Parijs! Daar is het heel normaal heel druk. Deze ochtend is echter ietsje anders, aangezien er een of andere feestdag is. Wij waren wel vroeg op en met de metro, waarin we ondanks de spits gewoon konden zitten, waren we om kwart voor 9 bij de Eiffeltoren. We kwamen aan bij de zuidkant, en daar was bijna niemand. Geen lange rijen, geen drommen mensen. Wel veel hekken en natuurlijk ook security, al voor je überhaupt een kaartje kan kopen. Een rijtje, zou 15 minuten hebben geduurd, maar vlak voor ons ging een nieuwe poort open dus waren we in 5 minuten binnen. Diana werd vanwege haar platte metalen flesje nog wel bijna opgepakt voor het smokkelen van alcohol (er zat gewoon water in hoor), maar gelukkig mochten we allemaal door.
De Eiffeltoren heeft 4 poten, dus ook 4 ingangen. Je kan kiezen hoe je naar de tweede verdieping wil komen: Met de lift of met de trap. Wij kozen voor de trap, dan krijg je namelijk een stuk meer mee. Dat was wel even klimmen, want we moesten naar een hoogte van 120 meter klimmen. Dat betekende heel veel treden. Denk even heel veel treden... je snapt het vast wel. Om heel eerlijk te zijn was het niet heel vermoeiend. De sensatie van de gebouwen en mensen rondom de Eiffeltoren die steeds kleiner lijken te worden en de steeds grotere diepte onder je helpt daar wel bij. Op de eerste verdieping (op ca.76 meter hoogte) heb je al een mooi uitzicht over Parijs. Op de tweede verdieping, nog eens 50 meter hoger, is dat uitzicht nog mooier. Maar daarna gingen we pas echt omhoog.
Gelukkig mocht de laatste 150 meter wel met de lift. Dat is nog echt een ouderwets ding, met in de lift een bestuurder. Gelukkig hebben we geen last van claustrofobie. Het uitzicht van boven is mooi; je kan best ver kijken, maar het is een beetje hetzelfde probleem als op Mont-Saint-Michel: Als je op de Eiffeltoren staat, kan je de Eiffeltoren niet zien. Wel krijg je een goed beeld van de enorme omvang van de stad. Klaarblijkelijk staat de Eiffeltoren op een hele bijzondere plek, want volgens de borden in de toren die het hoogste gebouw van enkele steden weergeven ligt Rotterdam bijna 100 km verder van de Eiffeltoren dan Den Haag. Vooral die laatste stad is een beetje te dichtbij ingeschat, want over 282 km doen wij geen 5 uur.
Met de lift gingen we terug naar de tweede verdieping. Het gekke is dat de sensatie van de hoogte bijna volledig weg is. Je bent immers al 150 meter dichter bij de grond. Nadat we een verdieping verder naar beneden nog een 0-euro biljet hadden gekocht voor 3 euro (goede deal) liepen we terug naar beneden. Nog even wat foto's genomen vanuit het naastgelegen parkje, en daarna tijd voor koffie! Of modder, dat kan ook. Daarna liepen we door naar de overkant van de Seine, waar een paar enorme spuitfonteinen zorgen voor een soort miezerbui. Dat is vast best lekker bij 30 graden, maar bij 18 graden is het gewoon koud. Cayley had een sjaal om haar schouders heen geknoopt en ik was blij dat ik een redelijk lange korte broek had aangetrokken. Een flinke baguette later kwamen we eindelijk bij de tweede bezienswaardigheid van de dag: De Arc de Triomf.
Nou ja, vlak bij dan. Er ligt nog een soort superrotonde tussen. Zelfs op deze relatief rustige dag was het bij tijd en wijlen chaos. Gelukkig is er een voetgangerstunnel naar de boog. Die is mooi, maar we hebben vorig jaar (resten van) mooiere gezien. Aan de binnenkant staan de steden die Napoleon allemaal heeft veroverd en onder de boog ligt het graf van de onbekende soldaat uit de eerste wereldoorlog. Leuk, kan ook weer van het lijstje af. Het volgende item: Wandelen over de Champs-Elys ... Hee, een H&M! O, nee. Er moet natuurlijk geshopt worden. Harry en ik zijn wel even binnen geweest, maar daar gaan we niet op wachten natuurlijk. Dus besloten we om te splitsen: Cayley en Diana shoppen, Harry en ik een eind lopen. Rond etenstijd zouden we elkaar weer zien in een restaurantje.
Wat er bij de dames verder is gebeurd weet ik niet heel goed. Ze zijn nog wat hele dure winkels ingelopen op de Champs-Elysee, en zijn daarna naar Les Halles gegaan. Dat is een groot winkelcentrum met kleding en snuisterijen die ze volgens mij ook in Nederland hebben die je kunt kopen in winkels die volgens mij bijna allemaal ook in Nederland zitten. Ze hadden het erover dat ze een flink stuk gelopen hadden, maar dat is lang niet zo veel als wij hebben gelopen: Richting de obelisk, net daarvoor Port Alexandre over (toevallig naast een kantoor van Air France), volgende brug weer terug naar de obelisk, langs de Tuileries en het Louvre, over Port Neuf (de oudste brug van Parijs) naar het eilandje in de seine met daarop de Notre dame, daarlangs richting het pantheon en vervolgens naar de tuinen van Luxemburg. Pff, een kilometer of 10 gelopen. De conclusie van die tocht is dat de binnenstad van Parijs mooi en goed onderhouden is, met mooie bezienswaardigheden. De Notre dame stelt echter niet heel veel voor (van buiten iig, vanwege de extreem lange rij zijn we niet naar binnen geweest), die van Rouen is een stuk groter en mooier.
Wij waren in de wijk waar we hadden afgesproken, maar Diana en Cayley waren nog altijd in Les Halles. Hallo, komen jullie nog eten? Ja, nog even...... Wij hebben wel honger (het was al 7 uur geweest). Uiteindelijk kwamen ze om 8 uur aan bij ons. Met de metro, wel te verstaan, want lopen had nog een uur of 2 geduurd. We zaten in een leuk restaurant, met een ober die ook voor cliniclown had kunnen doorgaan. We hebben flink gelachen, en toen we hem vroegen een foto van ons te maken maakte hij eerste een selfie en zette hij daarna wat andere (Amerikaanse) gasten van het restaurant op de foto. Daar hebben we nog even mee zitten praten (Nee, Holland is niet de hoofdstad van Denemarken) en daarna gingen we met de metro terug naar het hotel. O ja, het eten was best lekker (apart, zalm met kerriesaus), maar het was maar goed dat we zo laat aten want de porties waren te klein om de maag volledig te vullen. Ruim 14 uur onderweg geweest. Snel slapen, morgen nog zo'n dag.
No comments:
Post a Comment