Na 2 dagen rustig aan gedaan te hebben was het vandaag weer redelijk haasie reppie. Dat betekende redelijk vroeg opstaan, redelijk snel ontbijten en redelijk snel de koffers inladen. Om kwart voor 10 kwam de moeder de eigenaar al de sleutels halen en de borg terugbrengen. Om iets over tien zat alles in de auto en reden we weg... Tot we 'Stop!! Les Clay' hoorden en Harry besefte dat hij de sleutels van het huis nog in zijn zak had. Oeps! Nu konden we echt richting Parijs, met Versailles als tussenstop.
450 km is best een eind. Gelukkig stuurde Google ons dit keer over de grote wegen, dus zo moeilijk rijden was het niet. Het ging allemaal best vlot, en met 2 tussenstops inclusief 1 bij de slechtst georganiseerde rustplaats van Frankrijk waren we al om half 4 in Versailles. Natuurlijk wilden we het paleis in, maar daarvoor stond een hele lange rij. Denk even een hele lange rij, doe dat keer 8 (hij slingerde 8 keer heen en weer) en dan heb je ongeveer de rij die daar stond. Volgens een beveiliger zou het minimaal 2 1/2 uur duren voor we het paleis in konden. Handig, als het om half 7 sluit (we zouden in het beste geval om 6 uur binnen zijn).
Gelukkig was er ook een andere optie: Een ticket kopen waarmee je alleen maar de tuinen in mag. Natuurlijk hadden we graag her paleis in gewild, zeker de spiegelzaal, maar dat lukt toch niet meer en aangezien het half in de steigers staat is het ook niet zo mooi als normaal. De tuinen zijn ook mooi, maar niet zo mooi als de tuinen die we vorig jaar in Florence en Tivoli hebben gezien. Van boven heb je een aardig uitzicht over de brede paden en grote vijvers rondom het paleis. Van daaruit liepen we naar de orangerie, waar allemaal verschillende soorten planten allemaal in hun eigen bak staan. Ik vond plant nummer 0062, een welriekende (hoe zeg je dat in nieuw-nederlands?) roos, het mooist. Helaas was het tuincentrum gesloten en nadat we een stukje doorgelopen waren hoorden we het deuntje van het Eurovisie songfestival (🎶 ta, ta, tatata, ta, taaaaaaaa, ta🎶).
We hadden al eerder muziek gehoord, en dat gaf wel een beetje een Efteling gevoel. Alleen de rode paddestoelen misten nog. Maar nu waren we aangekomen bij een van de moderne kunststukken uit de tuin: Dansende fonteinen. In een show van 10 minuten danst het water op verschillende klassieke muziekstukken. Eerlijk gezegd was het best mooi gedaan, maar het Efteling gevoel werd er mede door de gekozen deuntjes niet minder om. De tuin is mooi, zeker het stuk vanwaar je over het water tussen de heggen door naar het paleis kijkt, maar het had een stuk beter gekund. Veel fonteinen stonden uit of hadden helemaal geen water. De in vormpjes geknipte heggen hadden allemaal uitstekende takken en het gras was bruin en verdord. Ook Diana zei dat ze het zich mooier herinnerde.
Na Versailles was het tijd om te gaan eten. Aangezien het al laat was gingen we voor een Mcdonalds op de route. Op de route? Dat is midden in Parijs. Doe dan maar eentje in een buitenwijk, dan kunnen we tenminste bij de Mcdonalds zelf parkeren in plaats van ergens in een steeg. Toen we even later eindelijk bij het hotel waren en geparkeerd hadden in de garage hadden we nog maar 1 probleem: De lift deed het niet. Hij gaat alleen naar de begane grond. Fijn, met al je koffers. Bij die andere mensen werkt het wel. Te zwaar zeker? Nee, je moet je pasje in de lift steken, dan eruit halen en dan je verdieping selecteren. We hebben 2 piepkleine kamertjes, maar het is goed genoeg. Morgen gaan we al immers vroeg Parijs in. Tenminste, redelijk vroeg...
No comments:
Post a Comment