Ondanks de lange dag van gisteren moesten we vandaag weer vroeg op zodat we voor de meute bij het Louvre waren. Gelukkig hadden we niet te veel spierpijn van de lange wandeltocht van gisteren. In de metro was het wel wat drukker dan gisteren, wat overigens niet veel uitmaakte. Om half 10 stonden we in de rij voor de security. Een lange rij, maar die ging heel snel. In Parijs is overal security, maar dat doen ze wel een beetje met de Franse slag. Zodra je ook maar aanstalten maakt om je tas te openen mag je al doorlopen. Het is klaarblijkelijk meer het beeld van de beveiligers en een aantal troepen dat aanslagen moet voorkomen.
Ik zeg wel de hele tijd 'we', maar feitelijk gingen alleen Cayley en ik naar binnen. Harry en Diana zijn in een ver verleden al eens in het Louvre geweest en gingen lekker buiten rondlopen. Toen we, Cayley en ik dus, binnen waren gingen we meteen naar de rij voor de kassa. Omdat we onder de 26 zijn en in de EU wonen, mogen we gratis naar binnen. Dat klopt ook, vertelde de mevrouw aan de kassa, maar dan hoef je dus ook geen kaartje te hebben. Fijn, had dat verteld voordat we in de rij gingen staan. Bij de ingang bleek het gelukkig wel te kloppen: De geboortedatum op mijn rijbewijs was genoeg om binnen te komen, en bij Cayley hebben ze niet eens gekeken. 1 nadeel: Bij je tickets krijg je ook een kaart van het museum, en die hadden wij nu dus niet. Gelukkig hingen overal bordjes naar de hoofdattractie van het museum: De Mona Lisa.
Het was nog een eindje lopen, trappen op, trappen af, maar daar was hij (zij?) dan. Eerlijk gezegd hadden we er ook zonder bordjes wel kunnen komen; gewoon achter de meute aanlopen. Daar hangt hij (zij?) dan: De Mona Lisa. Euh... is dat het? Het was nog kleiner dan ik dacht (hoewel dat ook kan komen doordat er een grote groep japanners voor ons stond). Natuurlijk weet ik dat de Mona Lisa alleen zo bekend is geworden omdat hij begin 20e eeuw is gestolen door een Italiaan, maar eigenlijk is het gewoon een doorsnee schilderij. Dus liepen Cayley en ik weer terug naar de expositie op de benedenverdieping: Islamitische kunst. Het had ook de potjes- en pannetjesafdeling van de Ikea kunnen zijn, want dat is het enige wat er stond. Hoogtepunt was de metalen theepot in de vorm van een haan en nog een pot in de vorm van een draak-paard-hond-tijger-monster.
Om de hele expositie in het Louvre te zien moet je ruim 17 km lopen, zo is ons verteld. Ik snap wel waarom: Overal zijn doodlopende gangen en kamers, en de U-vorm van het gebouw zorgt ervoor dat je steeds heen en weer moet. Op de eerste verdieping kwamen we bij de griekse en romeinse kunst. Allemaal standbeelden en bustes; het Madame Tussauds van de klassieke oudheid. Ik wilde graag op de foto met Seneca (vanwege mijn Latijn eindexamen een paar jaar geleden), maar die hadden ze niet. We hebben wel plezier gehad binnen. Zo heb ik Cayley bijvoorbeeld in de maling genomen door haar op een rooster te laten staan waar koude lucht uit kwam. Ze had een rokje aan, maar dat had ze even niet door, dus je begrijpt wel wat er gebeurde. Toen we midden in het museum een kaart vroegen in het Nederlands, Engels of Duits, kregen we een Russische kaart aangereikt. 'Dat is toch Duits'? Pff... niet alleen Amerikanen zijn dus blind voor de buitenwereld.
Toen we ook de klassieke schilderijen gehad hadden wilde ik nog even helemaal naar boven, naar de Noord-Europese kunst. Slechts een beperkt deel van het museum heeft een tweede verdieping, en dat deel zat natuurlijk helemaal aan de andere kant. Om daar te komen moest je pas echt door een doolhof heen. Trappen af om omhoog tegaan, rechtsaf zodat je uiteindelijk linksaf kon gaan en ja hoor, midden in een andere expositieruimte zat de trap naar boven. Wat opviel was hoe grouw en grijs de Nederlands kunst eigenlijk is. Dat grijs komt echter ook doordat een deel van de doeken misste, waardoor er gangen waren volgehangen met (mooie) lege lijsten. Na ruim 2 uur stonden we weer buiten. Nog even wat foto's maken bij de piramide en dan op zoek naar Harry en Diana. Die zaten ergens 'in de tuin, vanaf de piramide richting het reuzenrad, en we kunnen de namaakversie van de Arc de triomf zien'. Lekkere beschrijving; dat geeft ons een gebied met een omtrek van ongeveer 2 vierkante kilometer. We zijn ze dan ook 3 keer voorbij gelopen. Nadat we even hadden uitgerust liepen we naar bestemming 2: Het winkelcentrum La Fayette.
Eerst lunch. Er was een soort van buffet; een beetje Ikea-achtig. De rest van het centrum was dat zeker niet. Het is eerder 1 grote winkel, uitgespreid over een gebouw van 6 en een gebouw van 4 verdiepingen, waarin alle grote (dure) kledingmerken een eigen deel hebben. Hoe sommige van deze kledingmerken zo groot zijn geworden weet ik niet. Eentje verkoopt onder andere een pak met een net overhemd en een net pak, met daaronder een broek die je verwacht op een kinderfeestje met piraten-thema. Een andere had overal paarse en rode bollen wol opgehangen. Kortom, er viel niet echt te shoppen. Dan maar weer richting Les Halles, maar je kunt niet zomaar voorbij de Starbucks lopen. De koffie bij gewone cafetjes is niet te drinken, maar de Starbucks is gewoon een vertrouwde smaak, wordt mij verteld.
Weer shoppen in Les Halles. Leuk hoor, maar niet voor Harry en mij. Wij zijn nog even langs Centre Pompidou gelopen. Dat was vast bijzonder, 20 jaar geleden, maar we gaan geen 9 euro betalen om met de roltrap omhoog te gaan. In La Fayette hadden we al genoeg roltrappen gehad, en tevens een mooi uitzicht vanaf het dak over de stad. Dus zijn wij nog even een hele grote boekenwinkel/platenzaak/... ingelopen. Daar hadden ze een hoop muziek! Zelfs nog stapels met LP's. En een heleboel boeken, helaas bijna allemaal in het Frans. Om 7 uur gingen we richting de laatste activiteit: Een boottocht over de Seine. Helaas ging de metro dit keer niet als een trein. De lijn langs de Seine die we wilde nemen was gesloten (ondanks dat in de Franse versie van 9292 stond dat de metro gewoon reed), dus moesten we helemaal via de zuidpunt van de binnenstad om naar de Eifeltoren te komen, waar onze boot vertrok. We bleven even express staan zodat we helemaal vooraan in de boot zouden kunnen zitten. Om 9 uur gingen de trossen los.
Harry en ik hadden al een flink deel van de route (Eiffeltoren - Notre dame en weer terug) gelopen, dus we wisten ongeveer wat we gingen zien. Nu onder de bruggen door was wel een ander beeld, en een stuk minder vermoeiend. Het was heel leuk dat het gaandeweg de vaart donker werd. Op de heenweg waren alle gebouwen gewoon te zien, maar op de terugweg was alles prachtig verlicht. Ook op de Eiffeltoren stonden spots, en die scheen ook een schijnwerper over de stad heen. Toch had hij nog een toetje in petto: Toen we op het punt stonden om aan te meren begonnen er allemaal witte lampjes op de toren te knipperen. Wat een prachtig gezicht, en een mooie afsluiter voor de laatste avond van de reis!
Natuurlijk hebben we nog even rondgelopen bij de toren, en nog een Starbucks ging er wel in. Pas net voor 12en waren we terug in het hotel. Morgen een beetje uitslapen, nog even Parijs in en dan al weer naar huis...
No comments:
Post a Comment