3 augustus: Rouen & Etretat

Na een lange en krappe nacht zijn we rustig om half 9 opgestaan en hebben we ontbeten met stokbrood en croissants. Die vielen een beetje tegen; zeker het stokbrood dat meer naar oliebollen smaakte. Na de thee was het tijd voor een wandeling door Rouen, maar eerst even naar de H&m voor een nieuwe zonnebril. Cayley zag nog een leuke oorbel en die wilde ze wel kopen, maar dat mocht niet want hij stond niet in het kassasysteem... Huh wat? Het leek wel die scène van André van duin in de klokkenwinkel ('verkoopt u deze ook'....'nee').

De H&M staat naast de Notre Dame, die we gisteren natuurlijk al hadden gezien op een hele andere manier. Van binnen is hij (of zij, denk ik) ook mooi, maar natuurlijk lang niet zo rijk versierd als de kerken die we vorig jaar bezochten. Wat opviel was dat het beeld van st. Vincent zijn eigen naambordje moest vasthouden en dat hel altaar klaarblijkelijk ook met vakantie is. Eenmaal buiten liepen we door de gezellige straatjes naar 'le gros horloge', wat niet veel meer is dan een grote klok op een verdieping die boven de straat hangt. Daarna een parkje en door naar het plaatselijke museum voor schone kunsten.

Ondanks dat de toegang gratis was is de expositie best groot, met onder andere werken van Rubens en Velasquez. Door het grote aantal kamers en het feit dat we allemaal op eigen tempo door dit soort musea heen lopen (de een iets sneller dan de ander) raakten we elkaar wel kwijt. De hoeveelheid gangen en kamers maakt het museum een zeer geschikte plek voor verstoppertje, maar op een gegeven moment was het allemaal iets teveel van hetzelfde. Nadat we nog even langs de toren waren gelopen waar Jeanne d'Arc gevangen heeft gezeten werd de beslissing gemaakt om te spliten: Harry en ik naar de abdij en Cayley en Diana shoppen.

De abdijkerk is mooi, maar je kan er niet in. Wij hebben met zn tweeën pannenkoeken geluncht en zijn daarna naar de winkelstraat gelopen. Cayley en Diana hadden een ander probleem: Zij waren ook gesplitst, maar konden elkaar niet bereiken omdat tele 2 een storing had (en op het moment van schrijven nog steeds heeft (edit: De storing heeft in totaal 28 uur geduurd)). Dus werd er een zoektocht opgezet en ja hoor, daar was Cayley in de winkel naast de Mcdonalds waar ze nog daarvoor cappuccino hadden gedronken. Bedankt tele 2.

Toen het winkelen smiddags klaar was gingen we naar Etretat, een kustplaatsje ongeveer een uur bij Rouen vandaan. Google Maps had echter verzonnen dat de handigste route dwars door een paar maisvelden en strobalen liep. Uiteindelijk werden de weggetjes steeds smaller, en omdat we steeds moesten uitwijken voor tegenliggers duurde het ruim anderhalf uur voor we op de parkeerplaats stonden. Even betalen... Kan deze automaat ook Engels? Moeten we nou tot 7 uur betalen of mogen we na 7 uur langer dan 5 uur staan? 'Volg de instructies op de pinautomaat'... Die zegt dat je naar het scherm moet kijken. Uiteindelijk hebben we met hulp van een aardige Fransman een kaartje uit de machine weten te krijgen.

De Franse kust is natuurlijk een en al rotsen, maar in Etretat is een stukje strand. Kiezelstenen wel te verstaan. Dat doet dus hartstikke pijn aan je voeten! Als een soort pinguïns liepen we de zee in. Die was koud, maar dat is wel lekker na een hele dag 32 graden. Na een bak patat genoten we van de zonsondergang; Diana op het strand en de rest vanaf een heuvel naast het strand. In het donker terug over de smalle weggetjes was niet fijn, maar we doken tevreden ons bed in.