Alweer de laatste dag van de vakantie! Voor de laatste keer de koffers inpakken en alles in de auto proberen te krijgen. Dat ging gelukkig vrij makkelijk, aangezien we een stuk minder aan etenswaren mee terug hoeven te nemen. Omdat we ook iets langer hadden geslapen gingen we pas rond half 11 richting de binnenstad om de laatste paar toeristische plaatsen te bekijken. Dus niet richting de Seine, maar naar het noorden van de stad: De Moulin Rouge. Zo veel is er niet te zien (van buiten dan), zeker niet in de ochtend. Een rode molen op een rood gebouw, gewoon midden in een rij gebouwen en niet op een hoek zoals in de meeste films.
Het gebouw aan de overkant was interessanter: Een Starbucks. "Gaan jullie daar maar even zitten, dan gaan wij 'even' in die winkeltjes aan de overkant kijken". Drie kwartier later liepen we de heuvel op richting de Sacre Coeur. Niet vanaf de voorkant, maar over zijweggetjes. Als je bijna boven bent op Montmartre, waarop de basiliek staat, kom je bij een pleintje waar een aantal tekenaars portretten zit te tekenen. Ik had het allemaal iets groter en opener voorgesteld, een beetje zoals het Piazza Navona in Rome, maar het was allemaal vrij klein. Iets verder, vanaf het pleintje voor de basiliek, heb je wel weer een mooi uitzicht over Parijs. Helaas is de Eiffeltoren niet (goed) te zien. De Sacre Coeur is mooi, zowel van buiten als van binnen, en is iets rijker versierd dan de andere kerken die we hebben gezien op deze reis. Dat komt doordat hij pas in het begin van de 20e eeuw is gebouwd.
Na een tijdje had ik het wel gezien, en toen zijn we opgesplitst: Ik wilde nog naar La Defense, het moderne business district aan de westkant van de stad, maar Diana wilde nog even rondscharrelen op de Montmartre. Omdat bij La Defense ook een grote (bijna Amerikaanse) shopping mall is ging Cayley met mij en Harry mee. Aangekomen bij La Defense vonden we inderdaad de hele grote shopping mall, die gewoon vast zit aan het station, lieten Cay daar binnen haar gang gaan en liepen naar buiten (In het begin slaat 'wij' dus op Harry, Cayley en mij, aan het eind van de zin hoort Cayley daar niet meer bij. Wakker blijven!). De blikvanger op La Defense het grote witte kantoorgebouw met een gat in het midden, dat (het gebouw dus, niet het gat) prima als windtunnel zou kunnen functioneren. Als je onder dat gebouw staat zie je in de verte in een rechte lijn tussen de kantoren dor de Arc de Triomf staan; een mooi gezicht.
Een uurtje of twee later wilde Diana ook deze kant op komen. We gaven simpele instructies: Ga naar de metrohalte waar we vanochtend zijn aangekomen, neem de metro 2 haltes terug, stap daar over op de metro richting La Defense, stap uit op het eindstation en neem 1 van de 5 roltrappen aan de linkerkant van het perron naar boven. Toen Diana eenmaal was uitgestapt kreeg ik een berichtje: "Ben op het eindstation, maar zie geen roltrap". Euh, ze staan er toch echt. Ben je wel echt op het eindstation? Nee, dus. Ze was een halte te vroeg uitgestapt. Je kunt toch merken dat het niet het eindstation is als er mensen blijven zitten, en als het niet het laatste station is op het bord... Nou ja, gelukkig kwam de volgende metro al weer een minuut later, dus zo veel maakte het niet uit.
Om vijf uur was het tijd om langzaam maar zeker aan de reis naar huis te beginnen. Na nog een laatste keer koffie bij de Starbucks gingen we voor de laatste keer met de metro terug naar het hotel. We hadden nog even moeite omweg te komen, aangezien de toegangscode voor de garage opeens gewijzigd was. Om zes uur reden we Parijs uit. Wat een chaos! Gewoon een twee/driebaansweg, maar je kan natuurlijk gewoon parkeren op de rechter baan, en als je er zin in hebt ook op de middelste baan. Als je rechtsaf moet kan je ook links voorsorteren en de ander afsnijden. Pas na een half uur waren we bij de tolpoort aan de rand van Parijs, waar een flinke rij stond. Een stuk verder, tegen Lille aan, was al dat verkeer weg. Even eten bij McDonalds en weer verder. Omdat de ring van Antwerpen helemaal stilstond, zijn we via de westkant van die stad gereden, dwars door de haven heen. Google maps had geen idee van zijn eigen route en stuurde ons nog een keer doodleuk de snelweg af en weer op. Een levensgevaarlijke afslag later waren we weer in Nederland. Om kwart over 12 waren we eindelijk thuis.
Dat was het al weer, de trip door Frankrijk. We hebben 'slechts' 2600 km gereden, inclusief de heen- en terugreis. We hebben weer heel wat moois gezien, hoewel 'mooi' bij sommige plaatsen niet het juiste woord is. Ondanks dat we het iets rustiger aan hebben gedaan is de conclusie toch weer hetzelfde als vorig jaar: Na deze reis zijn we nodig toe aan vakantie...
Thursday, August 23, 2018
Wednesday, August 22, 2018
16 Augustus: Louvre & Boottocht over de Seine
Ondanks de lange dag van gisteren moesten we vandaag weer vroeg op zodat we voor de meute bij het Louvre waren. Gelukkig hadden we niet te veel spierpijn van de lange wandeltocht van gisteren. In de metro was het wel wat drukker dan gisteren, wat overigens niet veel uitmaakte. Om half 10 stonden we in de rij voor de security. Een lange rij, maar die ging heel snel. In Parijs is overal security, maar dat doen ze wel een beetje met de Franse slag. Zodra je ook maar aanstalten maakt om je tas te openen mag je al doorlopen. Het is klaarblijkelijk meer het beeld van de beveiligers en een aantal troepen dat aanslagen moet voorkomen.
Ik zeg wel de hele tijd 'we', maar feitelijk gingen alleen Cayley en ik naar binnen. Harry en Diana zijn in een ver verleden al eens in het Louvre geweest en gingen lekker buiten rondlopen. Toen we, Cayley en ik dus, binnen waren gingen we meteen naar de rij voor de kassa. Omdat we onder de 26 zijn en in de EU wonen, mogen we gratis naar binnen. Dat klopt ook, vertelde de mevrouw aan de kassa, maar dan hoef je dus ook geen kaartje te hebben. Fijn, had dat verteld voordat we in de rij gingen staan. Bij de ingang bleek het gelukkig wel te kloppen: De geboortedatum op mijn rijbewijs was genoeg om binnen te komen, en bij Cayley hebben ze niet eens gekeken. 1 nadeel: Bij je tickets krijg je ook een kaart van het museum, en die hadden wij nu dus niet. Gelukkig hingen overal bordjes naar de hoofdattractie van het museum: De Mona Lisa.
Het was nog een eindje lopen, trappen op, trappen af, maar daar was hij (zij?) dan. Eerlijk gezegd hadden we er ook zonder bordjes wel kunnen komen; gewoon achter de meute aanlopen. Daar hangt hij (zij?) dan: De Mona Lisa. Euh... is dat het? Het was nog kleiner dan ik dacht (hoewel dat ook kan komen doordat er een grote groep japanners voor ons stond). Natuurlijk weet ik dat de Mona Lisa alleen zo bekend is geworden omdat hij begin 20e eeuw is gestolen door een Italiaan, maar eigenlijk is het gewoon een doorsnee schilderij. Dus liepen Cayley en ik weer terug naar de expositie op de benedenverdieping: Islamitische kunst. Het had ook de potjes- en pannetjesafdeling van de Ikea kunnen zijn, want dat is het enige wat er stond. Hoogtepunt was de metalen theepot in de vorm van een haan en nog een pot in de vorm van een draak-paard-hond-tijger-monster.
Om de hele expositie in het Louvre te zien moet je ruim 17 km lopen, zo is ons verteld. Ik snap wel waarom: Overal zijn doodlopende gangen en kamers, en de U-vorm van het gebouw zorgt ervoor dat je steeds heen en weer moet. Op de eerste verdieping kwamen we bij de griekse en romeinse kunst. Allemaal standbeelden en bustes; het Madame Tussauds van de klassieke oudheid. Ik wilde graag op de foto met Seneca (vanwege mijn Latijn eindexamen een paar jaar geleden), maar die hadden ze niet. We hebben wel plezier gehad binnen. Zo heb ik Cayley bijvoorbeeld in de maling genomen door haar op een rooster te laten staan waar koude lucht uit kwam. Ze had een rokje aan, maar dat had ze even niet door, dus je begrijpt wel wat er gebeurde. Toen we midden in het museum een kaart vroegen in het Nederlands, Engels of Duits, kregen we een Russische kaart aangereikt. 'Dat is toch Duits'? Pff... niet alleen Amerikanen zijn dus blind voor de buitenwereld.
Toen we ook de klassieke schilderijen gehad hadden wilde ik nog even helemaal naar boven, naar de Noord-Europese kunst. Slechts een beperkt deel van het museum heeft een tweede verdieping, en dat deel zat natuurlijk helemaal aan de andere kant. Om daar te komen moest je pas echt door een doolhof heen. Trappen af om omhoog tegaan, rechtsaf zodat je uiteindelijk linksaf kon gaan en ja hoor, midden in een andere expositieruimte zat de trap naar boven. Wat opviel was hoe grouw en grijs de Nederlands kunst eigenlijk is. Dat grijs komt echter ook doordat een deel van de doeken misste, waardoor er gangen waren volgehangen met (mooie) lege lijsten. Na ruim 2 uur stonden we weer buiten. Nog even wat foto's maken bij de piramide en dan op zoek naar Harry en Diana. Die zaten ergens 'in de tuin, vanaf de piramide richting het reuzenrad, en we kunnen de namaakversie van de Arc de triomf zien'. Lekkere beschrijving; dat geeft ons een gebied met een omtrek van ongeveer 2 vierkante kilometer. We zijn ze dan ook 3 keer voorbij gelopen. Nadat we even hadden uitgerust liepen we naar bestemming 2: Het winkelcentrum La Fayette.
Eerst lunch. Er was een soort van buffet; een beetje Ikea-achtig. De rest van het centrum was dat zeker niet. Het is eerder 1 grote winkel, uitgespreid over een gebouw van 6 en een gebouw van 4 verdiepingen, waarin alle grote (dure) kledingmerken een eigen deel hebben. Hoe sommige van deze kledingmerken zo groot zijn geworden weet ik niet. Eentje verkoopt onder andere een pak met een net overhemd en een net pak, met daaronder een broek die je verwacht op een kinderfeestje met piraten-thema. Een andere had overal paarse en rode bollen wol opgehangen. Kortom, er viel niet echt te shoppen. Dan maar weer richting Les Halles, maar je kunt niet zomaar voorbij de Starbucks lopen. De koffie bij gewone cafetjes is niet te drinken, maar de Starbucks is gewoon een vertrouwde smaak, wordt mij verteld.
Weer shoppen in Les Halles. Leuk hoor, maar niet voor Harry en mij. Wij zijn nog even langs Centre Pompidou gelopen. Dat was vast bijzonder, 20 jaar geleden, maar we gaan geen 9 euro betalen om met de roltrap omhoog te gaan. In La Fayette hadden we al genoeg roltrappen gehad, en tevens een mooi uitzicht vanaf het dak over de stad. Dus zijn wij nog even een hele grote boekenwinkel/platenzaak/... ingelopen. Daar hadden ze een hoop muziek! Zelfs nog stapels met LP's. En een heleboel boeken, helaas bijna allemaal in het Frans. Om 7 uur gingen we richting de laatste activiteit: Een boottocht over de Seine. Helaas ging de metro dit keer niet als een trein. De lijn langs de Seine die we wilde nemen was gesloten (ondanks dat in de Franse versie van 9292 stond dat de metro gewoon reed), dus moesten we helemaal via de zuidpunt van de binnenstad om naar de Eifeltoren te komen, waar onze boot vertrok. We bleven even express staan zodat we helemaal vooraan in de boot zouden kunnen zitten. Om 9 uur gingen de trossen los.
Harry en ik hadden al een flink deel van de route (Eiffeltoren - Notre dame en weer terug) gelopen, dus we wisten ongeveer wat we gingen zien. Nu onder de bruggen door was wel een ander beeld, en een stuk minder vermoeiend. Het was heel leuk dat het gaandeweg de vaart donker werd. Op de heenweg waren alle gebouwen gewoon te zien, maar op de terugweg was alles prachtig verlicht. Ook op de Eiffeltoren stonden spots, en die scheen ook een schijnwerper over de stad heen. Toch had hij nog een toetje in petto: Toen we op het punt stonden om aan te meren begonnen er allemaal witte lampjes op de toren te knipperen. Wat een prachtig gezicht, en een mooie afsluiter voor de laatste avond van de reis!
Natuurlijk hebben we nog even rondgelopen bij de toren, en nog een Starbucks ging er wel in. Pas net voor 12en waren we terug in het hotel. Morgen een beetje uitslapen, nog even Parijs in en dan al weer naar huis...
Ik zeg wel de hele tijd 'we', maar feitelijk gingen alleen Cayley en ik naar binnen. Harry en Diana zijn in een ver verleden al eens in het Louvre geweest en gingen lekker buiten rondlopen. Toen we, Cayley en ik dus, binnen waren gingen we meteen naar de rij voor de kassa. Omdat we onder de 26 zijn en in de EU wonen, mogen we gratis naar binnen. Dat klopt ook, vertelde de mevrouw aan de kassa, maar dan hoef je dus ook geen kaartje te hebben. Fijn, had dat verteld voordat we in de rij gingen staan. Bij de ingang bleek het gelukkig wel te kloppen: De geboortedatum op mijn rijbewijs was genoeg om binnen te komen, en bij Cayley hebben ze niet eens gekeken. 1 nadeel: Bij je tickets krijg je ook een kaart van het museum, en die hadden wij nu dus niet. Gelukkig hingen overal bordjes naar de hoofdattractie van het museum: De Mona Lisa.
Het was nog een eindje lopen, trappen op, trappen af, maar daar was hij (zij?) dan. Eerlijk gezegd hadden we er ook zonder bordjes wel kunnen komen; gewoon achter de meute aanlopen. Daar hangt hij (zij?) dan: De Mona Lisa. Euh... is dat het? Het was nog kleiner dan ik dacht (hoewel dat ook kan komen doordat er een grote groep japanners voor ons stond). Natuurlijk weet ik dat de Mona Lisa alleen zo bekend is geworden omdat hij begin 20e eeuw is gestolen door een Italiaan, maar eigenlijk is het gewoon een doorsnee schilderij. Dus liepen Cayley en ik weer terug naar de expositie op de benedenverdieping: Islamitische kunst. Het had ook de potjes- en pannetjesafdeling van de Ikea kunnen zijn, want dat is het enige wat er stond. Hoogtepunt was de metalen theepot in de vorm van een haan en nog een pot in de vorm van een draak-paard-hond-tijger-monster.
Om de hele expositie in het Louvre te zien moet je ruim 17 km lopen, zo is ons verteld. Ik snap wel waarom: Overal zijn doodlopende gangen en kamers, en de U-vorm van het gebouw zorgt ervoor dat je steeds heen en weer moet. Op de eerste verdieping kwamen we bij de griekse en romeinse kunst. Allemaal standbeelden en bustes; het Madame Tussauds van de klassieke oudheid. Ik wilde graag op de foto met Seneca (vanwege mijn Latijn eindexamen een paar jaar geleden), maar die hadden ze niet. We hebben wel plezier gehad binnen. Zo heb ik Cayley bijvoorbeeld in de maling genomen door haar op een rooster te laten staan waar koude lucht uit kwam. Ze had een rokje aan, maar dat had ze even niet door, dus je begrijpt wel wat er gebeurde. Toen we midden in het museum een kaart vroegen in het Nederlands, Engels of Duits, kregen we een Russische kaart aangereikt. 'Dat is toch Duits'? Pff... niet alleen Amerikanen zijn dus blind voor de buitenwereld.
Toen we ook de klassieke schilderijen gehad hadden wilde ik nog even helemaal naar boven, naar de Noord-Europese kunst. Slechts een beperkt deel van het museum heeft een tweede verdieping, en dat deel zat natuurlijk helemaal aan de andere kant. Om daar te komen moest je pas echt door een doolhof heen. Trappen af om omhoog tegaan, rechtsaf zodat je uiteindelijk linksaf kon gaan en ja hoor, midden in een andere expositieruimte zat de trap naar boven. Wat opviel was hoe grouw en grijs de Nederlands kunst eigenlijk is. Dat grijs komt echter ook doordat een deel van de doeken misste, waardoor er gangen waren volgehangen met (mooie) lege lijsten. Na ruim 2 uur stonden we weer buiten. Nog even wat foto's maken bij de piramide en dan op zoek naar Harry en Diana. Die zaten ergens 'in de tuin, vanaf de piramide richting het reuzenrad, en we kunnen de namaakversie van de Arc de triomf zien'. Lekkere beschrijving; dat geeft ons een gebied met een omtrek van ongeveer 2 vierkante kilometer. We zijn ze dan ook 3 keer voorbij gelopen. Nadat we even hadden uitgerust liepen we naar bestemming 2: Het winkelcentrum La Fayette.
Eerst lunch. Er was een soort van buffet; een beetje Ikea-achtig. De rest van het centrum was dat zeker niet. Het is eerder 1 grote winkel, uitgespreid over een gebouw van 6 en een gebouw van 4 verdiepingen, waarin alle grote (dure) kledingmerken een eigen deel hebben. Hoe sommige van deze kledingmerken zo groot zijn geworden weet ik niet. Eentje verkoopt onder andere een pak met een net overhemd en een net pak, met daaronder een broek die je verwacht op een kinderfeestje met piraten-thema. Een andere had overal paarse en rode bollen wol opgehangen. Kortom, er viel niet echt te shoppen. Dan maar weer richting Les Halles, maar je kunt niet zomaar voorbij de Starbucks lopen. De koffie bij gewone cafetjes is niet te drinken, maar de Starbucks is gewoon een vertrouwde smaak, wordt mij verteld.
Weer shoppen in Les Halles. Leuk hoor, maar niet voor Harry en mij. Wij zijn nog even langs Centre Pompidou gelopen. Dat was vast bijzonder, 20 jaar geleden, maar we gaan geen 9 euro betalen om met de roltrap omhoog te gaan. In La Fayette hadden we al genoeg roltrappen gehad, en tevens een mooi uitzicht vanaf het dak over de stad. Dus zijn wij nog even een hele grote boekenwinkel/platenzaak/... ingelopen. Daar hadden ze een hoop muziek! Zelfs nog stapels met LP's. En een heleboel boeken, helaas bijna allemaal in het Frans. Om 7 uur gingen we richting de laatste activiteit: Een boottocht over de Seine. Helaas ging de metro dit keer niet als een trein. De lijn langs de Seine die we wilde nemen was gesloten (ondanks dat in de Franse versie van 9292 stond dat de metro gewoon reed), dus moesten we helemaal via de zuidpunt van de binnenstad om naar de Eifeltoren te komen, waar onze boot vertrok. We bleven even express staan zodat we helemaal vooraan in de boot zouden kunnen zitten. Om 9 uur gingen de trossen los.
Harry en ik hadden al een flink deel van de route (Eiffeltoren - Notre dame en weer terug) gelopen, dus we wisten ongeveer wat we gingen zien. Nu onder de bruggen door was wel een ander beeld, en een stuk minder vermoeiend. Het was heel leuk dat het gaandeweg de vaart donker werd. Op de heenweg waren alle gebouwen gewoon te zien, maar op de terugweg was alles prachtig verlicht. Ook op de Eiffeltoren stonden spots, en die scheen ook een schijnwerper over de stad heen. Toch had hij nog een toetje in petto: Toen we op het punt stonden om aan te meren begonnen er allemaal witte lampjes op de toren te knipperen. Wat een prachtig gezicht, en een mooie afsluiter voor de laatste avond van de reis!
Natuurlijk hebben we nog even rondgelopen bij de toren, en nog een Starbucks ging er wel in. Pas net voor 12en waren we terug in het hotel. Morgen een beetje uitslapen, nog even Parijs in en dan al weer naar huis...
Tuesday, August 21, 2018
15 Augustus: Eiffeltoren & Arc de Triomf
Parijs! Daar is het heel normaal heel druk. Deze ochtend is echter ietsje anders, aangezien er een of andere feestdag is. Wij waren wel vroeg op en met de metro, waarin we ondanks de spits gewoon konden zitten, waren we om kwart voor 9 bij de Eiffeltoren. We kwamen aan bij de zuidkant, en daar was bijna niemand. Geen lange rijen, geen drommen mensen. Wel veel hekken en natuurlijk ook security, al voor je überhaupt een kaartje kan kopen. Een rijtje, zou 15 minuten hebben geduurd, maar vlak voor ons ging een nieuwe poort open dus waren we in 5 minuten binnen. Diana werd vanwege haar platte metalen flesje nog wel bijna opgepakt voor het smokkelen van alcohol (er zat gewoon water in hoor), maar gelukkig mochten we allemaal door.
De Eiffeltoren heeft 4 poten, dus ook 4 ingangen. Je kan kiezen hoe je naar de tweede verdieping wil komen: Met de lift of met de trap. Wij kozen voor de trap, dan krijg je namelijk een stuk meer mee. Dat was wel even klimmen, want we moesten naar een hoogte van 120 meter klimmen. Dat betekende heel veel treden. Denk even heel veel treden... je snapt het vast wel. Om heel eerlijk te zijn was het niet heel vermoeiend. De sensatie van de gebouwen en mensen rondom de Eiffeltoren die steeds kleiner lijken te worden en de steeds grotere diepte onder je helpt daar wel bij. Op de eerste verdieping (op ca.76 meter hoogte) heb je al een mooi uitzicht over Parijs. Op de tweede verdieping, nog eens 50 meter hoger, is dat uitzicht nog mooier. Maar daarna gingen we pas echt omhoog.
Gelukkig mocht de laatste 150 meter wel met de lift. Dat is nog echt een ouderwets ding, met in de lift een bestuurder. Gelukkig hebben we geen last van claustrofobie. Het uitzicht van boven is mooi; je kan best ver kijken, maar het is een beetje hetzelfde probleem als op Mont-Saint-Michel: Als je op de Eiffeltoren staat, kan je de Eiffeltoren niet zien. Wel krijg je een goed beeld van de enorme omvang van de stad. Klaarblijkelijk staat de Eiffeltoren op een hele bijzondere plek, want volgens de borden in de toren die het hoogste gebouw van enkele steden weergeven ligt Rotterdam bijna 100 km verder van de Eiffeltoren dan Den Haag. Vooral die laatste stad is een beetje te dichtbij ingeschat, want over 282 km doen wij geen 5 uur.
Met de lift gingen we terug naar de tweede verdieping. Het gekke is dat de sensatie van de hoogte bijna volledig weg is. Je bent immers al 150 meter dichter bij de grond. Nadat we een verdieping verder naar beneden nog een 0-euro biljet hadden gekocht voor 3 euro (goede deal) liepen we terug naar beneden. Nog even wat foto's genomen vanuit het naastgelegen parkje, en daarna tijd voor koffie! Of modder, dat kan ook. Daarna liepen we door naar de overkant van de Seine, waar een paar enorme spuitfonteinen zorgen voor een soort miezerbui. Dat is vast best lekker bij 30 graden, maar bij 18 graden is het gewoon koud. Cayley had een sjaal om haar schouders heen geknoopt en ik was blij dat ik een redelijk lange korte broek had aangetrokken. Een flinke baguette later kwamen we eindelijk bij de tweede bezienswaardigheid van de dag: De Arc de Triomf.
Nou ja, vlak bij dan. Er ligt nog een soort superrotonde tussen. Zelfs op deze relatief rustige dag was het bij tijd en wijlen chaos. Gelukkig is er een voetgangerstunnel naar de boog. Die is mooi, maar we hebben vorig jaar (resten van) mooiere gezien. Aan de binnenkant staan de steden die Napoleon allemaal heeft veroverd en onder de boog ligt het graf van de onbekende soldaat uit de eerste wereldoorlog. Leuk, kan ook weer van het lijstje af. Het volgende item: Wandelen over de Champs-Elys ... Hee, een H&M! O, nee. Er moet natuurlijk geshopt worden. Harry en ik zijn wel even binnen geweest, maar daar gaan we niet op wachten natuurlijk. Dus besloten we om te splitsen: Cayley en Diana shoppen, Harry en ik een eind lopen. Rond etenstijd zouden we elkaar weer zien in een restaurantje.
Wat er bij de dames verder is gebeurd weet ik niet heel goed. Ze zijn nog wat hele dure winkels ingelopen op de Champs-Elysee, en zijn daarna naar Les Halles gegaan. Dat is een groot winkelcentrum met kleding en snuisterijen die ze volgens mij ook in Nederland hebben die je kunt kopen in winkels die volgens mij bijna allemaal ook in Nederland zitten. Ze hadden het erover dat ze een flink stuk gelopen hadden, maar dat is lang niet zo veel als wij hebben gelopen: Richting de obelisk, net daarvoor Port Alexandre over (toevallig naast een kantoor van Air France), volgende brug weer terug naar de obelisk, langs de Tuileries en het Louvre, over Port Neuf (de oudste brug van Parijs) naar het eilandje in de seine met daarop de Notre dame, daarlangs richting het pantheon en vervolgens naar de tuinen van Luxemburg. Pff, een kilometer of 10 gelopen. De conclusie van die tocht is dat de binnenstad van Parijs mooi en goed onderhouden is, met mooie bezienswaardigheden. De Notre dame stelt echter niet heel veel voor (van buiten iig, vanwege de extreem lange rij zijn we niet naar binnen geweest), die van Rouen is een stuk groter en mooier.
Wij waren in de wijk waar we hadden afgesproken, maar Diana en Cayley waren nog altijd in Les Halles. Hallo, komen jullie nog eten? Ja, nog even...... Wij hebben wel honger (het was al 7 uur geweest). Uiteindelijk kwamen ze om 8 uur aan bij ons. Met de metro, wel te verstaan, want lopen had nog een uur of 2 geduurd. We zaten in een leuk restaurant, met een ober die ook voor cliniclown had kunnen doorgaan. We hebben flink gelachen, en toen we hem vroegen een foto van ons te maken maakte hij eerste een selfie en zette hij daarna wat andere (Amerikaanse) gasten van het restaurant op de foto. Daar hebben we nog even mee zitten praten (Nee, Holland is niet de hoofdstad van Denemarken) en daarna gingen we met de metro terug naar het hotel. O ja, het eten was best lekker (apart, zalm met kerriesaus), maar het was maar goed dat we zo laat aten want de porties waren te klein om de maag volledig te vullen. Ruim 14 uur onderweg geweest. Snel slapen, morgen nog zo'n dag.
De Eiffeltoren heeft 4 poten, dus ook 4 ingangen. Je kan kiezen hoe je naar de tweede verdieping wil komen: Met de lift of met de trap. Wij kozen voor de trap, dan krijg je namelijk een stuk meer mee. Dat was wel even klimmen, want we moesten naar een hoogte van 120 meter klimmen. Dat betekende heel veel treden. Denk even heel veel treden... je snapt het vast wel. Om heel eerlijk te zijn was het niet heel vermoeiend. De sensatie van de gebouwen en mensen rondom de Eiffeltoren die steeds kleiner lijken te worden en de steeds grotere diepte onder je helpt daar wel bij. Op de eerste verdieping (op ca.76 meter hoogte) heb je al een mooi uitzicht over Parijs. Op de tweede verdieping, nog eens 50 meter hoger, is dat uitzicht nog mooier. Maar daarna gingen we pas echt omhoog.
Gelukkig mocht de laatste 150 meter wel met de lift. Dat is nog echt een ouderwets ding, met in de lift een bestuurder. Gelukkig hebben we geen last van claustrofobie. Het uitzicht van boven is mooi; je kan best ver kijken, maar het is een beetje hetzelfde probleem als op Mont-Saint-Michel: Als je op de Eiffeltoren staat, kan je de Eiffeltoren niet zien. Wel krijg je een goed beeld van de enorme omvang van de stad. Klaarblijkelijk staat de Eiffeltoren op een hele bijzondere plek, want volgens de borden in de toren die het hoogste gebouw van enkele steden weergeven ligt Rotterdam bijna 100 km verder van de Eiffeltoren dan Den Haag. Vooral die laatste stad is een beetje te dichtbij ingeschat, want over 282 km doen wij geen 5 uur.
Met de lift gingen we terug naar de tweede verdieping. Het gekke is dat de sensatie van de hoogte bijna volledig weg is. Je bent immers al 150 meter dichter bij de grond. Nadat we een verdieping verder naar beneden nog een 0-euro biljet hadden gekocht voor 3 euro (goede deal) liepen we terug naar beneden. Nog even wat foto's genomen vanuit het naastgelegen parkje, en daarna tijd voor koffie! Of modder, dat kan ook. Daarna liepen we door naar de overkant van de Seine, waar een paar enorme spuitfonteinen zorgen voor een soort miezerbui. Dat is vast best lekker bij 30 graden, maar bij 18 graden is het gewoon koud. Cayley had een sjaal om haar schouders heen geknoopt en ik was blij dat ik een redelijk lange korte broek had aangetrokken. Een flinke baguette later kwamen we eindelijk bij de tweede bezienswaardigheid van de dag: De Arc de Triomf.
Nou ja, vlak bij dan. Er ligt nog een soort superrotonde tussen. Zelfs op deze relatief rustige dag was het bij tijd en wijlen chaos. Gelukkig is er een voetgangerstunnel naar de boog. Die is mooi, maar we hebben vorig jaar (resten van) mooiere gezien. Aan de binnenkant staan de steden die Napoleon allemaal heeft veroverd en onder de boog ligt het graf van de onbekende soldaat uit de eerste wereldoorlog. Leuk, kan ook weer van het lijstje af. Het volgende item: Wandelen over de Champs-Elys ... Hee, een H&M! O, nee. Er moet natuurlijk geshopt worden. Harry en ik zijn wel even binnen geweest, maar daar gaan we niet op wachten natuurlijk. Dus besloten we om te splitsen: Cayley en Diana shoppen, Harry en ik een eind lopen. Rond etenstijd zouden we elkaar weer zien in een restaurantje.
Wat er bij de dames verder is gebeurd weet ik niet heel goed. Ze zijn nog wat hele dure winkels ingelopen op de Champs-Elysee, en zijn daarna naar Les Halles gegaan. Dat is een groot winkelcentrum met kleding en snuisterijen die ze volgens mij ook in Nederland hebben die je kunt kopen in winkels die volgens mij bijna allemaal ook in Nederland zitten. Ze hadden het erover dat ze een flink stuk gelopen hadden, maar dat is lang niet zo veel als wij hebben gelopen: Richting de obelisk, net daarvoor Port Alexandre over (toevallig naast een kantoor van Air France), volgende brug weer terug naar de obelisk, langs de Tuileries en het Louvre, over Port Neuf (de oudste brug van Parijs) naar het eilandje in de seine met daarop de Notre dame, daarlangs richting het pantheon en vervolgens naar de tuinen van Luxemburg. Pff, een kilometer of 10 gelopen. De conclusie van die tocht is dat de binnenstad van Parijs mooi en goed onderhouden is, met mooie bezienswaardigheden. De Notre dame stelt echter niet heel veel voor (van buiten iig, vanwege de extreem lange rij zijn we niet naar binnen geweest), die van Rouen is een stuk groter en mooier.
Wij waren in de wijk waar we hadden afgesproken, maar Diana en Cayley waren nog altijd in Les Halles. Hallo, komen jullie nog eten? Ja, nog even...... Wij hebben wel honger (het was al 7 uur geweest). Uiteindelijk kwamen ze om 8 uur aan bij ons. Met de metro, wel te verstaan, want lopen had nog een uur of 2 geduurd. We zaten in een leuk restaurant, met een ober die ook voor cliniclown had kunnen doorgaan. We hebben flink gelachen, en toen we hem vroegen een foto van ons te maken maakte hij eerste een selfie en zette hij daarna wat andere (Amerikaanse) gasten van het restaurant op de foto. Daar hebben we nog even mee zitten praten (Nee, Holland is niet de hoofdstad van Denemarken) en daarna gingen we met de metro terug naar het hotel. O ja, het eten was best lekker (apart, zalm met kerriesaus), maar het was maar goed dat we zo laat aten want de porties waren te klein om de maag volledig te vullen. Ruim 14 uur onderweg geweest. Snel slapen, morgen nog zo'n dag.
Wednesday, August 15, 2018
14 Augustus: Etables-sur-Mer - Versailles - Parijs
Na 2 dagen rustig aan gedaan te hebben was het vandaag weer redelijk haasie reppie. Dat betekende redelijk vroeg opstaan, redelijk snel ontbijten en redelijk snel de koffers inladen. Om kwart voor 10 kwam de moeder de eigenaar al de sleutels halen en de borg terugbrengen. Om iets over tien zat alles in de auto en reden we weg... Tot we 'Stop!! Les Clay' hoorden en Harry besefte dat hij de sleutels van het huis nog in zijn zak had. Oeps! Nu konden we echt richting Parijs, met Versailles als tussenstop.
450 km is best een eind. Gelukkig stuurde Google ons dit keer over de grote wegen, dus zo moeilijk rijden was het niet. Het ging allemaal best vlot, en met 2 tussenstops inclusief 1 bij de slechtst georganiseerde rustplaats van Frankrijk waren we al om half 4 in Versailles. Natuurlijk wilden we het paleis in, maar daarvoor stond een hele lange rij. Denk even een hele lange rij, doe dat keer 8 (hij slingerde 8 keer heen en weer) en dan heb je ongeveer de rij die daar stond. Volgens een beveiliger zou het minimaal 2 1/2 uur duren voor we het paleis in konden. Handig, als het om half 7 sluit (we zouden in het beste geval om 6 uur binnen zijn).
Gelukkig was er ook een andere optie: Een ticket kopen waarmee je alleen maar de tuinen in mag. Natuurlijk hadden we graag her paleis in gewild, zeker de spiegelzaal, maar dat lukt toch niet meer en aangezien het half in de steigers staat is het ook niet zo mooi als normaal. De tuinen zijn ook mooi, maar niet zo mooi als de tuinen die we vorig jaar in Florence en Tivoli hebben gezien. Van boven heb je een aardig uitzicht over de brede paden en grote vijvers rondom het paleis. Van daaruit liepen we naar de orangerie, waar allemaal verschillende soorten planten allemaal in hun eigen bak staan. Ik vond plant nummer 0062, een welriekende (hoe zeg je dat in nieuw-nederlands?) roos, het mooist. Helaas was het tuincentrum gesloten en nadat we een stukje doorgelopen waren hoorden we het deuntje van het Eurovisie songfestival (🎶 ta, ta, tatata, ta, taaaaaaaa, ta🎶).
We hadden al eerder muziek gehoord, en dat gaf wel een beetje een Efteling gevoel. Alleen de rode paddestoelen misten nog. Maar nu waren we aangekomen bij een van de moderne kunststukken uit de tuin: Dansende fonteinen. In een show van 10 minuten danst het water op verschillende klassieke muziekstukken. Eerlijk gezegd was het best mooi gedaan, maar het Efteling gevoel werd er mede door de gekozen deuntjes niet minder om. De tuin is mooi, zeker het stuk vanwaar je over het water tussen de heggen door naar het paleis kijkt, maar het had een stuk beter gekund. Veel fonteinen stonden uit of hadden helemaal geen water. De in vormpjes geknipte heggen hadden allemaal uitstekende takken en het gras was bruin en verdord. Ook Diana zei dat ze het zich mooier herinnerde.
Na Versailles was het tijd om te gaan eten. Aangezien het al laat was gingen we voor een Mcdonalds op de route. Op de route? Dat is midden in Parijs. Doe dan maar eentje in een buitenwijk, dan kunnen we tenminste bij de Mcdonalds zelf parkeren in plaats van ergens in een steeg. Toen we even later eindelijk bij het hotel waren en geparkeerd hadden in de garage hadden we nog maar 1 probleem: De lift deed het niet. Hij gaat alleen naar de begane grond. Fijn, met al je koffers. Bij die andere mensen werkt het wel. Te zwaar zeker? Nee, je moet je pasje in de lift steken, dan eruit halen en dan je verdieping selecteren. We hebben 2 piepkleine kamertjes, maar het is goed genoeg. Morgen gaan we al immers vroeg Parijs in. Tenminste, redelijk vroeg...
450 km is best een eind. Gelukkig stuurde Google ons dit keer over de grote wegen, dus zo moeilijk rijden was het niet. Het ging allemaal best vlot, en met 2 tussenstops inclusief 1 bij de slechtst georganiseerde rustplaats van Frankrijk waren we al om half 4 in Versailles. Natuurlijk wilden we het paleis in, maar daarvoor stond een hele lange rij. Denk even een hele lange rij, doe dat keer 8 (hij slingerde 8 keer heen en weer) en dan heb je ongeveer de rij die daar stond. Volgens een beveiliger zou het minimaal 2 1/2 uur duren voor we het paleis in konden. Handig, als het om half 7 sluit (we zouden in het beste geval om 6 uur binnen zijn).
Gelukkig was er ook een andere optie: Een ticket kopen waarmee je alleen maar de tuinen in mag. Natuurlijk hadden we graag her paleis in gewild, zeker de spiegelzaal, maar dat lukt toch niet meer en aangezien het half in de steigers staat is het ook niet zo mooi als normaal. De tuinen zijn ook mooi, maar niet zo mooi als de tuinen die we vorig jaar in Florence en Tivoli hebben gezien. Van boven heb je een aardig uitzicht over de brede paden en grote vijvers rondom het paleis. Van daaruit liepen we naar de orangerie, waar allemaal verschillende soorten planten allemaal in hun eigen bak staan. Ik vond plant nummer 0062, een welriekende (hoe zeg je dat in nieuw-nederlands?) roos, het mooist. Helaas was het tuincentrum gesloten en nadat we een stukje doorgelopen waren hoorden we het deuntje van het Eurovisie songfestival (🎶 ta, ta, tatata, ta, taaaaaaaa, ta🎶).
We hadden al eerder muziek gehoord, en dat gaf wel een beetje een Efteling gevoel. Alleen de rode paddestoelen misten nog. Maar nu waren we aangekomen bij een van de moderne kunststukken uit de tuin: Dansende fonteinen. In een show van 10 minuten danst het water op verschillende klassieke muziekstukken. Eerlijk gezegd was het best mooi gedaan, maar het Efteling gevoel werd er mede door de gekozen deuntjes niet minder om. De tuin is mooi, zeker het stuk vanwaar je over het water tussen de heggen door naar het paleis kijkt, maar het had een stuk beter gekund. Veel fonteinen stonden uit of hadden helemaal geen water. De in vormpjes geknipte heggen hadden allemaal uitstekende takken en het gras was bruin en verdord. Ook Diana zei dat ze het zich mooier herinnerde.
Na Versailles was het tijd om te gaan eten. Aangezien het al laat was gingen we voor een Mcdonalds op de route. Op de route? Dat is midden in Parijs. Doe dan maar eentje in een buitenwijk, dan kunnen we tenminste bij de Mcdonalds zelf parkeren in plaats van ergens in een steeg. Toen we even later eindelijk bij het hotel waren en geparkeerd hadden in de garage hadden we nog maar 1 probleem: De lift deed het niet. Hij gaat alleen naar de begane grond. Fijn, met al je koffers. Bij die andere mensen werkt het wel. Te zwaar zeker? Nee, je moet je pasje in de lift steken, dan eruit halen en dan je verdieping selecteren. We hebben 2 piepkleine kamertjes, maar het is goed genoeg. Morgen gaan we al immers vroeg Parijs in. Tenminste, redelijk vroeg...
Tuesday, August 14, 2018
13 Augustus: Etables-sur-Mer
Lekker hoor, uitslapen. De regen was gelukkig opgehouden, maar daarmee is ook alles gezegd. Het is nog steeds slechts 23 graden, en de zon zien we maar mondjesmaat. Niet zo fijn als je twee volle dagen op het strand had gepland, maar 's middags gingen we daar toch maar naar toe.
Aangezien het laag water was was het strand heel breed. Dus: kleedje neerleggen en naar de zee lopen. Pff, wat een eind; zeker wel 400 meter. Aangekomen bij zee bleek dat zwemmen niet echt fijn was. Het had wat weg van een pan vol zuurkool (of boerenkool, maar geen bloemkool); zo veel zeewier dreef in de zee. Door het troebele water kon je ook niet meer dan een halve meter onder het wateroppervlak kijken, dus we waren er heel snel weer uit. Dan maar proberen een beetje te zonnen. Ook dat lukte niet echt. Niet alleen door het gebrek aan zon (of het teveel aan wolken) en het koude windje, maar omdat ook hier weer het hele dorp had besloten om achter ons aan te komen.
Al die mensen kwamen echter niet om te zonnen, maar om hun maaltijd bij elkaar te scharrelen. Vanwege het lage water kon je een flink stuk de zee in lopen, helemaal naar de zandbanken een kilometer verderop, en daar leven klaarblijkelijk een hoop kokkels en mossels. Leuk om te zien, maar wij houden niet zo van 'fruit de mer' dus bleven we lekker liggen. Tenminste, tot besloten werd om een stukje te gaan lopen over het strand. We zitten natuurlijk nog steeds aan de noordkant van Bretagne, dus het grootste deel van de kust is rotskust. Hier lagen ook veel rotsen, en daar wilde Cayley op klimmen (mijn tablet geeft na het woord 'Cayley' inmiddels de suggesties: 'foto's', 'foto's nemen', en 'foto's maken', maar dat terzijde). Dan moet ik natuurlijk mee doen met klimmen en kan Diana foto's maken. Na het klimmen gingen we weer richting huis.
Nadat we hadden gegeten (wij hadden wel bloemkool) waren we toch benieuwd tot waar het water zou staan als het vloed is. Daarom zijn we nog even teruggegaan naar de zee en tot onze verbazing was het hele strand weg! Niks zandbanken, de golven sloegen gewoon hardstikke hard tegen de kademuur aan. Een torentje dat op de rotsen op het strand was gebouwd diende nu alleen nog als platform. Al met al is het water ongeveer 7 meter gestegen in de paar uur dat wij weg waren.
Morgen inpakken en wegwezen richting Parijs! Dat is ongeveer 500 kilometer rijden, en we willen onderweg ook nog in Versailles rondkijken. Hè bah, gaat de wekker weer vroeg...
Aangezien het laag water was was het strand heel breed. Dus: kleedje neerleggen en naar de zee lopen. Pff, wat een eind; zeker wel 400 meter. Aangekomen bij zee bleek dat zwemmen niet echt fijn was. Het had wat weg van een pan vol zuurkool (of boerenkool, maar geen bloemkool); zo veel zeewier dreef in de zee. Door het troebele water kon je ook niet meer dan een halve meter onder het wateroppervlak kijken, dus we waren er heel snel weer uit. Dan maar proberen een beetje te zonnen. Ook dat lukte niet echt. Niet alleen door het gebrek aan zon (of het teveel aan wolken) en het koude windje, maar omdat ook hier weer het hele dorp had besloten om achter ons aan te komen.
Al die mensen kwamen echter niet om te zonnen, maar om hun maaltijd bij elkaar te scharrelen. Vanwege het lage water kon je een flink stuk de zee in lopen, helemaal naar de zandbanken een kilometer verderop, en daar leven klaarblijkelijk een hoop kokkels en mossels. Leuk om te zien, maar wij houden niet zo van 'fruit de mer' dus bleven we lekker liggen. Tenminste, tot besloten werd om een stukje te gaan lopen over het strand. We zitten natuurlijk nog steeds aan de noordkant van Bretagne, dus het grootste deel van de kust is rotskust. Hier lagen ook veel rotsen, en daar wilde Cayley op klimmen (mijn tablet geeft na het woord 'Cayley' inmiddels de suggesties: 'foto's', 'foto's nemen', en 'foto's maken', maar dat terzijde). Dan moet ik natuurlijk mee doen met klimmen en kan Diana foto's maken. Na het klimmen gingen we weer richting huis.
Nadat we hadden gegeten (wij hadden wel bloemkool) waren we toch benieuwd tot waar het water zou staan als het vloed is. Daarom zijn we nog even teruggegaan naar de zee en tot onze verbazing was het hele strand weg! Niks zandbanken, de golven sloegen gewoon hardstikke hard tegen de kademuur aan. Een torentje dat op de rotsen op het strand was gebouwd diende nu alleen nog als platform. Al met al is het water ongeveer 7 meter gestegen in de paar uur dat wij weg waren.
Morgen inpakken en wegwezen richting Parijs! Dat is ongeveer 500 kilometer rijden, en we willen onderweg ook nog in Versailles rondkijken. Hè bah, gaat de wekker weer vroeg...
Monday, August 13, 2018
12 Augustus: Etables-sur-mer
Het regent! En niet zuinig ook. Ben je in Frankrijk, krijg je echt Hollands weer... Gelukkig staat er voor vandaag helemaal niks op het programma, dus kunnen we lekker binnen blijven. Dus lekker uitslapen, beetje youtube/Netflix/... kijken, puzzeltje maken, dat soort dingen. Omdat we hier een wasmachine hebben werd ook meteen een groot deel van de vieze kledinghoop weggewassen. Het leek wel alsof we gewoon thuis waren...
Rond een uur of 2 (met nog steeds harde regen) besloten we om wat te gaan doen. Er is hier een zwembad, niet geweldig groot maar je moet toch wat als je bedacht had om lekker aan het strand te gaan liggen. Daar aangekomen waren er nog weinig auto's op de parkeerplaats; het zwembad ging ook pas om 2 uur open. Binnen meteen de eerste verrassing: Je moet een badmuts op in het zwembad. Dus maar badmutsen kopen uit de automaat. Even passen; je lijkt wel een mislukte Calimero met zo'n ding op! En dan hoef ik nog niet al mijn haar eronder te proppen. Toen we eindelijk binnen waren kon de zwempret beginnen.
Op internet hadden we wat foto's opgezocht van het zwembad, en daarop leek het alsof er twee baden waren: Eén recreatiebad en een wedstrijdbad. Dat was echter niet het geval; het was gewoon een combinatie van die twee. Klaarblijkelijk had het halve dorp besloten om te gaan zwemmen, want toen wij eenmaal in het bad lagen bleef het maar drukker en drukker worden. De glijbanen stelden ook niet zo veel voor. Ik ga natuurlijk veel te hard op glijbanen, dus op de banen buiten, waar je met 4 naast elkaar steeds stijler en minder stijl naar beneden gaat, vloog ik 2 keer van de baan af. Niet fijn, maar al met al hebben we het wel naar ons zin gehad.
De avond was eigenlijk een herhaling van de ochtend: Lekker lui niks doen. Morgen staat precies hetzelfde op het programma, hoewel het dan hopelijk niet meer regent.
Rond een uur of 2 (met nog steeds harde regen) besloten we om wat te gaan doen. Er is hier een zwembad, niet geweldig groot maar je moet toch wat als je bedacht had om lekker aan het strand te gaan liggen. Daar aangekomen waren er nog weinig auto's op de parkeerplaats; het zwembad ging ook pas om 2 uur open. Binnen meteen de eerste verrassing: Je moet een badmuts op in het zwembad. Dus maar badmutsen kopen uit de automaat. Even passen; je lijkt wel een mislukte Calimero met zo'n ding op! En dan hoef ik nog niet al mijn haar eronder te proppen. Toen we eindelijk binnen waren kon de zwempret beginnen.
Op internet hadden we wat foto's opgezocht van het zwembad, en daarop leek het alsof er twee baden waren: Eén recreatiebad en een wedstrijdbad. Dat was echter niet het geval; het was gewoon een combinatie van die twee. Klaarblijkelijk had het halve dorp besloten om te gaan zwemmen, want toen wij eenmaal in het bad lagen bleef het maar drukker en drukker worden. De glijbanen stelden ook niet zo veel voor. Ik ga natuurlijk veel te hard op glijbanen, dus op de banen buiten, waar je met 4 naast elkaar steeds stijler en minder stijl naar beneden gaat, vloog ik 2 keer van de baan af. Niet fijn, maar al met al hebben we het wel naar ons zin gehad.
De avond was eigenlijk een herhaling van de ochtend: Lekker lui niks doen. Morgen staat precies hetzelfde op het programma, hoewel het dan hopelijk niet meer regent.
Sunday, August 12, 2018
11 Augustus: Fougères - Saint Malo - Etables-Sur-Mer
Dag nr. 10, met meteen een lastige keuze: Gaan we naar St. Malo, het oude havenstadje dat eigenlijk samen met Mont Saint Michel voor gisteren op de planning stond, of gaan we naar Cap frehèl, een mooi stukje kust een paar baaien verderop? We gingen proberen om allebei te doen, maar al vrij snel werd duidelijk dat dat niet ging lukken. Nadat alle tassen en koffers opnieuw waren ingepakt en met wat puzzelen in de auto waren gepropt konden we vertrekken. Bestemming: Saint Malo.
Klaarblijkelijk hadden meer mensen bedacht dat het leuk zou zijn om vandaag naar St. Malo te gaan, want het was flink druk toen we aan kwamen rijden. Het duurde even voor we bij de laatste parkeergarage een plekje vonden. Toen wij even later naar buiten liepen was hij vol, dus ik heb geen idee waar alle mensen die achter ons in de file stonden hun auto hebben gelaten. Wij stonden in ieder geval goed. Nadat we bij de toeristeninformatie geen kaartje van de stad hadden kunnen vinden liepen we door een oude stadspoort naar binnen. Het doel was om zo snel mogelijk op de oude stadsmuur te gaan lopen, aangezien je daar een mooi uitzicht hebt over de stad en de forten net uit de kust die alleen bij eb bereikbaar zijn. En hier zijn geen verhoogde bruggen gebouwd, dus als het water omhoog komt zit je 6 uur vast op je eiland.
Gelukkig (mwah, gewoon goed gepland) was het ook eb, dus besloten we na een tijdje over de muur gewandeld te hebben om naar zo'n eiland te lopen. Het eerste eiland lag vrij dichtbij de kust. Het was meer een begroeide rots dan een fort, met een trap omhoog die levensgevaarlijk was. Van boven weer een mooi uitzicht, zowel op de stad als op het fort een stuk verder de zee in. Ook daar moesten we heen natuurlijk, dus trap af en over de natte paadjes naar het volgende eiland. Hier was niet eens een trap omhoog. Gewoon een paar pijlen getekend op de rots; zie maar hoe je er komt. Dus: klimmen maar. Toen we boven kwamen stond er een mevrouw kaartjes te verkopen. Jammer, maar: Niets bewees dat ze in dienst was van de organisatie die die forten beheert. Ik had daar ook gewoon kunnen gaan staan. Even fotoshoppen, printen en voila, €2,50 graag. Wij zijn masr weer naar beneden geklommen. Overigens lagen die rotsen helemaal vol met mosselen, en liepen er veel mensen met schoentjes om kokkels te vangen.
Wij gingen gewoon weer voor crèpes natuurlijk. Diana bestelde salade en kreeg dat geserveerd in een soort hondenbak. Nee, daar maak je indruk mee als restaurant. We zijn nog een stukje de stad in gelopen en daarna gesplitst omdat er even in de toeristenstalletjes gekeken moest worden. Kwart voor 4 verzamelen bij de toeristeninformatie... Dan moet je wel een beetje de weg weten natuurlijk. Harry en ik stonden er gewoon op tijd, maar Cayley en Diana waren naar de stadspoort helemaal aan de andere kant van de stad gelopen. Uiteindelijk reden we rond kwart over 4 weg naar onze volgende slaapplaats: Villa Noes in Etables-Sur-Mer.
Onderweg was er wat file, maar om iets voor zessen waren we ter plaatse. Hallo, is daar iemand? De eigenaar had zijn moeder gestuurd om de sleutels af te leveren aangezien hij zelf op vakantie is. Zij kwam alleen een beetje laat aan. Heeft u €400 borg... cash? Nee, dus dat moest nog even bij de bank worden gehaald. Gelukkig zit alles ondanks dat we in een klein dorpje zitten redelijk dichtbij. Borg betaald, lekker eten (pasta) en daarna niks. We zitten in een mooi huis, met een redelijk dit zitgedeelte buiten. Hopelijk kunnen we daar morgen gebruik van maken, maar er staat flinke regen op het programma. We zijn toe aan een dagje niks...
Klaarblijkelijk hadden meer mensen bedacht dat het leuk zou zijn om vandaag naar St. Malo te gaan, want het was flink druk toen we aan kwamen rijden. Het duurde even voor we bij de laatste parkeergarage een plekje vonden. Toen wij even later naar buiten liepen was hij vol, dus ik heb geen idee waar alle mensen die achter ons in de file stonden hun auto hebben gelaten. Wij stonden in ieder geval goed. Nadat we bij de toeristeninformatie geen kaartje van de stad hadden kunnen vinden liepen we door een oude stadspoort naar binnen. Het doel was om zo snel mogelijk op de oude stadsmuur te gaan lopen, aangezien je daar een mooi uitzicht hebt over de stad en de forten net uit de kust die alleen bij eb bereikbaar zijn. En hier zijn geen verhoogde bruggen gebouwd, dus als het water omhoog komt zit je 6 uur vast op je eiland.
Gelukkig (mwah, gewoon goed gepland) was het ook eb, dus besloten we na een tijdje over de muur gewandeld te hebben om naar zo'n eiland te lopen. Het eerste eiland lag vrij dichtbij de kust. Het was meer een begroeide rots dan een fort, met een trap omhoog die levensgevaarlijk was. Van boven weer een mooi uitzicht, zowel op de stad als op het fort een stuk verder de zee in. Ook daar moesten we heen natuurlijk, dus trap af en over de natte paadjes naar het volgende eiland. Hier was niet eens een trap omhoog. Gewoon een paar pijlen getekend op de rots; zie maar hoe je er komt. Dus: klimmen maar. Toen we boven kwamen stond er een mevrouw kaartjes te verkopen. Jammer, maar: Niets bewees dat ze in dienst was van de organisatie die die forten beheert. Ik had daar ook gewoon kunnen gaan staan. Even fotoshoppen, printen en voila, €2,50 graag. Wij zijn masr weer naar beneden geklommen. Overigens lagen die rotsen helemaal vol met mosselen, en liepen er veel mensen met schoentjes om kokkels te vangen.
Wij gingen gewoon weer voor crèpes natuurlijk. Diana bestelde salade en kreeg dat geserveerd in een soort hondenbak. Nee, daar maak je indruk mee als restaurant. We zijn nog een stukje de stad in gelopen en daarna gesplitst omdat er even in de toeristenstalletjes gekeken moest worden. Kwart voor 4 verzamelen bij de toeristeninformatie... Dan moet je wel een beetje de weg weten natuurlijk. Harry en ik stonden er gewoon op tijd, maar Cayley en Diana waren naar de stadspoort helemaal aan de andere kant van de stad gelopen. Uiteindelijk reden we rond kwart over 4 weg naar onze volgende slaapplaats: Villa Noes in Etables-Sur-Mer.
Onderweg was er wat file, maar om iets voor zessen waren we ter plaatse. Hallo, is daar iemand? De eigenaar had zijn moeder gestuurd om de sleutels af te leveren aangezien hij zelf op vakantie is. Zij kwam alleen een beetje laat aan. Heeft u €400 borg... cash? Nee, dus dat moest nog even bij de bank worden gehaald. Gelukkig zit alles ondanks dat we in een klein dorpje zitten redelijk dichtbij. Borg betaald, lekker eten (pasta) en daarna niks. We zitten in een mooi huis, met een redelijk dit zitgedeelte buiten. Hopelijk kunnen we daar morgen gebruik van maken, maar er staat flinke regen op het programma. We zijn toe aan een dagje niks...
Subscribe to:
Posts (Atom)