10 Augustus: Mont Saint Michel

Vandaag een van de hoogtepunten van de reis: Mont Saint Michel. Dit kleine stadje op een rots net uit de kust was vroeger alleen bereikbaar bij eb. Nu ligt er een verhoogde brug zodat iedereen er altijd naar toe kan. Daar wordt goed gebruik van gemaakt: Jaarlijks wordt het eiland bezocht door ongeveer 3.5 miljoen toeristen. En nu dus nog 4 meer (of zitten wij ook in die statistiek?). Dat betekent vroeg opstaan, snel ontbijten en om kwart voor 9 al richting de kust.

Mont Saint Michel is al van best ver zichtbaar. En wat een prachtig gezicht is dat! Het lijkt wel een soort sprookjeskasteel. Even koffie drinken bij een tentje met dat prachtige uitzicht. Ik had chocomel besteld, maar kreeg warme melk en een blok pure chocola. Fijn. Het duurde even voor het gesmolten was en het was bijna net zo bitter als de chocomel vorig jaar in Italië. Nadat we nog even wat foto's hadden gemaakt in iemands uienveld reden we door naar de parkeerplaats. Een soort Disney-achtige situatie, maar dan wel met de Franse slag: Voordat je door de slagbomen bent staan er 4 parkeerwachters, eenmaal binnen mag je zelf je plek zoeken, met veel lege parkeerplekken tot gevolg. Ach, niet ons probleem.

Vanaf de parkeerplaats kan je kiezen: In de rij staan voor de gratis shuttlebus of naar het eiland toe lopen. Wij kozen voor dat laatste; het eiland was immers al best wel groot in de verte. Wel een mooie keuze, maar niet de makkelijkste. Na het grindpad moesten we over een hekje heen klimmen om bij de grote weg te komen. Je blijft lopen, maar echt dichterbij kom je niet. Of niet snel, want uiteindelijk liepen we over de grote brug naar het eiland. Eerst even het strand op. Het eerste stukje was dikke modder, waarop Cayley bijna uitgleed. Het gezicht van het eiland met daarop de grote abdij is prachtig, en daar hebben we dan ook een mooie foto met ons 4tjes (gemaakt door een groep Catalanen afkomstig uit Litouwen (?) waar wij dan weer een foto van hebben genomen).

Hierna was het tijd om onder de poort door naar binnen te gaan. Als je de hordes toeristen weg denkt kom je echt terecht in een middeleeuws stadje: hoge huizen met een iets bredere 1ste etage, straatjes en steegjes die gewoon maar ergens heen gaan en natuurlijk een stadsmuur, waar we eerst op gingen. Het uitzicht vanaf de muur is best mooi; je ziet een flink stuk van de baai en de wadden die bij eb bewandelbaar zijn, maar dit is ook een beetje het probleem van Mont Saint Michel:  Het ziet er prachtig uit van buiten, maar van binnen zie je niet zo veel. Je merkt minder dat je op een grote rots staat, en hoewel een grote abdij boven op de rots nog steeds een mooi gezicht is is dat niet heel bijzonder (in Fougères is dat bijvoorbeeld ook). We zijn daardoor en vanwege de wachtrij dan ook niet in de abdij zelf geweest.

Nadat we een rondje hadden gelopen over de stadsmuur (waarbij Harry weer zij hoofd stootte tegen een iets te lage balk) was het tijd om te gaan eten. De crèpes zijn in deze streek echt lekker, dus daar gingen we voor. Langs de stadsmuur (dus met de ingang vanaf de muur) zaten allemaal restaurantjes. Of die je ook daadwerkelijk iets willen verkopen is een ander verhaal; bij de eerste kon het pas na 12 uur want tot die tijd serveren ze alleen ontbijt. Goed, gaan we een zaakje verder kijken. Uiteindelijk hebben we een plek gevonden waar we, weliswaar op de bovenverdieping, konden eten. Na het eten was het tijd voor de jacht souvenirs. Klaarblijkelijk zijn er 2 soorten souvenirwinkeltjes in Mont Michel: Hele dure en iets goedkopere. Die zitten gewoon kriskras door elkaar, in hetzelfde straatje. Ik heb een muismat gekocht (voor €6.50, kost €13.60 bij de dure winkels), Diana heeft een kettinkje gekregen van Cayley en zelf een grote snijplank gekocht. Mooi allemaal, hopelijk past het nog in de auto.

Toen we de meeste lagen van de stad wel gezien hadden was het tijd om op de wadden en stenen een rondje rond het eiland te lopen. Het is even klimmen, maar we hebben Mont Saint Michel in ieder geval van alle kanten gezien. Al met al is het best klein; als je op een normaal tempo er omheen zou kunnen lopen zou je hooguit 20 minuten bezig zijn. Daarna liepen we terug naar de auto. Pfoe, wat een eind! Het is minstens 4 kilometer lopen, maar als je al veel gelopen hebt (met veel trappen) dan lijkt het nog veel verder. Nog even plassen en Diana op dezelfde manier op dezelfde plek (naast een roze koe) op een foto laten staan als een collega van haar een week eerder en we konden weer richting Fougères,

Ja, op de planning stond vandaag ook Saint Malo, maar daar was het te laat voor en waren we eerlijk gezegd te moe voor. Google maps stuurde ons weer een fijne route, waardoor we linksaf moesten slaan... een snelweg op. Euh, wat? Uiteindelijk een gastje gevonden en in 1 keer rond de bocht. Gelukkig kwamen we veilig aan en nadat Diana en Cayley nog even tijd hadden gehad om te shoppen gingen we op zoek naar avondeten. 2 avonden Mcdonalds achter elkaar is namelijk wel iets te veel van het goede (al denkt Cayley daar anders over).

Ik had even gegoogeld en een leuk tentje gevonden in het centrum van Fougères. Daarom reden we weer richting het kasteel dat we gisteren bezochten en liepen we naar boven. Restaurant vol... Of nee toch niet! Nu zaten we echt in iemands huiskamer te eten. Het duurde heel lang voor het eten werd geserveerd, maar het was wel goed. Cayley had een grote pizza, ik een hele grote burger, Harry 4 soorten vlees (waarvan we nog steeds niet van alles weten wat het is) en Diana bestelde een entrecote van 200 gram maar kreeg een halve koe. Toen we om 11 uur in het donker terug liepen naar de auto is Cayley zich nog te pletter geschrokken van een grommende hond op een balkon dat vlak boven de stoep hing. Ja, dat staat op film. We hebben nog even gekaart en zijn daarna als een blok in slaap gevallen.

Morgen gaan we in plaats van naar Cap Frehel naar Saint Malo, en rijden we van daaruit naar ons volgende huis in Etables Sur Mer. Hopelijk blijft het droog...