Alweer de laatste dag van de vakantie! Voor de laatste keer de koffers inpakken en alles in de auto proberen te krijgen. Dat ging gelukkig vrij makkelijk, aangezien we een stuk minder aan etenswaren mee terug hoeven te nemen. Omdat we ook iets langer hadden geslapen gingen we pas rond half 11 richting de binnenstad om de laatste paar toeristische plaatsen te bekijken. Dus niet richting de Seine, maar naar het noorden van de stad: De Moulin Rouge. Zo veel is er niet te zien (van buiten dan), zeker niet in de ochtend. Een rode molen op een rood gebouw, gewoon midden in een rij gebouwen en niet op een hoek zoals in de meeste films.
Het gebouw aan de overkant was interessanter: Een Starbucks. "Gaan jullie daar maar even zitten, dan gaan wij 'even' in die winkeltjes aan de overkant kijken". Drie kwartier later liepen we de heuvel op richting de Sacre Coeur. Niet vanaf de voorkant, maar over zijweggetjes. Als je bijna boven bent op Montmartre, waarop de basiliek staat, kom je bij een pleintje waar een aantal tekenaars portretten zit te tekenen. Ik had het allemaal iets groter en opener voorgesteld, een beetje zoals het Piazza Navona in Rome, maar het was allemaal vrij klein. Iets verder, vanaf het pleintje voor de basiliek, heb je wel weer een mooi uitzicht over Parijs. Helaas is de Eiffeltoren niet (goed) te zien. De Sacre Coeur is mooi, zowel van buiten als van binnen, en is iets rijker versierd dan de andere kerken die we hebben gezien op deze reis. Dat komt doordat hij pas in het begin van de 20e eeuw is gebouwd.
Na een tijdje had ik het wel gezien, en toen zijn we opgesplitst: Ik wilde nog naar La Defense, het moderne business district aan de westkant van de stad, maar Diana wilde nog even rondscharrelen op de Montmartre. Omdat bij La Defense ook een grote (bijna Amerikaanse) shopping mall is ging Cayley met mij en Harry mee. Aangekomen bij La Defense vonden we inderdaad de hele grote shopping mall, die gewoon vast zit aan het station, lieten Cay daar binnen haar gang gaan en liepen naar buiten (In het begin slaat 'wij' dus op Harry, Cayley en mij, aan het eind van de zin hoort Cayley daar niet meer bij. Wakker blijven!). De blikvanger op La Defense het grote witte kantoorgebouw met een gat in het midden, dat (het gebouw dus, niet het gat) prima als windtunnel zou kunnen functioneren. Als je onder dat gebouw staat zie je in de verte in een rechte lijn tussen de kantoren dor de Arc de Triomf staan; een mooi gezicht.
Een uurtje of twee later wilde Diana ook deze kant op komen. We gaven simpele instructies: Ga naar de metrohalte waar we vanochtend zijn aangekomen, neem de metro 2 haltes terug, stap daar over op de metro richting La Defense, stap uit op het eindstation en neem 1 van de 5 roltrappen aan de linkerkant van het perron naar boven. Toen Diana eenmaal was uitgestapt kreeg ik een berichtje: "Ben op het eindstation, maar zie geen roltrap". Euh, ze staan er toch echt. Ben je wel echt op het eindstation? Nee, dus. Ze was een halte te vroeg uitgestapt. Je kunt toch merken dat het niet het eindstation is als er mensen blijven zitten, en als het niet het laatste station is op het bord... Nou ja, gelukkig kwam de volgende metro al weer een minuut later, dus zo veel maakte het niet uit.
Om vijf uur was het tijd om langzaam maar zeker aan de reis naar huis te beginnen. Na nog een laatste keer koffie bij de Starbucks gingen we voor de laatste keer met de metro terug naar het hotel. We hadden nog even moeite omweg te komen, aangezien de toegangscode voor de garage opeens gewijzigd was. Om zes uur reden we Parijs uit. Wat een chaos! Gewoon een twee/driebaansweg, maar je kan natuurlijk gewoon parkeren op de rechter baan, en als je er zin in hebt ook op de middelste baan. Als je rechtsaf moet kan je ook links voorsorteren en de ander afsnijden. Pas na een half uur waren we bij de tolpoort aan de rand van Parijs, waar een flinke rij stond. Een stuk verder, tegen Lille aan, was al dat verkeer weg. Even eten bij McDonalds en weer verder. Omdat de ring van Antwerpen helemaal stilstond, zijn we via de westkant van die stad gereden, dwars door de haven heen. Google maps had geen idee van zijn eigen route en stuurde ons nog een keer doodleuk de snelweg af en weer op. Een levensgevaarlijke afslag later waren we weer in Nederland. Om kwart over 12 waren we eindelijk thuis.
Dat was het al weer, de trip door Frankrijk. We hebben 'slechts' 2600 km gereden, inclusief de heen- en terugreis. We hebben weer heel wat moois gezien, hoewel 'mooi' bij sommige plaatsen niet het juiste woord is. Ondanks dat we het iets rustiger aan hebben gedaan is de conclusie toch weer hetzelfde als vorig jaar: Na deze reis zijn we nodig toe aan vakantie...
No comments:
Post a Comment