Al weer de 7de dag in Frankrijk. Het tijdsbesef is tijdens zo'n vakantie helemaal weg: Aan de ene kant gaat het heel snel (bijna een week voorbij!) en aan de andere kant lijkt het wel een jaar geleden dat we in Rouen waren. Bij een temperatuur van 18 graden (koud! volgens Cayley) reden we richting Utah beach, wederom aangevoerd door Franse muziek (hoewel er 2 spelbrekers achterin zaten die liever hun eigen muziek luisterden).
Van Utah beach is iets meer een toeristische plek gemaakt dan van Omaha beach. Rechts van de parkeerplaats was een museum, maar aangezien we daar weer bijna hetzelfde verhaal te horen zouden krijgen als de afgelopen dagen hebben we dat links laten liggen. Buiten het museum staat onder andere een replica van een Higgins-boot, een boot met platte bodem waarmee de Amerikaanse, Engelse en Canadese troepen naar het strand werden gebracht tijdens de invasie. Ook staat er een Sherman tank en wat stalen kruisen die door de Duitsers waren neergezet op het strand zodat bij vloed de onderkant van boten beschadigd zou worden. De B-26, een vliegtuig dat door de geallieerden werd ingezet om strategische doelen te bombarderen, konden we nog zien door de ramen van het museum.
Op de duin stond nog een monument, maar vrij snel liepen we het strand op. Door de meer toeristische sfeer van de plek en het mooiere weer was het gevoel hier anders dan bij Omaha beach. Dit strand was ook een stuk minder breed. Er waren zelfs wat mensen kokkels aan het zoeken. Nadat we even een stukje hadden gewandeld en wat mooie foto's hadden genomen van de kustlijn en eilandjes in de verte reden we terug naar ons huisje voor een snelle lunch. Daarna door naar de laatste bezienswaardigheid (voor ons dan) rondom Port-en-Bessin-Huppain: De stellingen bij Longues-sur-mer.
Hier zijn 4 bunkers op een rij bewaard gebleven met daarin reusachtige kanonnen, die duidelijk bedoeld waren om op boten langs de kust te schieten. Op deze plek is namelijk geen strand, en met een granaat zou de hele bunker meteen zijn uitgeschakeld. De kanonnen zijn nog in best goede staat; zelfs de spiralende groeven in de loop zijn nog goed te zien. Aan de betonnen blokken in de velden is te zien dat er een heel netwerk van bunkers moet hebben gezeten, en we vonden zelfs een plek waar luchtafweergeschut heeft gestaan. Ook de commandopost, van waaruit je een mooi overzicht had over de kust, is nog vrijwel intact.
De wandeling rond deze plek eindigt boven aan een hoge klif waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt. Wij moesten natuurlijk even naar beneden, over een smalle weg richting de rotsen bij de zee. Ook daar een mooi beeld, en een eilandje van rotsen dat bereikbaar is via wat stenen die net boven de zee uitsteken. Cayley had een idee: Daar wil ik een foto! Dus wij met z'n tweeën over de deels met zeewier besmeurde stenen met onze schoenen nog aan naar het eilandje. 'Leuk hoor, waar wat komt die golf opeens hoog? O nee, het wordt vloed!' En ja hoor, geen stenen meer te zien. Dus schoenen uit en zo goed mogelijk proberen via het troebele water terug de waden richting de kust. Dat was lastig aangezien je de stenen onder water niet kon zien. Goed idee hoor! Wel schrikken hoe snel het water omhoog komt, en toen we weer boven waren was het eilandje zo goed als verdwenen.
's Avonds was het weer zowaar goed genoeg om buiten te eten. We hebben nog even gebeachballed en gepuzzeld, en daarna was het al weer tijd om de blog te schrijven en te gaan slapen.
No comments:
Post a Comment