Ik heb al geschreven dat we de enige plek in Europa hebben gevonden waar het minder dan 30 graden is, en vanochtend kwam er nog een fenomeen bij: Mist. En ook echt dikke mist; minder dan 10 meter zicht. Gelukkig was het na het ontbijt (stokbrood en eitjes) al een beetje opgeklaard. Na de koffie reden we over de net iets te smalle weggetjes naar de eerste bestemming van de dag: Omaha beach.
Op het moment dat we aankwamen op Omaha beach was het eb, net als bij de landing van de Amerikaanse troepen op dit strand iets meer dan 74 jaar geleden. Behalve een monument is er niets op het strand dat aan die tijd doet denken. Wat mij verraste was de afstand vanaf het begin van het strand naar de zee. De troepen zeker wel 100 meter overbruggen. Niet fijn als er vanaf de wal op je geschoten wordt. Door de mist kon je de heuvels op de achtergrond niet zien en hing er een aparte sfeer, waardoor de gebeurtenissen die zich op deze plek hebben afgespeeld tot leven konden komen voor degenen die zich een voorstelling daarvan kunnen maken. Ondanks de leegte liet het zeker wel een indruk achter.
Hierna gingen we naar de Amerikaanse begraafplaats, iets verderop gelegen op een heuvel langs de kust. Een prachtige locatie, en om eerlijk te zijn ook een mooie plek (op een rare manier). In het visitors center is een tentoonstellingsruimte over de tweede wereldoorlog, gezien vanuit Amerikaans perspectief. 'Courage, Competence en Sacrifice' worden in de expositie benadrukt. Overigens mist ook hier het stuk Augustus '44 (bevrijding Parijs) en Mei '45 (Zelfmoord Hitler). Op de begraafplaats zelf staan héél veel kruisen. Denk héél veel kruisen, doe dat keer 8 (er zijn 8 sectoren) en dan heb je ongeveer het juiste aantal. 24000 graven zijn er in het totaal. Overigens niet alleen maar kruisen; graven van joodse soldaten zijn gedecoreerd met een ster.
Na de begraafplaats reden we naar beneden, naar het strand. O nee, eerst een pannenkoek eten bij de plaatselijke Creperie. En nog een pannenkoek... En nóg een pannenkoek. Iets te lekker. Dit in tegenstelling tot de patat die Diana had besteld, maar daar is het een Creperie voor. Daarna weer terug richting strand. Technisch gezien is deze oostkant nog steeds een deel Omaha beach, maar nu is het 'gewoon' weer een publiek strand. Echt fijn liggen was het niet; er lagen allemaal grote keien in het zand verstopt. In de zee dreef allemaal zeewier, dus lekker zwemmen was het ook niet. Aangezien we al flink verbrand zijn (Harry is nog roder dan een garnaal) bleven we niet lang liggen.
Op de heuvel achter het strand lag een monument en stonden nog wat oude bunkers. Wij hebben bedacht dat het voorraadbunkers geweest moeten zijn, want er waren geen gaten voor kanonnen richting de zeel. Eerst liepen Diana en ik naar boven. Dat was iets verder dan gedacht, over steile paadjes die niet echt fijn begaanbaar zijn op je slippers. Op zich leuk om te zien en om even te lopen. Toen wij weer beneden waren was het de beurt aan Cayley en Harry, didd tot dan toe op der spullen hadden gelet, om naar boven te lopen. Wij reden intussen snel naar boven en wachtten ze daar op. Zo, tijd om naar huis te gaan.
O nee, eerst nog even boodschappen doen. Er zijn 2 supermarkten in Port-en-Bessin-Huppain: Eén grote en een kleine. Gisteren zijn Diana en Harry dus naar de kleine gereden en die konden ze bijna niet vinden. Vandaag dus maar naar de grote, die 1 straat verder blijkt te liggen. Fijn, even inkopen doen. Stokbrood, slagroom, sprits, superlijm...? Ja, er zijn al flink wat bandjes los van tassen die gemaakt moeten worden. Dat komt morgen wel.
Na het wederom typisch Franse gerecht witte bonen in tomatensaus met rijst was hadden we nog wat tijd over. Beetje puzzelen, beetje beachballen, beetje mens-erger-je-niet (waarbij mijn laatste pionnetje 5 beurten lang niet het hok in kon en uiteindelijk werd geslagen...) blog schrijven en dat was de dag al weer.
No comments:
Post a Comment