daarin reusachtige kanonnen, die duidelijk bedoeld waren om op boten langs de kust te schieten. Op deze plek is namelijk geen strand, en met een granaat zou de hele bunker meteen zijn uitgeschakeld. De kanonnen zijn nog in best goede staat; zelfs de spiralende groeven in de loop zijn nog goed te zien. Aan de betonnen blokken in de velden is te zien dat er een heel netwerk van bunkers moet hebben gezeten, en we vonden zelfs een plek waar luchtafweergeschut heeft gestaan. Ook de commandopost, van waaruit je een mooi overzicht had over de kust, is nog vrijwel intact.
De wandeling rond deze plek eindigt boven aan een hoge klif waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt. Wij moesten natuurlijk even naar beneden, over een smalle weg richting de rotsen bij de zee. Ook daar een mooi beeld, en een eilandje van rotsen dat bereikbaar is via wat stenen die net boven de zee uitsteken. Cayley had een idee: Daar wil ik een foto! Dus wij met z'n tweeën over de deels met zeewier besmeurde stenen met onze schoenen nog aan naar het eilandje. 'Leuk hoor, waar wat komt die golf opeens hoog? O nee, het wordt vloed!' En ja hoor, geen stenen meer te zien. Dus schoenen uit en zo goed mogelijk proberen via het troebele water terug de waden richting de kust. Dat was lastig aangezien je de stenen onder water niet kon zien. Goed idee hoor! Wel schrikken hoe snel het water omhoog komt, en toen we weer boven waren was het eilandje zo goed als verdwenen.
's Avonds was het weer zowaar goed genoeg om buiten te eten. We hebben nog even gebeachballed en gepuzzeld, en daarna was het al weer tijd om de blog te schrijven en te gaan slapen.
Van Utah beach is iets meer een toeristische plek gemaakt dan van Omaha beach. Rechts van de parkeerplaats was een museum, maar aangezien we daar weer bijna hetzelfde verhaal te horen zouden krijgen als de afgelopen dagen hebben we dat links laten liggen. Buiten het museum staat onder andere een replica van een Higgins-boot, een boot met platte bodem waarmee de Amerikaanse, Engelse en Canadese troepen naar het strand werden gebracht tijdens de invasie. Ook staat er een Sherman tank en wat stalen kruisen die door de Duitsers waren neergezet op het strand zodat bij vloed de onderkant van boten beschadigd zou worden. De B-26, een vliegtuig dat door de geallieerden werd ingezet om strategische doelen te bombarderen, konden we nog zien door de ramen van het museum.
Op de duin stond nog een monument, maar vrij snel liepen we het strand op. Door de meer toeristische sfeer van de plek en het mooiere weer was het gevoel hier anders dan bij Omaha beach. Dit strand was ook een stuk minder breed. Er waren zelfs wat mensen kokkels aan het zoeken. Nadat we even een stukje hadden gewandeld en wat mooie foto's hadden genomen van de kustlijn en eilandjes in de verte reden we terug naar ons huisje voor een snelle lunch. Daarna door naar de laatste bezienswaardigheid (voor ons dan) rondom Port-en-Bessin-Huppain: De stellingen bij Longues-sur-mer.
Hier zijn 4 bunkers op een rij bewaard gebleven met daarin reusachtige kanonnen, die duidelijk bedoeld waren om op boten langs de kust te schieten. Op deze plek is namelijk geen strand, en met een granaat zou de hele bunker meteen zijn uitgeschakeld. De kanonnen zijn nog in best goede staat; zelfs de spiralende groeven in de loop zijn nog goed te zien. Aan de betonnen blokken in de velden is te zien dat er een heel netwerk van bunkers moet hebben gezeten, en we vonden zelfs een plek waar luchtafweergeschut heeft gestaan. Ook de commandopost, van waaruit je een mooi overzicht had over de kust, is nog vrijwel intact.
De wandeling rond deze plek eindigt boven aan een hoge klif waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt. Wij moesten natuurlijk even naar beneden, over een smalle weg richting de rotsen bij de zee. Ook daar een mooi beeld, en een eilandje van rotsen dat bereikbaar is via wat stenen die net boven de zee uitsteken. Cayley had een idee: Daar wil ik een foto! Dus wij met z'n tweeën over de deels met zeewier besmeurde stenen met onze schoenen nog aan naar het eilandje. 'Leuk hoor, waar wat komt die golf opeens hoog? O nee, het wordt vloed!' En ja hoor, geen stenen meer te zien. Dus schoenen uit en zo goed mogelijk proberen via het troebele water terug de waden richting de kust. Dat was lastig aangezien je de stenen onder water niet kon zien. Goed idee hoor! Wel schrikken hoe snel het water omhoog komt, en toen we weer boven waren was het eilandje zo goed als verdwenen.
's Avonds was het weer zowaar goed genoeg om buiten te eten. We hebben nog even gebeachballed en gepuzzeld, en daarna was het al weer tijd om de blog te schrijven en te gaan slapen.
Wednesday, August 8, 2018
7 Augustus: Bayeux
Vannochtend stonden we voor een dilemma: het weer gaat omslaan. Vanmiddag regen en onweer, morgen bewolkt. Er staan nog een paar dingen op de lijst voor deze 2 dagen: De musea in Bayeux, Utah beach en de bunkers bij Longues-sur-mer. Omdat we ook nog even van het zwembad willen genieten, besloten we om dat op deze warme ochtend te doen, en dan in de middag naar de musea te gaan.
Met een temperatuur van 26 graden is het net warm genoeg om buiten te zwemmen, maar als je uit het zwembad komt is het toch wel koud. Desondanks wilde Cayley foto's hebben van haar op een eenhoorn (de opblaasbare versie). Ze sprong erop en flats, voorover het water in. Mooie foto! Nee, uiteindelijk zijn er nog 29 foto's gemaakt, waar ik dan wel precies de goede uit moet zoeken na de vakantie. Lekker is dat...
Om half 2, toen er al een flink wolkendek was gevormd, reden Diana, Harry en ik richting Bayeux. Cayley had wel even genoeg van alle musea en besloot om niet mee te gaan. Eerste bestemming: D-day Memorial museum, aan de zuidkant van het stadje. Bij binnenkomst gingen we meteen naar de 'cinema', waar een film van 20 minuten de gebeurtenissen van D-day tot aan de bevrijding uitweidde. Dat was best goed gedaan, en het gaf een mooi inzicht in hoe de operatie dreigde vast te lopen nog voordat Caen werd bereikt. In het museum zelf stonden replicas van een aantal bekende wapens, zoals een Sherman tank en een FLAK (FLugAbwehrKanone), en waren heel veel borden met informatie over de gebeurtenissen rond D-day. Doordat we al in een paar musea zijn geweest en de film al hadden bekeken was er vrij veel overlap, dus binnen anderhalf uur hadden we het wel gezien. Toch heb ik wel het een en ander geleerd van de achtergrondverhalen over bijvoorbeeld de veldhospitalen en de tijdelijke havens die werden aangelegd door de geallieerden.
Hierna reden we naar de Tapestery van Bayeux, waar het wereldberoemde 70 meter lange tapijt met het verhaal over de slag bij Hastings hangt. Het is trouwens helemaal geen tapijt maar een borduurwerk, dus de hele wereld wordt door de Fransen voorgelogen. Bij de kassa van het mooie museum stond een lange rij, maar die mochten wij over slaan omdat we een combinatieticket hadden gekocht in het vorige museum. Ook een audioguide hadden we niet echt nodig; ik weet waar het over gaat en kan het Latijn op het kleed een beetje lezen. Dat scheelde weer een rij. Diana was in 2 minuten langs het kleed gelopen, Harry en ik deden er iets langer over. De mensenstroom met informatie deed er volgens ons een uur over, maar zo mooi is het kleed eerlijk gezegd niet. Het is vooral veel van hetzelfde. Ach, nu kunnen we zeggen dat we er geweest zijn...
Nadat we nog even de expositie op de bovenverdieping, met onder andere een replica van een vikingschip, hadden bekeken liepen we door de hoofdstraat naar de plaatselijke Notre Dame toe. Ik weet niet of het is omdat er geen ruimte omheen zat, maar deze leek veel hoger dan de kerken die we in Rouen en Caen hebben gezien. Ook de grote hoeveelheid torentjes en bogen viel op. De kerk is wel toe aan een restauratie, want buiten was er gevaar van vallende brokstukken en van binnen waren wat scheuren te zien in de gewelven. Verder was er niks opvallend binnen behalve het graf van een bisschop die eind Juli dit jaar is overleden. De lucht werd nu echt zwart, en toen we net in de auto stapten was de eerste flits te zien. Een flinke onweersbui, maar wij zaten gelukkig droog.
Na het avondeten (Franse pasta) bleef het weer wisselvallig dus besloten Cayley en Diana om nog even rond te gaan snuffelen in de supermarkt waar we gisteren waren geweest. Ze kwamen wel laat terug vond ik, en dat had een goede reden: Op de terugweg waren ze verdwaald in de smalle weggetjes in deze streek. In plaats van 8 minuten hebben ze er zeker 25 gereden, en een route genomen die niet echt optimaal was. Alsof je vanuit Zoetermeer via Gouda naar Delft rijd, zeg maar.
Na wat kaartspellen was het tijd om te gaan slapen. Morgen Utah beach...
Met een temperatuur van 26 graden is het net warm genoeg om buiten te zwemmen, maar als je uit het zwembad komt is het toch wel koud. Desondanks wilde Cayley foto's hebben van haar op een eenhoorn (de opblaasbare versie). Ze sprong erop en flats, voorover het water in. Mooie foto! Nee, uiteindelijk zijn er nog 29 foto's gemaakt, waar ik dan wel precies de goede uit moet zoeken na de vakantie. Lekker is dat...
Om half 2, toen er al een flink wolkendek was gevormd, reden Diana, Harry en ik richting Bayeux. Cayley had wel even genoeg van alle musea en besloot om niet mee te gaan. Eerste bestemming: D-day Memorial museum, aan de zuidkant van het stadje. Bij binnenkomst gingen we meteen naar de 'cinema', waar een film van 20 minuten de gebeurtenissen van D-day tot aan de bevrijding uitweidde. Dat was best goed gedaan, en het gaf een mooi inzicht in hoe de operatie dreigde vast te lopen nog voordat Caen werd bereikt. In het museum zelf stonden replicas van een aantal bekende wapens, zoals een Sherman tank en een FLAK (FLugAbwehrKanone), en waren heel veel borden met informatie over de gebeurtenissen rond D-day. Doordat we al in een paar musea zijn geweest en de film al hadden bekeken was er vrij veel overlap, dus binnen anderhalf uur hadden we het wel gezien. Toch heb ik wel het een en ander geleerd van de achtergrondverhalen over bijvoorbeeld de veldhospitalen en de tijdelijke havens die werden aangelegd door de geallieerden.
Hierna reden we naar de Tapestery van Bayeux, waar het wereldberoemde 70 meter lange tapijt met het verhaal over de slag bij Hastings hangt. Het is trouwens helemaal geen tapijt maar een borduurwerk, dus de hele wereld wordt door de Fransen voorgelogen. Bij de kassa van het mooie museum stond een lange rij, maar die mochten wij over slaan omdat we een combinatieticket hadden gekocht in het vorige museum. Ook een audioguide hadden we niet echt nodig; ik weet waar het over gaat en kan het Latijn op het kleed een beetje lezen. Dat scheelde weer een rij. Diana was in 2 minuten langs het kleed gelopen, Harry en ik deden er iets langer over. De mensenstroom met informatie deed er volgens ons een uur over, maar zo mooi is het kleed eerlijk gezegd niet. Het is vooral veel van hetzelfde. Ach, nu kunnen we zeggen dat we er geweest zijn...
Nadat we nog even de expositie op de bovenverdieping, met onder andere een replica van een vikingschip, hadden bekeken liepen we door de hoofdstraat naar de plaatselijke Notre Dame toe. Ik weet niet of het is omdat er geen ruimte omheen zat, maar deze leek veel hoger dan de kerken die we in Rouen en Caen hebben gezien. Ook de grote hoeveelheid torentjes en bogen viel op. De kerk is wel toe aan een restauratie, want buiten was er gevaar van vallende brokstukken en van binnen waren wat scheuren te zien in de gewelven. Verder was er niks opvallend binnen behalve het graf van een bisschop die eind Juli dit jaar is overleden. De lucht werd nu echt zwart, en toen we net in de auto stapten was de eerste flits te zien. Een flinke onweersbui, maar wij zaten gelukkig droog.
Na het avondeten (Franse pasta) bleef het weer wisselvallig dus besloten Cayley en Diana om nog even rond te gaan snuffelen in de supermarkt waar we gisteren waren geweest. Ze kwamen wel laat terug vond ik, en dat had een goede reden: Op de terugweg waren ze verdwaald in de smalle weggetjes in deze streek. In plaats van 8 minuten hebben ze er zeker 25 gereden, en een route genomen die niet echt optimaal was. Alsof je vanuit Zoetermeer via Gouda naar Delft rijd, zeg maar.
Na wat kaartspellen was het tijd om te gaan slapen. Morgen Utah beach...
Tuesday, August 7, 2018
6 Augustus: Omaha beach
Ik heb al geschreven dat we de enige plek in Europa hebben gevonden waar het minder dan 30 graden is, en vanochtend kwam er nog een fenomeen bij: Mist. En ook echt dikke mist; minder dan 10 meter zicht. Gelukkig was het na het ontbijt (stokbrood en eitjes) al een beetje opgeklaard. Na de koffie reden we over de net iets te smalle weggetjes naar de eerste bestemming van de dag: Omaha beach.
Op het moment dat we aankwamen op Omaha beach was het eb, net als bij de landing van de Amerikaanse troepen op dit strand iets meer dan 74 jaar geleden. Behalve een monument is er niets op het strand dat aan die tijd doet denken. Wat mij verraste was de afstand vanaf het begin van het strand naar de zee. De troepen zeker wel 100 meter overbruggen. Niet fijn als er vanaf de wal op je geschoten wordt. Door de mist kon je de heuvels op de achtergrond niet zien en hing er een aparte sfeer, waardoor de gebeurtenissen die zich op deze plek hebben afgespeeld tot leven konden komen voor degenen die zich een voorstelling daarvan kunnen maken. Ondanks de leegte liet het zeker wel een indruk achter.
Hierna gingen we naar de Amerikaanse begraafplaats, iets verderop gelegen op een heuvel langs de kust. Een prachtige locatie, en om eerlijk te zijn ook een mooie plek (op een rare manier). In het visitors center is een tentoonstellingsruimte over de tweede wereldoorlog, gezien vanuit Amerikaans perspectief. 'Courage, Competence en Sacrifice' worden in de expositie benadrukt. Overigens mist ook hier het stuk Augustus '44 (bevrijding Parijs) en Mei '45 (Zelfmoord Hitler). Op de begraafplaats zelf staan héél veel kruisen. Denk héél veel kruisen, doe dat keer 8 (er zijn 8 sectoren) en dan heb je ongeveer het juiste aantal. 24000 graven zijn er in het totaal. Overigens niet alleen maar kruisen; graven van joodse soldaten zijn gedecoreerd met een ster.
Na de begraafplaats reden we naar beneden, naar het strand. O nee, eerst een pannenkoek eten bij de plaatselijke Creperie. En nog een pannenkoek... En nóg een pannenkoek. Iets te lekker. Dit in tegenstelling tot de patat die Diana had besteld, maar daar is het een Creperie voor. Daarna weer terug richting strand. Technisch gezien is deze oostkant nog steeds een deel Omaha beach, maar nu is het 'gewoon' weer een publiek strand. Echt fijn liggen was het niet; er lagen allemaal grote keien in het zand verstopt. In de zee dreef allemaal zeewier, dus lekker zwemmen was het ook niet. Aangezien we al flink verbrand zijn (Harry is nog roder dan een garnaal) bleven we niet lang liggen.
Op de heuvel achter het strand lag een monument en stonden nog wat oude bunkers. Wij hebben bedacht dat het voorraadbunkers geweest moeten zijn, want er waren geen gaten voor kanonnen richting de zeel. Eerst liepen Diana en ik naar boven. Dat was iets verder dan gedacht, over steile paadjes die niet echt fijn begaanbaar zijn op je slippers. Op zich leuk om te zien en om even te lopen. Toen wij weer beneden waren was het de beurt aan Cayley en Harry, didd tot dan toe op der spullen hadden gelet, om naar boven te lopen. Wij reden intussen snel naar boven en wachtten ze daar op. Zo, tijd om naar huis te gaan.
O nee, eerst nog even boodschappen doen. Er zijn 2 supermarkten in Port-en-Bessin-Huppain: Eén grote en een kleine. Gisteren zijn Diana en Harry dus naar de kleine gereden en die konden ze bijna niet vinden. Vandaag dus maar naar de grote, die 1 straat verder blijkt te liggen. Fijn, even inkopen doen. Stokbrood, slagroom, sprits, superlijm...? Ja, er zijn al flink wat bandjes los van tassen die gemaakt moeten worden. Dat komt morgen wel.
Na het wederom typisch Franse gerecht witte bonen in tomatensaus met rijst was hadden we nog wat tijd over. Beetje puzzelen, beetje beachballen, beetje mens-erger-je-niet (waarbij mijn laatste pionnetje 5 beurten lang niet het hok in kon en uiteindelijk werd geslagen...) blog schrijven en dat was de dag al weer.
Op het moment dat we aankwamen op Omaha beach was het eb, net als bij de landing van de Amerikaanse troepen op dit strand iets meer dan 74 jaar geleden. Behalve een monument is er niets op het strand dat aan die tijd doet denken. Wat mij verraste was de afstand vanaf het begin van het strand naar de zee. De troepen zeker wel 100 meter overbruggen. Niet fijn als er vanaf de wal op je geschoten wordt. Door de mist kon je de heuvels op de achtergrond niet zien en hing er een aparte sfeer, waardoor de gebeurtenissen die zich op deze plek hebben afgespeeld tot leven konden komen voor degenen die zich een voorstelling daarvan kunnen maken. Ondanks de leegte liet het zeker wel een indruk achter.
Hierna gingen we naar de Amerikaanse begraafplaats, iets verderop gelegen op een heuvel langs de kust. Een prachtige locatie, en om eerlijk te zijn ook een mooie plek (op een rare manier). In het visitors center is een tentoonstellingsruimte over de tweede wereldoorlog, gezien vanuit Amerikaans perspectief. 'Courage, Competence en Sacrifice' worden in de expositie benadrukt. Overigens mist ook hier het stuk Augustus '44 (bevrijding Parijs) en Mei '45 (Zelfmoord Hitler). Op de begraafplaats zelf staan héél veel kruisen. Denk héél veel kruisen, doe dat keer 8 (er zijn 8 sectoren) en dan heb je ongeveer het juiste aantal. 24000 graven zijn er in het totaal. Overigens niet alleen maar kruisen; graven van joodse soldaten zijn gedecoreerd met een ster.
Na de begraafplaats reden we naar beneden, naar het strand. O nee, eerst een pannenkoek eten bij de plaatselijke Creperie. En nog een pannenkoek... En nóg een pannenkoek. Iets te lekker. Dit in tegenstelling tot de patat die Diana had besteld, maar daar is het een Creperie voor. Daarna weer terug richting strand. Technisch gezien is deze oostkant nog steeds een deel Omaha beach, maar nu is het 'gewoon' weer een publiek strand. Echt fijn liggen was het niet; er lagen allemaal grote keien in het zand verstopt. In de zee dreef allemaal zeewier, dus lekker zwemmen was het ook niet. Aangezien we al flink verbrand zijn (Harry is nog roder dan een garnaal) bleven we niet lang liggen.
Op de heuvel achter het strand lag een monument en stonden nog wat oude bunkers. Wij hebben bedacht dat het voorraadbunkers geweest moeten zijn, want er waren geen gaten voor kanonnen richting de zeel. Eerst liepen Diana en ik naar boven. Dat was iets verder dan gedacht, over steile paadjes die niet echt fijn begaanbaar zijn op je slippers. Op zich leuk om te zien en om even te lopen. Toen wij weer beneden waren was het de beurt aan Cayley en Harry, didd tot dan toe op der spullen hadden gelet, om naar boven te lopen. Wij reden intussen snel naar boven en wachtten ze daar op. Zo, tijd om naar huis te gaan.
O nee, eerst nog even boodschappen doen. Er zijn 2 supermarkten in Port-en-Bessin-Huppain: Eén grote en een kleine. Gisteren zijn Diana en Harry dus naar de kleine gereden en die konden ze bijna niet vinden. Vandaag dus maar naar de grote, die 1 straat verder blijkt te liggen. Fijn, even inkopen doen. Stokbrood, slagroom, sprits, superlijm...? Ja, er zijn al flink wat bandjes los van tassen die gemaakt moeten worden. Dat komt morgen wel.
Na het wederom typisch Franse gerecht witte bonen in tomatensaus met rijst was hadden we nog wat tijd over. Beetje puzzelen, beetje beachballen, beetje mens-erger-je-niet (waarbij mijn laatste pionnetje 5 beurten lang niet het hok in kon en uiteindelijk werd geslagen...) blog schrijven en dat was de dag al weer.
Monday, August 6, 2018
5 Augustus: Port-en-Bessin-Huppain
Een dagje rust, daar waren we aan toe. Laat ontbijten met croissantjes, lekker puzzelen en vooral uitrusten. Daarna gingen Harry en Diana boodschappen doen. Parkeren in het dorp, dan de hele straat afzoeken om er vervolgens achter te komen dat je bijna voor de supermarkt geparkeerd staat, dat is niet zo handig. En dan ook nog de verkeerde supermarkt...
Op het park is een redelijk groot buitenzwembad dat redelijk warm is, en daar hebben Cayley en ik redelijk lang in gezwommen. Ook zijn we nog even in het binnenzwembad geweest, waar we een kleine sauna ontdekten. Het is hier nog steeds 'maar' 26 graden, dus als je uit het zwembad komt is het even koud (zeker met het koele zeebriesje). Ook werden er veel puzzels gemaakt, waaronder bijvoorbeeld 5 cryptogrammen en 4 Japanse puzzels.
's Avonds hebben we wederom een typisch frans grercht gegeten: Witlof met aardappelen en biefstuk. Na het eten hebbenhebben we gebeachballed met zn drieën, wat echt wel lastig is, en mens-erger-je-niet gespeeld. Dat duurde zo lang dat het al weer donker werd. Dat was het. Kortom, een dagje écht vakantie.
Op het park is een redelijk groot buitenzwembad dat redelijk warm is, en daar hebben Cayley en ik redelijk lang in gezwommen. Ook zijn we nog even in het binnenzwembad geweest, waar we een kleine sauna ontdekten. Het is hier nog steeds 'maar' 26 graden, dus als je uit het zwembad komt is het even koud (zeker met het koele zeebriesje). Ook werden er veel puzzels gemaakt, waaronder bijvoorbeeld 5 cryptogrammen en 4 Japanse puzzels.
's Avonds hebben we wederom een typisch frans grercht gegeten: Witlof met aardappelen en biefstuk. Na het eten hebbenhebben we gebeachballed met zn drieën, wat echt wel lastig is, en mens-erger-je-niet gespeeld. Dat duurde zo lang dat het al weer donker werd. Dat was het. Kortom, een dagje écht vakantie.
Sunday, August 5, 2018
4 Augustus: Rouen - Caen - Port-en-Bessin-Huppain
Om eerlijk te zijn hadden we ons tijdens het boeken een beetje vergist in de grootte van de appartementen. Die waren namelijk piepklein: met een kleine slaapbank, een klein tafeltje, een klein keukentje een kleine douche, een klein toilet en een grote kast was de kamer wel vol. Omdat Harry en ik niet echt fijn samen in een bed passen heb ik geslapen op het luchtbed dat we mee hebben genomen voor dit soort gevallen. Dat kon nog net liggen op de grond, maar dan kon de badkamerdeur niet meer open. Bijkomend voordeel is wel dat tijdens het inpakken de spullen niet zo ver verspreid lagen. Jammer genoeg duurde het een tijdje voordat we weg waren vanwege perikelen bij het ontbijt.
We hadden van thuis nog wat (net niet genoeg eigenlijk) brood over, maar Cayley wilde liever een broodje van de Subway. Dat kon, want die ging al om 9 uur open.... of toch niet? Om 10 uur kwam Cayley terug zónder broodje. Dan maar eerst inpakken. Ja, later heeft ze alsnog een broodje (hm, Franse equivalent van een footlong, dus zeg maar brood) gehaald terwijl we naar de auto gingen. Met koffers bij ons moesten we namelijk ruim 500 meter lopen naar de ingang van de parkeergarage. Niet fijn, zeker niet bij een temperatuur van 32 graden. Pas na 12 uur reden we richting Caen.
Helaas waren er een paar files op weg naar Caen, waarvan er 1 werd veroorzaakt door een tolpoort. Een tolpoort eerder hadden we echter meer problemen: De betaalautomaat deed het niet. Hij pakte het ticket, dat we eerder op de route hadden gekregen, niet aan. Niet handig als je voor een slagboom staat. In alle commotie belande Harry's creditcard ook nog eens tussen de voorstoelen, dus het duurde even voor we weg waren. Die tol wordt je sowieso gek van. Op een gegeven moment stonden er 2 poorten op 10 km van elkaar! Fijn op zwarte zaterdag (hoewel het elders iets drukker is geweest zo te horen).
Uiteindelijk bereikten we het Memorial de Caen; een groot museum en monument ter nagedachtenis aan de tweede wereldoorlog. In het museum werd je door beelden, verhalen en voorwerpen meegenomen in alle gebeurtenissen voorafgaand en gedurende de tweede wereldoorlog. Het was mooi gedaan, met zowel een overzicht van grote gebeurtenissen als verhalen van individuen en aparte groepen. Wel jammer is dat de expositie volledig aan het laatste stuk van de oorlog (voor Nederland in ieder geval) voorbijgaat. Het ging van 'Frankrijk bevrijd' floep naar 'Hitler pleegt zelfmoord', terwijl daar nog wel een wintertje tussen zat. 'A bridge too far' is toch wel vrij bekend zou je zeggen...
Onder het museum ligt een grote bunker, vanwaar Duitse commandanten in de oorlog de troepen aan de kust aanstuurden. De licht- en geluidseffecten zorgden voor een sfeer die daar in die tijd gehangen moet hebben. De verschillende tuinen achter het museum hebben wij niet gezien omdat er nog een bezienswaardigheid op het programma stond: Le chateau de Caen. Dit is een ruïne waar je vanaf de oude muren een aardig uitzicht over de stad hebt. Aangezien Caen flink is gebombardeerd in de tweede wereldoorlog is er van de oude binnenstad vrijwel niks meer over, dus zo mooi was het allemaal niet. Wel leuk, niet heel bijzonder. Om 6 uur reden we weg richting ons huisje in Port en bessin huppain.
Dat huisje vinden was nog niet makkelijk. Toen we eenmaal van de grote weg af waren reden we weer door de maisvelden en tussen de koeien. En als Google Maps dan linksaf zegt terwijl je eerst rechts en dan links moet gaat het niet zo makkelijk. Na een rondje ripond de kerk (letterlijk) kwamen we bij onze bestemming. 'Het zal wel een soort Centerparks zijn' dachten we, en dat was het ook precies; Dit park is een partner van Centerparks. We hebben een klein huisje, maar in vergelijking met het appartement is dit een grote villa. Een ander verschil is de temperatuur: Wij hebben de enige plek in Europa gevonden waar het onder de 25 graden is. Héérlijk!
's Avonds aten we het typisch Franse gerecht spaghetti en werd er gebeachballed, gepuzzeld etc. Morgen in tegenstelling tot wat er op het schema straat een dagje rust, daar zijn we namelijk wel aan toe. De 1000 km grens is al bijna gepasseerd, maar daar komt voorlopig niet zo veel meer bij. Ff lekker uitslapen en zwemmen, kortom: Vakantie!
We hadden van thuis nog wat (net niet genoeg eigenlijk) brood over, maar Cayley wilde liever een broodje van de Subway. Dat kon, want die ging al om 9 uur open.... of toch niet? Om 10 uur kwam Cayley terug zónder broodje. Dan maar eerst inpakken. Ja, later heeft ze alsnog een broodje (hm, Franse equivalent van een footlong, dus zeg maar brood) gehaald terwijl we naar de auto gingen. Met koffers bij ons moesten we namelijk ruim 500 meter lopen naar de ingang van de parkeergarage. Niet fijn, zeker niet bij een temperatuur van 32 graden. Pas na 12 uur reden we richting Caen.
Helaas waren er een paar files op weg naar Caen, waarvan er 1 werd veroorzaakt door een tolpoort. Een tolpoort eerder hadden we echter meer problemen: De betaalautomaat deed het niet. Hij pakte het ticket, dat we eerder op de route hadden gekregen, niet aan. Niet handig als je voor een slagboom staat. In alle commotie belande Harry's creditcard ook nog eens tussen de voorstoelen, dus het duurde even voor we weg waren. Die tol wordt je sowieso gek van. Op een gegeven moment stonden er 2 poorten op 10 km van elkaar! Fijn op zwarte zaterdag (hoewel het elders iets drukker is geweest zo te horen).
Uiteindelijk bereikten we het Memorial de Caen; een groot museum en monument ter nagedachtenis aan de tweede wereldoorlog. In het museum werd je door beelden, verhalen en voorwerpen meegenomen in alle gebeurtenissen voorafgaand en gedurende de tweede wereldoorlog. Het was mooi gedaan, met zowel een overzicht van grote gebeurtenissen als verhalen van individuen en aparte groepen. Wel jammer is dat de expositie volledig aan het laatste stuk van de oorlog (voor Nederland in ieder geval) voorbijgaat. Het ging van 'Frankrijk bevrijd' floep naar 'Hitler pleegt zelfmoord', terwijl daar nog wel een wintertje tussen zat. 'A bridge too far' is toch wel vrij bekend zou je zeggen...
Onder het museum ligt een grote bunker, vanwaar Duitse commandanten in de oorlog de troepen aan de kust aanstuurden. De licht- en geluidseffecten zorgden voor een sfeer die daar in die tijd gehangen moet hebben. De verschillende tuinen achter het museum hebben wij niet gezien omdat er nog een bezienswaardigheid op het programma stond: Le chateau de Caen. Dit is een ruïne waar je vanaf de oude muren een aardig uitzicht over de stad hebt. Aangezien Caen flink is gebombardeerd in de tweede wereldoorlog is er van de oude binnenstad vrijwel niks meer over, dus zo mooi was het allemaal niet. Wel leuk, niet heel bijzonder. Om 6 uur reden we weg richting ons huisje in Port en bessin huppain.
Dat huisje vinden was nog niet makkelijk. Toen we eenmaal van de grote weg af waren reden we weer door de maisvelden en tussen de koeien. En als Google Maps dan linksaf zegt terwijl je eerst rechts en dan links moet gaat het niet zo makkelijk. Na een rondje ripond de kerk (letterlijk) kwamen we bij onze bestemming. 'Het zal wel een soort Centerparks zijn' dachten we, en dat was het ook precies; Dit park is een partner van Centerparks. We hebben een klein huisje, maar in vergelijking met het appartement is dit een grote villa. Een ander verschil is de temperatuur: Wij hebben de enige plek in Europa gevonden waar het onder de 25 graden is. Héérlijk!
's Avonds aten we het typisch Franse gerecht spaghetti en werd er gebeachballed, gepuzzeld etc. Morgen in tegenstelling tot wat er op het schema straat een dagje rust, daar zijn we namelijk wel aan toe. De 1000 km grens is al bijna gepasseerd, maar daar komt voorlopig niet zo veel meer bij. Ff lekker uitslapen en zwemmen, kortom: Vakantie!
Saturday, August 4, 2018
3 augustus: Rouen & Etretat
Na een lange en krappe nacht zijn we rustig om half 9 opgestaan en hebben we ontbeten met stokbrood en croissants. Die vielen een beetje tegen; zeker het stokbrood dat meer naar oliebollen smaakte. Na de thee was het tijd voor een wandeling door Rouen, maar eerst even naar de H&m voor een nieuwe zonnebril. Cayley zag nog een leuke oorbel en die wilde ze wel kopen, maar dat mocht niet want hij stond niet in het kassasysteem... Huh wat? Het leek wel die scène van André van duin in de klokkenwinkel ('verkoopt u deze ook'....'nee').
De H&M staat naast de Notre Dame, die we gisteren natuurlijk al hadden gezien op een hele andere manier. Van binnen is hij (of zij, denk ik) ook mooi, maar natuurlijk lang niet zo rijk versierd als de kerken die we vorig jaar bezochten. Wat opviel was dat het beeld van st. Vincent zijn eigen naambordje moest vasthouden en dat hel altaar klaarblijkelijk ook met vakantie is. Eenmaal buiten liepen we door de gezellige straatjes naar 'le gros horloge', wat niet veel meer is dan een grote klok op een verdieping die boven de straat hangt. Daarna een parkje en door naar het plaatselijke museum voor schone kunsten.
Ondanks dat de toegang gratis was is de expositie best groot, met onder andere werken van Rubens en Velasquez. Door het grote aantal kamers en het feit dat we allemaal op eigen tempo door dit soort musea heen lopen (de een iets sneller dan de ander) raakten we elkaar wel kwijt. De hoeveelheid gangen en kamers maakt het museum een zeer geschikte plek voor verstoppertje, maar op een gegeven moment was het allemaal iets teveel van hetzelfde. Nadat we nog even langs de toren waren gelopen waar Jeanne d'Arc gevangen heeft gezeten werd de beslissing gemaakt om te spliten: Harry en ik naar de abdij en Cayley en Diana shoppen.
De abdijkerk is mooi, maar je kan er niet in. Wij hebben met zn tweeën pannenkoeken geluncht en zijn daarna naar de winkelstraat gelopen. Cayley en Diana hadden een ander probleem: Zij waren ook gesplitst, maar konden elkaar niet bereiken omdat tele 2 een storing had (en op het moment van schrijven nog steeds heeft (edit: De storing heeft in totaal 28 uur geduurd)). Dus werd er een zoektocht opgezet en ja hoor, daar was Cayley in de winkel naast de Mcdonalds waar ze nog daarvoor cappuccino hadden gedronken. Bedankt tele 2.
Toen het winkelen smiddags klaar was gingen we naar Etretat, een kustplaatsje ongeveer een uur bij Rouen vandaan. Google Maps had echter verzonnen dat de handigste route dwars door een paar maisvelden en strobalen liep. Uiteindelijk werden de weggetjes steeds smaller, en omdat we steeds moesten uitwijken voor tegenliggers duurde het ruim anderhalf uur voor we op de parkeerplaats stonden. Even betalen... Kan deze automaat ook Engels? Moeten we nou tot 7 uur betalen of mogen we na 7 uur langer dan 5 uur staan? 'Volg de instructies op de pinautomaat'... Die zegt dat je naar het scherm moet kijken. Uiteindelijk hebben we met hulp van een aardige Fransman een kaartje uit de machine weten te krijgen.
De Franse kust is natuurlijk een en al rotsen, maar in Etretat is een stukje strand. Kiezelstenen wel te verstaan. Dat doet dus hartstikke pijn aan je voeten! Als een soort pinguïns liepen we de zee in. Die was koud, maar dat is wel lekker na een hele dag 32 graden. Na een bak patat genoten we van de zonsondergang; Diana op het strand en de rest vanaf een heuvel naast het strand. In het donker terug over de smalle weggetjes was niet fijn, maar we doken tevreden ons bed in.
De H&M staat naast de Notre Dame, die we gisteren natuurlijk al hadden gezien op een hele andere manier. Van binnen is hij (of zij, denk ik) ook mooi, maar natuurlijk lang niet zo rijk versierd als de kerken die we vorig jaar bezochten. Wat opviel was dat het beeld van st. Vincent zijn eigen naambordje moest vasthouden en dat hel altaar klaarblijkelijk ook met vakantie is. Eenmaal buiten liepen we door de gezellige straatjes naar 'le gros horloge', wat niet veel meer is dan een grote klok op een verdieping die boven de straat hangt. Daarna een parkje en door naar het plaatselijke museum voor schone kunsten.
Ondanks dat de toegang gratis was is de expositie best groot, met onder andere werken van Rubens en Velasquez. Door het grote aantal kamers en het feit dat we allemaal op eigen tempo door dit soort musea heen lopen (de een iets sneller dan de ander) raakten we elkaar wel kwijt. De hoeveelheid gangen en kamers maakt het museum een zeer geschikte plek voor verstoppertje, maar op een gegeven moment was het allemaal iets teveel van hetzelfde. Nadat we nog even langs de toren waren gelopen waar Jeanne d'Arc gevangen heeft gezeten werd de beslissing gemaakt om te spliten: Harry en ik naar de abdij en Cayley en Diana shoppen.
De abdijkerk is mooi, maar je kan er niet in. Wij hebben met zn tweeën pannenkoeken geluncht en zijn daarna naar de winkelstraat gelopen. Cayley en Diana hadden een ander probleem: Zij waren ook gesplitst, maar konden elkaar niet bereiken omdat tele 2 een storing had (en op het moment van schrijven nog steeds heeft (edit: De storing heeft in totaal 28 uur geduurd)). Dus werd er een zoektocht opgezet en ja hoor, daar was Cayley in de winkel naast de Mcdonalds waar ze nog daarvoor cappuccino hadden gedronken. Bedankt tele 2.
Toen het winkelen smiddags klaar was gingen we naar Etretat, een kustplaatsje ongeveer een uur bij Rouen vandaan. Google Maps had echter verzonnen dat de handigste route dwars door een paar maisvelden en strobalen liep. Uiteindelijk werden de weggetjes steeds smaller, en omdat we steeds moesten uitwijken voor tegenliggers duurde het ruim anderhalf uur voor we op de parkeerplaats stonden. Even betalen... Kan deze automaat ook Engels? Moeten we nou tot 7 uur betalen of mogen we na 7 uur langer dan 5 uur staan? 'Volg de instructies op de pinautomaat'... Die zegt dat je naar het scherm moet kijken. Uiteindelijk hebben we met hulp van een aardige Fransman een kaartje uit de machine weten te krijgen.
De Franse kust is natuurlijk een en al rotsen, maar in Etretat is een stukje strand. Kiezelstenen wel te verstaan. Dat doet dus hartstikke pijn aan je voeten! Als een soort pinguïns liepen we de zee in. Die was koud, maar dat is wel lekker na een hele dag 32 graden. Na een bak patat genoten we van de zonsondergang; Diana op het strand en de rest vanaf een heuvel naast het strand. In het donker terug over de smalle weggetjes was niet fijn, maar we doken tevreden ons bed in.
Thursday, August 2, 2018
2 Augustus: Zoetermeer - Rouen
Al bijna een jaar geleden kwamen we terug uit Italie. 7400 km rijden, dat gaat ons dit keer niet lukken. Nee, deze vakantie gaan we het iets rustiger aan doen... denken we. Pas om 11 uur reden we weg uit zoetermeer; gelukkig met maar 500 km te gaan. Kleine file bij Antwerpen, door de pionnen heen slingeren als op een kartbaan bij de Franse grens, bij het tanken proberen een Fransman in het Duits te vertellen dat zijn dop er niet goed op zit..... Eigenlijk ging het vrij vlot allemaal, en aangevoerd door de Franse muziek die ik maandag bij elkaar heb gegoogeld (La Mer, 🎶) was de rit zo voorbij.
Tot we in Rouen kwamen dan. We zitten in 2 appartementjes midden in de middeleeuwse binnenstad. In die tijd hielden ze natuurlijk nog geen rekening met het feit dat er een volgepakte Toyota met 4 Hollandse toeristen de weg moest zien te vinden. Allemaal eenrichtingsstraatjes! Die straatjes werden steeds smaller, en op een gegeven moment reden we zelfs een voetgangersgebied in. De poller zat in de grond, dus we mochten er in volgens de Fransen die ongeduldig achter ons zaten te wachten. Volgende steegje, alleen maar voetgangers. We mochten voor ons appartement even de koffers uitladen, maar daarna moest de auto naar de parkeergarage. Die zit hemelsbreed 200 meter verderop, maar je moet een rondje door de binnenstad maken om er te komen.
Eerst eens terug naar de poller... Die stond omhoog! Dan komen we niet uit het voetgangersgebied. Mm... stukje achteruit, ander straatje, aan het eind weer een poller, die gelukkig wel naar beneden ging. De auto staat veilig in de garage. Wij moesten door alle gangetjes nog wel de weg terug naar boven vinden, maar dat was zo gepiept. Hoe we de garage weer in komen is een raadsel, want de uitgang die wij namen is ook echt alleen een uitgang. Hopelijk vinden we morgen de auto weer terug.
'S Avonds op zoek naar een hapje eten. De meeste tentjes sluiten gewoon om 6 uur, maar een paar straatjes bij ons appartementje vandaan vonden we een eettent. 4 maal een entrecote prego euh bitte euh s'il vous plait. Daardoor dacht de ober meteen dat we Italiaans waren, maar de manier waarop ik mijn pizza (ja, ze hadden nog maar 2 entrecotes over) behandelde zal hem wel hebben doen twijfelen.
Dan nog het hoogtepunt van de dag: De projectie van de verhalen van de vikingen en Willem de veroveraar op de voorgevel van de Notre Dame. Wauw, wat is dat mooi. Van een slang die uit alles deuren en ramen slingert tot een vuur dat de hele kerk verslindt, van het hof van Eden tot de slag bij Hastings, alles was prachtig uitgebeeld. Het was echt betoverend mooi. Zoek het een keertje op op YouTube, mocht je het nog niet gezien hebben.
Morgen gaan we nog een stukje verder wandelen in Rouen en daarna gaan we naar Etretat om daar de zonsondergang te bekijken. Tenminste, dat is de planning...
Tot we in Rouen kwamen dan. We zitten in 2 appartementjes midden in de middeleeuwse binnenstad. In die tijd hielden ze natuurlijk nog geen rekening met het feit dat er een volgepakte Toyota met 4 Hollandse toeristen de weg moest zien te vinden. Allemaal eenrichtingsstraatjes! Die straatjes werden steeds smaller, en op een gegeven moment reden we zelfs een voetgangersgebied in. De poller zat in de grond, dus we mochten er in volgens de Fransen die ongeduldig achter ons zaten te wachten. Volgende steegje, alleen maar voetgangers. We mochten voor ons appartement even de koffers uitladen, maar daarna moest de auto naar de parkeergarage. Die zit hemelsbreed 200 meter verderop, maar je moet een rondje door de binnenstad maken om er te komen.
Eerst eens terug naar de poller... Die stond omhoog! Dan komen we niet uit het voetgangersgebied. Mm... stukje achteruit, ander straatje, aan het eind weer een poller, die gelukkig wel naar beneden ging. De auto staat veilig in de garage. Wij moesten door alle gangetjes nog wel de weg terug naar boven vinden, maar dat was zo gepiept. Hoe we de garage weer in komen is een raadsel, want de uitgang die wij namen is ook echt alleen een uitgang. Hopelijk vinden we morgen de auto weer terug.
'S Avonds op zoek naar een hapje eten. De meeste tentjes sluiten gewoon om 6 uur, maar een paar straatjes bij ons appartementje vandaan vonden we een eettent. 4 maal een entrecote prego euh bitte euh s'il vous plait. Daardoor dacht de ober meteen dat we Italiaans waren, maar de manier waarop ik mijn pizza (ja, ze hadden nog maar 2 entrecotes over) behandelde zal hem wel hebben doen twijfelen.
Dan nog het hoogtepunt van de dag: De projectie van de verhalen van de vikingen en Willem de veroveraar op de voorgevel van de Notre Dame. Wauw, wat is dat mooi. Van een slang die uit alles deuren en ramen slingert tot een vuur dat de hele kerk verslindt, van het hof van Eden tot de slag bij Hastings, alles was prachtig uitgebeeld. Het was echt betoverend mooi. Zoek het een keertje op op YouTube, mocht je het nog niet gezien hebben.
Morgen gaan we nog een stukje verder wandelen in Rouen en daarna gaan we naar Etretat om daar de zonsondergang te bekijken. Tenminste, dat is de planning...
Wednesday, August 1, 2018
Nieuwe reis, Nieuwe kans
Na vorig jaar bijna 4700 km te hebben gereden door Italie, hebben we dit jaar besloten om het iets rustiger aan te doen. Waarom niet naar een locatie op ongeveer de helft van die afstand? Dat gaan we dan ook doen dit jaar. De reis gaat door Normandie en Bretagne en eindigt in Parijs. Onderweg zien we vele musea (met onder andere het tapijt van Bayeux), kastelen en natuurlijk de invasiestranden. En met wat geluk is er ook nog tijd om zelf even bij te komen. Hieronder het reisschema.
Aug
|
Wat doen we?
|
Km
|
Do 2
|
Zoetermeer
- Rouen
|
500
|
Vr 3
|
Rouen
-
Cathedrale
Notre dame
-
Donjon
de Rouen (toren van Jeanne d’arc)
-
Jeanne
d’Arc museum (Museum over het leven van Jeanne d’Arc)
(Étretat)
-
Zonsondergang
op de rotsen
|
(200)
|
Za 4
|
Rouen
- Caen - Port-en-Bessin-Huppain
-
Memorial
de Caen (museum over de 2de wereldoorlog)
-
Le
Chateaux de Caen
|
200
|
Zo 5
|
Bayeux
-
Museum
of battle of normandy
-
Bayeux
Tapestry memorial museum
|
30
|
Ma 6
|
-
Utah
beach
-
(Barnevile-cateret)
|
120
(100)
|
Di 7
|
-
Omaha
beach
-
American
cemetery
-
Longues-sur-mer
battery
|
50
|
Wo 8
|
Rust
|
|
Do 9
|
Port-en-Bessin-Huppain – Fougeres
-
Chateaux de Fougeres
|
150
|
Vr 10
|
Mont-Saint-Michel &
St. Malo
-
Wandling
over de stadsmuur
|
200
|
Za 11
|
Fougeres
- Cap Frehel - Etables-sur-mer
-
Fort
la Latte
|
200
|
Zo 12
|
Strand
|
|
Ma 13
|
Strand
|
|
Di 14
|
Etables-sur-mer
- Parijs
|
500
|
Wo 15
|
Parijs
|
|
Do 16
|
Parijs
|
|
Vr 17
|
Parijs
- Zoetermeer
|
500
|
Subscribe to:
Posts (Atom)